Column

Wanneer gaan voetballers zeggen tegen hun trainer: luister eens even, wij willen gewoon voetballen

null Beeld

Het bleef dus de dag van Max en Mathieu, want toen Maarten, Matthijs, Marten, Memphis en Malen aan de beurt waren, ging het fout. En niet zo’n beetje ook. Het ging vreselijk fout.

Op de snikhete tribune in Boedapest vroeg ik me af, toen de jongens in oranje aan alle kanten voorbij waren gelopen door de Tsjechen: wanneer geven we het voetbal gewoon weer aan de voetballers, een beetje althans, iets meer dan nu in elk geval, en laten we het niet bepalen door gedachtekronkels van trainers?

Wanneer gaan voetballers zeggen tegen hun trainer: luister eens even, wij willen gewoon voetballen. Het is ons spel. We zijn zonder trainer begonnen ooit en soms willen we nog steeds zonder trainer zijn. Wij zijn Nederland, kijk maar naar ons oranje shirt. Wij willen best winnen, maar nog liever willen wij de wereld vermaken. Daartoe zijn wij op de planeet voetbal.

Weet je, geregeld besef ik dat ik een ouwe zak ben. Ik word romanticus genoemd, zelfs op de krant. Dat komt omdat het voetbal waarvan ik houd me langzaam ontglipt en dat doet pijn. Het gaat om resultaat, zeggen ze dan. Om winnen. Om tactisch meesterschap. Als het maar spannend is. En dan dat gezever over looplijnen, over tactiek, over aanpassing aan de tegenstander. Oostenrijk. Noord-Macedonië. Net doen of 3-5-2, waarmee Oranje de mist inging, aanvallender is dan 4-3-3, terwijl van de verhoudingen in het veld niets klopt.

Opeens praten over wingbacks die de aanval moeten voeden. Met alle respect voor wingbacks, want Dumfries was uitblinker. Maar een aanvaller kan gemiddeld beter voetballen dan een verdediger. Anders was die verdediger wel aanvaller geworden.

Alle schoonheid en lef uit het voetbal rammen, en dat geldt niet alleen voor Nederland. Waar hebben we nu naar zitten kijken, qua Nederlands elftal, gedurende bijna een maand? In een heel toernooi speelt Oranje pakweg tien goede aanvallen uit, waarvan de meeste tegen het al uitgeschakelde Noord-Macedonië.

Voetbal, ik kan er eindeloos naar kijken, het liefst naar wedstrijden van mijn zoon. Velen denken dat ik voor Ajax ben. Dat is onwaar, maar Ajax is vaak een oase van mooi voetbal, van branie. Tegenwoordig is het vaak al belangrijk dat het spannend is, dat iemand iets heel slims doet in tactisch opzicht.

Het Oranje van 2021 is me zwaar gevallen, hoe aardig de meeste spelers ook zijn. Gewoon, dat inleveren van je principes als voetballand, waardoor ook al die commercie nog veel ergerlijker wordt dan het al is. We the wave, zo’n spreuk waarover een type uit de marketing twee nachten heeft liggen woelen, terwijl die hele golf stilstaand water bleek op de dag dat het erom ging. Al die duizenden supporters die de hele dag zuipen en als de nederlaag aanstaande is met hun roodverbrande hoofd zitten uit te puffen op de tribune.

Het is goed dat Nederland zijn zonden overdenkt. Als land van totaalvoetbal reflecteren op het totale voetbal. En verder hebben we gelukkig Max en Mathieu nog, deze zomer.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden