Waarom snowboarder Cheryl Maas niet klein te krijgen is

Wie Cheryl Maas maandag na een valpartij zag strompelen, vermoedde niet dat ze nog actief zou zijn op de WK. De stuntvrouw klom gewoon op de plank en werd zevende.

Cheryl Maas in actie op het big airfestival in Monchengladbach, eind vorig jaar. 'Mijn maag draait om als ik aan stoppen denk.'Beeld ap

Een gebroken oogkas, een zogenoemde blow-out, een kapotte rib, zelfs een overstrekt kniegewricht en een verrekte kuitspier. Het seizoen van snowboardster Cheryl Maas was een klassieker uit het handboek van de sportarts. Het fysieke malheur weerhield de Nederlandse stuntvrouw er niet van vrijdag haar positie in de wereldtop te behouden.

Maas (32) werd op de big air, de grote schans voor de echte durfals, zevende van de wereld. Zij miste ternauwernood de WK-finale van vrijdagavond, waarin de beste zes van de wereld acteerden. Door de van de X Games in Noorwegen meegenomen knieblessure was ze geen medaillekandidaat meer. Vorige week werd ze in het Noorse Hafjell nog vierde.

Ooit deed ze, in Turijn 2006, een jaartje aan halfpipe, het op en neer sturen en springen in een kunstmatig ijskanaal, om de olympische ervaring te genieten. Het werd een tegenvaller, waarvoor ze acht jaar later, in Sotsji revanche zocht. Dat was op het onderdeel slopestyle, stuntwerk langs rails en over bulten. Weer zwoer ze na een mislukking niet meer langs te komen op olympische afspraken.

Volgend jaar staat ze, ijs en weder dienende, op de startheuvel van de door haar geliefkoosde big air in Alpensia. Dat is het sneeuwoord van de Winterspelen van Pyeongchang 2018. Het moet haar beste olympische beurt worden. Of het haar laatste wordt? Niet per se, zegt de Brabantse. 'Mensen zeggen: hé Cheryl, je bent de 30 voorbij. Is het tijd om te stoppen? Als ik daaraan denk, draait mijn maag om. Ik ben er nog niet aan toe. Ik sta graag als 40-jarige nog op de plank.'

Of ze soms angst heeft voor het gewone leven? 'Misschien wel. Het zal moeilijk zijn om te settelen. Dat ik opeens op een vaste plek zit en van 9 tot 5 moet werken. Niet dat ik werk erg vind, maar het is heel anders dan het werk dat ik nu al meer dan tien jaar doe. Routine past niet bij mij.'

Voorzichtiger

Wil ze nog langer door, dan zal ze het lichaam heel moeten houden. Wie haar maandag na haar Noorse valpartij het hotel in Sierra zag binnenstrompelen, vermoedde niet dat deze vrouw nog de berg zou opklimmen. Ze deed het donderdag en vrijdag. Hardheid is haar ingebakken.

Ze opereert wel voorzichtiger. 'In Sotsji ging het mis, omdat ik in mijn hoofd nog last had van de achterste kruisband die ik eind 2012 scheurde. Ik stond zes maanden later alweer op het board. Dat was kort dag. Je blijft rijden met het idee: wanneer gaat-ie weer kapot? Je vertrouwt het niet. Het was een moeilijke tijd. Je wilt het allerbeste, maar je weet ook dat je niet alles uit de kast kunt halen.

'Ik scheurde mijn kruisband door de weersomstandigheden, veel wind, waardoor ik te kort kwam op de jump. Daarna was elke wedstrijd met veel wind moeilijk. Bang op die knik te landen en mijn knie kapot te maken.'

Cheryl Maas (midden) toont haar gouden plak die ze behaalde op de X Games Oslo in februari 2016Beeld afp

Deze winter rijdt ze naast de invitaties en de X'en van de VS en Noorwegen extra wedstrijden om zich te kwalificeren voor de Spelen. Maas heeft haar ticket 'in principe' binnen. 'Ik moet volgende winter mijn punten in het klassement behouden.' Zij, ooit uitgemaakt voor iemand die niets op de Spelen had te zoeken, heeft zelfs een olympische planning met een toekomstige topsprong uitgestippeld. 'Ik kijk niet alleen naar podiums, zoals vroeger, met alle risico's die daarbij horen. Ik ben ook blij met top-5.'

Ze is een andere olympiër dan de meesten. 'In andere sporten werken ze vier jaar toe naar dat ene moment. Daar zijn de Spelen het grootste. Bij ons zijn dat de X Games. En die zijn elk jaar.'

Olympische verplichting komt ook voort uit haar inkomenssituatie. Maas leeft deels van het topsporterstipendium dat zij van NOC*NSF ontvangt. Daar zitten topsportverplichtingen aan vast. Ze heeft het geld nodig, omdat een deel van haar inkomstenbron is opgedroogd.

'Ik won competities in video parts, zoals wij dat noemen. De beste films, met de mooiste en de nieuwste trucs die na het seizoen uitkwamen op dvd. Je beste dingen bewaarde je tot het laatst, voor de films met camerajongens die het snowboarden snappen. Mensen kochten jouw video. Ik was een beroemde snowboarder. Nu is er een generatie die elk nieuw dingetje via social media meteen op het internet gooit.'

Ze is daarom bekeerd tot het olympische geloof, al is het niet van harte. Ja, ze wil winnen, maar ze vindt dat de Spelen ook bedoeld zijn voor samenkomst van atleten uit andere landen. Zij stamt uit een wereld die alles samen doet. 'Ik wil hangen met mijn vrienden uit het snowboarden. Wij houden ervan een potje te poolen of een biertje te drinken. Wij delen kamers in het seizoen, lenen elkaar wax of een video. We doen alles met elkaar.

'Dan kom je bij de Spelen, zoals in Sotsji, dan moet je bij je eigen land blijven. Omdat je daarvoor een pak papier hebt ondertekend. Je moet naar regeltjes luisteren. Voor ons is dat anders dan normaal. Ze zeggen: Cheryl, je mag niet alleen het olympisch dorp uit, we moeten weten waar je zit. Maar als iemand mij door de kop wil schieten, is dat al gebeurd hoor. Leuk en aardig allemaal, maar ik ken niemand en ik zit daar alleen. Als we dan toch een team willen zijn, neem dan meer snowboarders mee.'

Michelle Dekker kan op WK in Spanje al snel richting het dal

De Nederlandse haalde niet eens de finaleronde op de Spaanse bergIn januari werd snowboarder Michelle Dekker in het Oostenrijkse kuuroord Badgastein nog tweede in een wereldbeker parallelslalom. Zonder dat ene foutje had ze zelfs kunnen winnen, wist technisch directeur Wopke de Vegt met zekerheid. Woensdag, bij de WK in Sierra Nevada, was er niets van mondiale kwaliteit bij Dekker te bekennen.

'Hoezo zegt iemand dat ik iets niet mag'

Verneukt, zo voelde Maurits Hendriks, chef de mission van de olympische ploeg van 2014, zich door het gedrag van Cheryl Maas. Hij schreef het in zijn autobiografie Presteren. Maas ging in Sotsji na haar wedstrijd op een camera af en toonde een regenbooghandschoen.

Het gold als het 'verboden' protest uit de wereld van de homobeweging tegen de Poetin-politiek in Rusland, een beleid van anti-homopropaganda. Nederlandse sporters was op het hart gedrukt zich niet politiek uit te drukken. Maas, lesbienne, getrouwd met een Noorse, twee kinderen, deed het toch. Ze kreeg Hendriks op de stoep. Later volgde een gesprek, om het conflict bij te leggen.

'Ik heb Hendriks mijn excuses aangeboden. Ik wist niet dat het voor hem zo'n hoop werk zou opleveren. Ja sorry dan. Als Nederland zouden we misschien meer achter onze mensen en onze politiek moeten staan. Ik heb er geen spijt van.'

Maas wist niet van de in Noord-Amerika opgerichte Groep van 52, Athlete Ally, die voor de Spelen van Sotsji al actie voerde. Geen Nederlandse sloot zich daarbij aan. 'Ik zou het hebben gedaan. Iets voor de mensenrechten doen is belangrijker dan een snowboard rijden.'

Ze is voor de duvel niet bang. Ze is de eenling die altijd voor zichzelf is opgekomen. 'Ik heb altijd mijn eigen beslissingen genomen. Ik ben geen lid van een ploeg. Hoezo gaat iemand zeggen dat ik iets niet mag. Als Poetin voor mijn neus staat, zeg ik het ook. Dan kun je wel president van Rusland zijn. Of de situatie met Trump nu. Ik heb er geen respect voor.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden