Column Rob Gollin

Was dit het nou? Ja, het Tourcircus is weg voor je het weet

Ze hebben er weken, nee, maanden naar uitgekeken, de burgemeesters en de andere notabelen van, noem maar eens wat, Fontenay-le-Comte, La Roche-sur-Yvon, Cholet. De Tour komt! De Tour, chères mesdames, chers messieurs, het grootste wielerfestijn ter wereld. Een miljoenenpubliek. Langs de weg, voor de televisie. Dit is een kans. We staan op de kaart, straks.

Foto Volkskrant

Ze zijn er weken, nee, maanden mee bezig geweest, samen met de organisatie. Waar komen ze straks vandaan, de renners? Hoe geleiden we ze naar binnen, onze mooie gemeente in? Moet de finishboog echt op onze lelijkste invalsweg, naast de Super U? Wie komen er als gast? Hoeveel vrijwilligers zijn er nodig? Waar moeten we ze vandaan halen?

De dag zelf zindert van zomerhitte en verwachting. Al in de vroege ochtend wordt voor de karavaan de loper uitgelegd. Tot in de wijde omtrek verschijnen op zijweggetjes barricades, geflankeerd door personen in lichtgevende hesjes die enkele uren het privilege van de selectie koesteren. In de bebouwde kom beginnen de generatoren te ronken, de bogen voor de laatste kilometers gaan de hoogte in, overal klettert het ijzer van de dranghekken.

Rond het middaguur draaien de satellietwagens de schotels op. Ruim tweeduizend journalisten rijden de gemeente binnen, waar in een sport- of expo-hal tv-schermen staan opgesteld en een doorgaans voortreffelijke lunch wordt geserveerd. Een tasje met plaatselijke wijn of een kaasje ligt voor het grijpen. Doel bereikt. We staan in de schijnwerpers.

Eind van de middag duidt het klapperen van de helikopters op de nadering van de helden. Reikhalzend kijken de burgemeesters en de andere notabelen naar het eind van de straat. De speaker van dienst zet nog wat decibellen bij. Daar zal je ze hebben. Oeff, wat een snelheid! Wat een gedrang, ook. Wie heeft er gewonnen? Zag jij het? Wat zegt de speaker? Wie? Gavira? Gavaria? Gaviria?

Vermoeide en bezwete renners laveren tussen journalisten en publiek naar de teambussen. Een aantal neemt nog even plaats op de rollers, anderen schieten meteen het voertuig in, snakkend naar een verfrissende douche. In een oogwenk zijn ze uit het zicht. Het circus is alweer op weg naar de volgende verte.

De burgemeester en de andere notabelen kijken elkaar even aan. Waar is iedereen? Moet alles echt meteen tegen de vlakte? Was dit het nou?

Jazeker, dit was het. De Tour de France is een passant die bestuurders de illusie van aanzien en langdurige roem schenkt, maar in werkelijkheid heel even de werkelijkheid verdringt.

Weer klettert het ijzer van de dranghekken. De schermen en het podium worden neergehaald. Intussen zoeken de vrijwilligers met een biertje de schaduw op. De lome en ledige zomerdag is terug. Op de eerstvolgende raadsagenda: meer standplaatsen op de camping municipal en de renovatie van de jeu de boulesbaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.