VS dwingen ook Brazilië tot een krachttoer

Brazilië won na een spectaculaire inhaalrace zijn tweede Confederations Cup op rij, door de stuntploeg uit de VS met 3-2 te verslaan, na 2-0-achterstand bij de rust.

De wedstrijd was aantrekkelijk, juist omdat Brazilië werd gedwongen de ingebouwde remmingen in zijn spel te laten varen. Vooral na rust van het duel in Ellis Park, Johannesburg, waren flitsen van de allure van Kaká te zien, de onbetwiste ster van het elftal, de man van 65 miljoen van Real Madrid, gekozen tot beste speler van het toernooi ook.

Aanvoerder Lucio, al wereldkampioen in 2002, kopte zes minuten voor tijd de winnende treffer in. Het was bijna aandoenlijk om hem na afloop te zien huilen en voor te zien gaan in gebed, in de kring knielende spelers op het veld.

Brazilië is echter allang niet meer de ploeg die de wereld verwent met droomvoetbal, ondanks veertien doelpunten in vijf duels. Bondscoach Carlos Dunga, de zwoeger van vroeger, zou zichzelf vermoedelijk het liefst een keer of acht klonen, en dat achttal aanvullen met wat vleugjes creativiteit. Brazilië is ook een krachtploeg die graag reageert in plaats van regeert, zoals de meeste elftallen tegenwoordig. Maar zolang de ploeg succesvol is, zullen weinigen de vinger heffen. En Dunga behaalde al zijn tweede succes, na het winnen van de Copa America in 2007.

Na de voortijdige uitschakeling van Spanje was de zege van Brazilië geen verrassing. De Amerikanen, na twee verloren groepsduels bijna uitgeschakeld, waren de opvallendste ploeg van het toernooi. Eens zullen ook zij strijden om de wereldtitel, die volgend jaar op het spel staat. Ze hebben het potentieel en de teamgeest.

De vraag aan de Amerikaanse bondscoach Bob Bradley, na de zege op Spanje in de halve finale, was of die net zo belangrijk was als de overwinning op het WK van 1950 in Brazilië, toen de Amerikanen door een doelpunt van Joe Gaetjens met 1-0 wonnen van grootmacht Engeland.

Bradley wist het antwoord niet precies. Hij wist wel dat dergelijke zeges de lange weg naar de top markeren. Jarenlang was voetbal een sport voor sissy’s in Amerika, voor mietjes. De profcompetitie van de jaren zeventig sneefde, met Cruijff, Beckenbauer, Pelé en andere sterren, en het WK van 1994 was de aanzet tot een nieuwe poging, de MLS, Major League Soccer.

‘Maar je kunt geen stappen in de ontwikkeling overslaan’, zei Bradley. ‘De MLS is belangrijk, plus het feit dat steeds meer spelers de overstap maken naar Europa, sommigen zelfs naar een topclub.’

Landon Donovan is de bekendste Amerikaan, en even leek hij de held van de finale te worden, na zijn schitterende 0-2. Het mocht niet zo zijn.

De Verenigde Staten namen net als tegen Spanje een relatief snelle voorsprong, toen Dempsey de voorzet van Spector met gevoel verlengde. De 0-1 bood hen de gelegenheid een cordon voor doelman Howard op te trekken. Uit een fraaie, razendsnelle tegenaanval, na balverlies van de Brazilianen bij de hoekvlag, maakte Donovan dus de 0-2.

De Brazilianen geloofden weer in succes na een snelle treffer van Fabiano na rust, een knap schot uit de draai. De kopbal van Kaká leek even later volledig over de doellijn voordat doelman Howard de bal via paal en lat wegbokste. Het maakte niet uit. De Brazilianen waren vastbesloten. De 2-2 van Fabiano, na een prachtige ren van Kaká, was de bezegeling van het lot van de Amerikanen. Het kwam zelfs niet meer tot een verlenging.

Het Braziliaans voetbalteam na het winnen van de Confederations Cup (AP)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden