Wachten op de foto van Louis van Gaal in zijn rolstoel

Louis van Gaal in een rolstoel, op een of andere manier klopt dat. Je ziet hem zo zitten. Thuis vanuit de keuken roepend dat de boter op is en dat hij niet bij het keukenkastje kan....

Nico Dijkshoorn

Natuurlijk had hij in zijn rolstoel langs de kant moeten zitten. Lekker door dat coachvak rijden en aanwijzingen schreeuwen. Dat zou het publiek prachtig hebben gevonden. Van Gaal na een doelpunt met gebalde vuist in zijn wagen. Had ik willen zien. Of juist moedeloos terugrijdend naar de dug-out. Moedeloos rijden, als iemand dat kan, dan is hij het wel. Dat voel je gewoon.

Het prikkelt de fantasie. Hoe is dat gegaan op die reünie van de academie voor lichamelijke opvoeding? Het ongeluk gebeurde tijdens een demonstratie polsstokhoogspringen. Toen Van Gaal landde, wist hij onmiddellijk dat het fout zat. Waarschijnlijk naast de mat gesprongen dus.

Ik vind het een ontroerend beeld, de trainer die spelers straft omdat ze met hun bovenbenen in de zon naar een jeugdwedstrijd staan te kijken en zijn spelers niet toestaat te zaalvoetballen of te skiën, die trainer breekt op een doordeweekse avond zijn been bij het polsstokhoogspringen.

Ik wacht nu maar op de foto. Louis van Gaal in zijn rolstoel, midden op het trainingsveld met de hele selectie om hem heen. Hij legt een positiewisseling uit en Simon Cziommer, Duitse voetbalhumor, rolt hem opeens naar de zijkant van het veld, met zijn gezicht naar de snelweg toe. Karretje op de rem. Passerende automobilisten zien Van Gaal doodstil in zijn wagentje zitten, terwijl de groep achter hem doortraint.

Maar goed, het is best zielig. Van Gaal wil van alles, maar kan bijna niets. Ongeveer zoals Fritz Korbach. Bij Louis is het na een week of drie weer voorbij. Bij Korbach niet. Die zit na zijn laatste optreden bij Holland Sport de rest van zijn leven werkeloos in een luie stoel. Hij gaf een dramatisch interview aan Matthijs van Nieuwkerk en Wilfried de Jong.

Fritz was uitgenodigd om een zojuist verschenen biografie te promoten. De redactie had Fritz in een nagebouwd arbeidershuisje gemanoeuvreerd. Een leuk beeld voor de kijkers thuis, de werkeloze trainer voor de televisie. Dat Fritz zich dat liet aanleunen, was al een slecht teken. Dat zag ik Louis niet snel doen, hangend in een wandrek wat vragen beantwoorden.

Tijdens het interview ging alles mis. Ik zou graag het gezicht van de uitgever hebben gezien, toen Fritz weigerde het eerste exemplaar van zijn eigen biografie in ontvangst te nemen. Geen interesse. Daarna probeerde hij wat eenvoudige vragen te beantwoorden.

Er was geen touw aan vast te knopen. Misschien was het overconcentratie. Wilde hij te graag voor vijf minuten weer de legendarische taalkunstenaar zijn die Bryan Roy een ‘kleine rotneger’ noemde. Dat lukte niet helemaal.

Toen ze hem vroegen hoe het nu eigenlijk met hem ging, antwoordde hij ongeveer het volgende: ‘ja, wel en niet, maar ook soms vaak goed, maar dat zeg ik dan en dan gaan de mensen aan de papegaaiensoep, weet je wat dat is papegaaiensoep, ja niet dan, oké, goed nou ja en dan zit je ja, maar verder alles zijn gangetje, nee ik zal liegen als ik zeg ja, niet dan, nou goed.’

Ik kreeg niet direct zin om zijn levensverhaal te lezen. Ik hoop in elk geval niet dat hij het zelf heeft opgeschreven. Na dit weekeinde wil ik eigenlijk nog maar een boek lezen. Drie weken in een rolstoel, door Louis van Gaal.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden