Walk-on girls verdwijnen door 'gedram en gezeur': 'Wat een bullshit'

Geen rondemissen meer bij het wielrennen, geen grid girls in de Formule 1, en nu worden bij het darts de meisjes als entourage ook al geweerd. Ashley Zaat is kwaad.

Walk-on girl Ashley Zaat is kwaad. Beeld Pauline Niks

Ashley Zaat (24) uit Noordwijk paradeerde in de laatste weken van december als eerste Nederlandse op het hoogst denkbare toneel voor een zogeheten walk-on girl: in het gangpad en op het podium van Alexander Palace. Ze liep op het wereldkampioenschap darten in het Victoriaanse paleis in Londen naar voren in het kielzog van de gladiatoren uit de sport, Michael van Gerwen (The Green Machine), Raymond van Barneveld (Barney), Phil Taylor (The Power) en Gary Anderson (The Flying Scotsman). Ze beklom voor hen uit de trap naar het strijdperk van pijl, bord en glaasjes water op een statafeltje.

Maar half januari kwam de mededeling die eerdere geruchten bevestigden: de walk-on girls worden bedankt voor verdere diensten. Ashley hoeft al niet meer naar de wedstrijden in de Premier League, deze maand in Berlijn en half april in Rotterdam. Sky Sports heeft de Professional Darts Corporation (PDC) laten weten dat het in deze tijd niet meer gepast is op tv vrouwen als lustobject neer te zetten. De Britse telecommunicatiemoloch speelde daarmee in op de aanwakkerende kritiek op het lege uiterlijk vertoon in de sport. Rondemissen in de Amstel Gold Race en de Ronde van Spanje waren al eerder niet meer welkom, vorige week ontvingen de grid girls in de Formule 1 dezelfde boodschap: ze worden vervangen door kinderen.

Ashley dacht vooral één ding: 'Wat een bullshit.' Want zo voelt ze het: ze is op haar gemak op die plek in de schijnwerpers, het betaalt behoorlijk ('het is geen vetpot, hoor'), wie weet brengt het een carrière als presentatrice op gang, en 'dat wordt me nu allemaal afgepakt, omdat types die niks met het wereldje te maken hebben aan het drammen en aan het zeuren zijn'.

'Wat is hier nou mis mee?' Thuis, in haar appartement dat ze deelt met haar vriend, draagt ze, zoals nu, het liefst lekker gemakkelijk een joggingbroek en heeft ze het haar snel opgestoken in een knot. Dan is ze, zegt ze zelf, de girl next door. Maar ze vindt het net zo heerlijk zes à zeven toernooien per jaar fraai opgemaakt een cocktailjurkje aan te trekken. 'En dan zegt iemand: dat mag niet meer. Ik snap dat gewoon niet. Er wordt gedaan alsof we prostituees in Amsterdam zijn, die gedwongen tewerk worden gesteld.'

Maar trok het decolleté van de girls niet wat al te zeer de aandacht? 'Ik heb bij wedstrijden geregeld jurken gedragen met een col, of die hoger aansloten. Het hoort er ook wel bij: wie uit gaat, doet meestal toch ook een wat spannender truitje aan?' Opdringerig publiek krijgt geen kans, er lopen beveiligers mee, en de darters zelf houden keurig hun handen thuis, verzekert ze. 'Die zijn vooral alleen maar heel lief voor ons. Wij zijn de enige dames in dit wereldje. Ze dragen ons op handen. Ze vragen gelijk of we iets willen drinken. Een vunzige grap, ja, die wil nog wel eens voorbij komen. Die kan ik heus wel hebben.'

In de drie jaar dat ze op toernooien loopt - vooral op die van de PDC Europe, die de folklore voorlopig nog wel in stand houdt - merkte ze al wel dat de panelen aan het schuiven waren. De traditionele kushandjes kwamen niet meer in beeld. Niet langer verlieten de meisjes hand in hand het podium - het zou lesbische associaties oproepen.

Het was haar broer, liefhebber van de sport, die haar destijds attendeerde op een oproep voor walk-on girls. Ze stuurde een mail met foto en kreeg drie maanden later antwoord: of ze wilde langskomen op een wedstrijd in Venray. Van een keuring was geen sprake. 'Ik hoefde niet te gaan staan, te lopen of een rondje te draaien. Ik hoefde niet in een speciale jurk te verschijnen of op hoge hakken. Het was een gesprek zoals wij nu voeren.'

Haar eerste toernooi was in Düsseldorf, enkele maanden later. 'Ik vond het bijzonder en stoer dat ik daar was. Ik vloog erheen, ik sliep drie dagen in een vijfsterrenhotel en ik had een chauffeur. Ik voelde me een prinses.'

Maar een bestaan als walk-on girl is nooit haar belangrijkste ambitie geweest. Ze volgde eerder de dansacademie, de theaterschool en het TV-college in Hilversum. 'Ik wil graag de televisiewereld in, als presentatrice. Maar het is hartstikke lastig om daar binnen te komen. Dit gaf me de kans om mensen bij RTL te leren kennen. Misschien ziet iemand me in beeld en denkt, hé, daar kan ik wel iets mee. Het is een mogelijke springplank. Ja, wat ik doe is decor, maar het kan me wel dichter bij de verwezenlijking van mijn droom brengen, en dat is de nieuwe Linda de Mol worden.'

Afgezien van wat modellenwerk, kwam de aandacht pas echt na de volle drie jaar. Voor het eerst verscheen in Ally Pally een girl van buiten de Britse eilanden. 'Ik had er eigenlijk niet op gerekend. Er staan alleen Engelse en Ierse meiden. Die zijn wat meer gevuld, ik heb niet van die opgeblazen nepborsten. De keus moet op mij zijn gevallen omdat ik tijdens toernooien veel met social media deed. Online kwam veel de vraag op: Ashley, wanneer kom je een keer naar Engeland?' Wrang genoeg kwamen de media weer langs na het bericht over het einde van de walk-on girls op tv. 'Sindsdien weet zo'n beetje iedereen wel wie ik ben. Misschien is het toch een begin van iets nieuws.'

Ze blijft intussen wel lopen voor PDC Europe. Die wedstrijden zijn voornamelijk via livestreams te volgen. Ze twijfelt niet over de zin van haar aanwezigheid. 'We voegen iets toe. Darten is van oorsprong een kroegsport en daar is een tv-show van gemaakt. Wij zorgen ervoor dat het die show wordt, net zoals de presentator eraan bijdraagt en degene die de lichten doet. Zonder zulke accessoires is het een kale bedoening.' Ze zag het pas nog op tv. 'Wat is er nu nog aantrekkelijk aan een kerel met een bierbuik die opkomt met wat security eromheen?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.