Blikvangers WK Harry Kane

Waarom heel Engeland valt voor ‘one of our own’

Elk land heeft zijn eigen WK-vedette, de drager van denationale hoop. De Volkskrant gaat op zoek naar hun wortels, hun leermeesters, hun betekenis. Vandaag: Harry Kane.

Beeld Getty

‘Speciaal gras hebben we niet naar mijn weten niet, maar er moet toch iets mee zijn.’ Dave Taylor tuurt bedachtzaam naar het trapveldje in een hoek van Ridgeway Park, gelegen aan de rafelranden van Noordoost-Londen. ‘David Beckham heeft hier gevoetbald, maar dat heb ik van horen zeggen,’ zegt de parkbeheerder, ‘Harry Kane, die herinner ik me natuurlijk. Een rustige, rossige jongen die maar bleef scoren. Met zijn broer Charlie en hun vriendjes kwam hij hier elke dag, draagbare doeltjes op de schouders mee. Ze baalden altijd als de hekken van het park bij zonsondergang dicht moesten. Dat was toen. Nu zie je helaas weinig kinderen meer voetballen .’

He is one of our own, Harry Kane, is one of our own, zo luidt een lofzang van de Tottenham Hotspurfans op hun topscorer, tevens aanvoerder van Engeland. Het geldt ook voor de inwoners van de wijk Chingford, gelegen op de grens van de territoria van West Ham United en Spurs. ‘We zijn allemaal een beetje trots op hem,’ zegt John Anthony, een baas van dik in de tachtig die een struik naast een bushalte aan het kortwieken is (‘Ik zie de bus nooit aankomen'). Anthony, rijk geworden in de verkoop van kattenvoer, vertelt hoe hij opgroeide in Bethnal Green, waar de Luftwaffe het ouderlijk huis met de grond gelijk had gemaakt. Als jonge cockney droomde hij ervan in de tuinwijk Chingford te wonen, een tuinwijk net buiten de oude stadsring.

Kane in actie voor zijn club Tottenham Hotspur.

Dat wilden Harry’s Ierse ouders Kim en Patrick ook. De kleine Harry Edward werd in de zomer van 1993 geboren in Whipps Cross-ziekenhuis, waar 19 jaar eerder ook David Beckham ter aarde was verschenen. Vanaf het moment dat hij kon lopen en schoppen, voetbalde de kleuter Harry met zijn vader. De sportieve Kane’s woonden in het hectische Walthamstow, maar zochten naar meer ruimte die ze vonden iets verderop in Chingford, een kilometer of zes oostwaarts van White Hart Lane, het Spurs-stadion. Voor het eerst speelde hij hier in de schijnwerpers, in de vorm van de lantaarnpalen langs de stille lanen. Uit deze klimopbuurt zou ook zijn huidige vrouw komen, Katie, met wie hij een dochter heeft.

Waar zijn broer en vader zijn eerste voetbalmaatjes waren, zo schrijft Frank Worrall in zijn Kane-biografie, kwamen de voetbalgenen mogelijk via zijn moeder. Haar vader was een goede voetballer. De jonge Harry was in alle opzichten gek van the beautiful game. Hij spaarde voetbalplaatjes en zijn slaapkamer was behangen met voetbalposters. Tottenham was zijn club en Teddy Sheringham, geboren in het naburige Hitchams Park, zijn grote voorbeeld. Des te ironischer was dat hij op z’n zevende terecht kwam in de jeugdopleiding van grote rivaal Arsenal. Maar The Gunners vond hem niet talentvol genoeg, iets waar de jeugdtrainer en oud-topspeler Liam Brady nog dagelijks spijt van heeft.

Op de onderste rij, helemaal links: Harry Kane.

Arsenal had hem gescout bij de jeugdclub, Ridgeway Rovers, die in 1979 was gevormd in het genoemde park maar wegens ruimtegebrek is verhuisd. De Rovers staan bekend als een kweekschool. Beckham speelde hier in het pupillenteam, net als later toppers als Dwight Gayle en Andros Townsend. ‘Meer geluk dan wijsheid,’ lacht voorzitter Ian Marshall, ‘er lopen in dit deel van Londen altijd goede spelers rond. Aan de faciliteiten ligt het niet.’ Het zit Marshall hoog dat de Premier League zwemt in het geld, maar zijn jongens op velden spelen ‘waar je geen biet kunt verbouwen’. ‘We krijgen veel lof en aandacht, maar het levert ons geen penny op.’

Voor Kane vormden de Rovers een vangnet. Na zijn avontuur in het rode shirt van Arsenal, gevolgd door een evenmin geslaagde testperiode bij Tottenham, keerde hij terug bij Ridgeway, spelend naast het windhondenracestadion van Walthamstow. Twee jaar kreeg Kane een kans bij Watford, maar ook daar boden ze hem na twee maanden geen contract aan. Het probleem was telkens hetzelfde: fysiek niet sterk genoeg. Wat Kane redde was zijn werklust en weigering op te geven. Daarin verschilt hij van Beckham, die zelden tegenslagen beleefde als jeugdspeler. Op zijn elfde mocht hij wederom het witte shirt van Tottenham aantrekken. Dit keer mocht bij blijven, een kinderdroom kwam in vervulling.

In hetzelfde jaar ging hij naar de Chingford Foundation, de middelbare school die toevallig ook de alma mater van Beckham. In de klas viel hij niet per se op, maar zodra hij het zwarte uniform met de Bordeauxrood-gele stropassen verwisselde voor sportkleding viel hij op. ‘Als cricketer was hij goed,’ zegt zijn oude gymleraar Mark Leadon, die inmiddels vice-rector is, ‘maar als voetballer was hij een uitblinker. Harry was wendbaar, doeltreffend zonder alleen oog voor het doel te hebben. Wanneer een medespeler in een betere positie stond, gaf hij de bal. Van sterallures had hij absoluut geen last. Iedereen hield van Harry, leerlingen en leraren. Toen hij twaalf was hebben we hem voorgesteld aan Beckham.’

Maar eenmaal binnen bij zijn droomclub bleek de weg naar de top een kronkelpad te zijn. Binnen vier jaar tijd werd Kane, om te harder te worden, vier keer uitgeleend aan kleinere clubs: Leyton Orient, Norwich City, Millwall en Leicester City. In 2013 keerde hij voorgoed terug bij Spurs en op 7 april scoorde hij thuis tegen Sunderland zijn eerste Premier League-doelpunt. Vier jaar later staat de teller op 108, plus 32 in bekerduels. Voor het Engelse team, waar hij aanvoerder van is, heeft de 24-jarige al 13 keer gescoord. Wat opvalt is zijn gedrevenheid, getypeerd door zijn beroepszaak onlangs bij de FA, om een goal op zijn naam te krijgen die ten onrechte aan Christian Eriksen was toegekend.

In de gangen van zijn oude school hangt een ingelijst Kane-shirt. ‘Hij komt wel eens langs, om de ochtendassemblee toe te spreken of ons voetbalteam toe te juichen,’ zegt Leadon. Ook bij Ridgeway prijzen ze one of our own. ‘Op het veld straalt hij een soort achteloze arrogantie uit, maar daarbuiten is hij een gewone jongen,’ zegt Marshall, ‘Hij zit graag thuis naar American Football te kijken. Het is een echte familieman, die gehecht is aan zijn oude buurt, aan zijn oude vrienden met wie hij golft. Dat stelt me gerust als Spurs-fan, want hij zal niet snel naar Madrid vertrekken. Dan moet de hele familie mee, en die vinden dat leven daar niets. Veel te warm, joh, voor die Ieren.’

David beckham met rechts een jonge Harry Kane.

-- 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.