Wat bezielt de ‘Thaise dictator en de Russische bajesklant’?

Engelsen investeren niet in hun voetbalcompetitie, want zij kennen de echte waarde van hun clubs. ‘Het is onzin, maar iedereen vreet het.’..

Of de heren deskundigen konden vertellen waarom toch al die buitenlandse tycoons van de soort-Abramovitsj hun grote Engelse voetbalclubs opkopen? De vraag bij ‘Play The Game’, de conferentie over dringende vraagstukken in de sport, werd op zijn Engels beantwoord. ‘Omdat Engelsen de echte waarde van hun voetbalclubs kennen.’

Engelsen, pennywise, zouden nooit die grote sommen geld op tafel leggen die mensen als – de zaal in Reykjavik moest besmuikt lachen – ‘hun IJslander’ Eggert Magnusson voor West Ham United neerlegde. Hij kocht vorig jaar, gesteund door de miljardair Gudmundsson, de Engelse club voor 121,6 miljoen euro.

In de zaal wees een autochtone journalist op andere IJslandse investeerders die tot voor kort Stoke City in hun bezit hadden. Die verkochten de club uit The Championship, niveau 2 in de organisatie van de League, vorig jaar aan de Engelse voorzitter, Peter Coates. Alsof er geen Engelsen zouden zijn die een eigen club wilden bezitten.

Niemand zou zo’n geldverslindende club moeten willen bezitten, is de mening van de kenners van biz & ball. Alan Sugar, de vroegere eigenaar van het Londense instituut Tottenham Hotspur, zei in 2001 dat er maar één club de moeite zou zijn om te kopen. En dat was het toen onaantastbare Manchester United, met de briljante manager Alex Ferguson.

Sugar had toen zelf zijn aandeel in de Spurs – beursgenoteerd – teruggebracht van 40 naar 13 procent. ‘Dat mag’, zei hij, ‘ieder mens heeft recht op een hobby.’

Want erg zakelijk was het niet, betoogde Sean Hamil, de directeur van Birkbeck Sports Business Group. Engelse clubs, hoe blinkend, hoe geliefd door fans en hoe bewonderd als maatschappelijk cement, maken bijna uitsluitend verlies.

Hamil, tongetje uit de mond ten teken dat hij iets vreselijks ontdekt had, kwam met cijfers van accountants Deloitte & Touche. Tussen 2001 en 2006 schreven de twintig clubs van de Premier League, teams die omtrent 1,6 miljard pond tv-rechten hebben te verdelen, alleen maar rode cijfers. Voor belasting, pre-tax: op rij 127 miljoen pond in de min, 219, 183, 111 en 99. Een totaal in vijf jaar van 794 miljoen euro in de min. In de andere drie divisies ook alleen maar verliezen, van een mindere orde, maar toch.

Hamil: ‘En ze doen het lachend af. Dit is voetbal, volgt als verklaring van slecht management. Maar de voorbije jaren zijn er 41 van de 92 clubs uit de League failliet gegaan. Drie voorzitters, van Darlington, Exeter en Chesterfield, zijn opgesloten wegens malversatie. Bij acht clubs hebben de fans de exploitatie overgenomen’

Brian Sturgess, van de Universiteit van Bournemouth en de website Soccer Investor: ‘En de clubs kennen altijd doorstarts. Het faillissement gaat ten laste van de kleine leverancier die zijn geld niet krijgt voor catering, kleding of diensten. De spelers krijgen eerst hun geld. Want anders laat de voetbalbond FA de club niet toe tot de competitie.’

Hamil: ‘Zelfs de belastingdienst vist achter het net. Want het is voetbal. En dat is heilig in dit land.’ Wat zal er gebeuren, als de grote miljardairs verdwijnen uit het voetbal? Sturgess: ‘Amerikanen als de Glazers van Manchester United willen hun geld terugzien. En moeten wij blij zijn met een Thaise dictator bij Manchester City of een Russische bajesklant bij Arsenal?’

‘En wat als de hype rond de Engelse Premier League wereldwijd verdwijnt’, was een vraag van een sportbestuurder. In zijn land was de kijkdichtheid bij Engels voetbal teruggevallen van 1 miljoen naar nog maar 30 duizend.

Simon Chadwick, professor uit Coventry: ‘Ons voetbal is waardeloos, we hebben niet eens een behoorlijk nationaal elftal, maar we hebben de grootste clubs van de wereld en we kunnen de tv-beelden geweldig verkopen. Manchester United heeft, door de satelliet-tv en internet, 75 miljoen fans in China. Het is onzin, maar iedereen vreet het.’

Voetbal zou gereorganiseerd moeten worden, meent Hamil. ‘Na al die faillissementen zouden we dertig clubs moeten overhouden. Maar voetbal is cultureel erfgoed in Engeland. De mensen spelen het spel zelf niet meer, het amateurvoetbal zakt in, maar als een club het dreigt te begeven dan komen ze in groten getale naar het stadion. Om hún club te redden.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden