Vrolijk, eensgezind, geen kapsones

Juichen in hartvorm, zoals de spelers en staf van Wales afgelopen vrijdagavond na de 3-1-overwinning op het favoriete België deden, vereist de nodige choreografie. Met de armen over elkaars schouders geslagen stonden ze in een kring te springen en te zingen, maar het is dan zaak dat de juiste spelers een stap naar voren of juist naar achteren zetten om het liefdessymbool te laten ontstaan.

Spelers en supporters van Wales vieren de 3-1-overwinning op België, vrijdagavond.Beeld EPA

Het lukte wonderwel. Geheel in lijn met de trouwe, natuurlijke wijze waarop het strijdplan van bondscoach Coleman wedstrijd na wedstrijd wordt uitgevoerd.

Dit is misschien nog wel meer een ploeg dan de spelers bij hun clubteam meemaken, klonk het in de mixed zone uit vele Welshe kelen. Ondanks het feit dat ze elkaar voor het EK slechts eens in de drie maanden zagen. Ondanks het feit dat een aantal spelers niet eens in Wales is geboren. Ondanks de aanwezigheid van een onbetwiste superster.

De naam van Champions League-winnaar Real Madrid, club van Gareth Bale, contrasteert hevig met die van Inverness Caledonian Thistle, waar derde doelman Owain Fôn Williams zijn brood verdient. Broodkorstjes kun je misschien beter zeggen: Williams klust ernaast als gitarist en olieschilder.

Ronaldo

De vergelijking met Portugal, komende woensdag de tegenstander in de halve finale in Lyon, is snel gemaakt vanwege de aanwezigheid van een andere Real-ster, Cristiano Ronaldo. Toch gaat die behoorlijk mank.

Portugal heeft veel ervaring met het spelen van halve finales, Portugal heeft geen spelers die op lager niveau actief zijn. En Bale is bij Wales veel meer 'one of the guys' dan Ronaldo bij Portugal, die zich afwendde van de ploeg tijdens de penaltyserie tegen Polen en speciale verjaardagsfeestjes mag vieren.

Bale staat juist midden in de ploeg, vooral als het om ouderwetse voetbalhumor gaat. Schalks lachend tikt hij voorafgaand aan de trainingen tegen de oren van onoplettende ploeggenoten. Hij is de eerste om middenvelder Ledley aan te moedigen zijn gigolo-dansje te doen na weer een zege.

Cristiano Ronaldo.Beeld EPA
Gareth Bale.Beeld Getty

Wales tegen Portugal

Bij vragen of het straks Ronaldo versus Bale is, gooit hij geen microfoons in de vijver, maar blijft glimlachend herhalen: 'Het is Wales tegen Portugal.' Met de toevoeging dat hij tegen België geen van de drie treffers of assists voor zijn rekening had genomen.

Bij Wales pakt Bale zijn verantwoordelijkheid, zonder elke bal die voor zijn voeten komt op doel te peren. En zonder wanhopige gebaren te maken als het leer weer eens over hem heen zeilt. Dan klapt Bale ter aanmoediging en haast hij zich terug.

Apetrots was hij op aanvoerder Williams, die tegen België scoorde ondanks een pijnlijke schouder. Op gaatjesdichter Ledley, die dag en nacht trainde om tijdig te herstellen van een beenbreuk. Op de clubloze spits Robson-Kanu die met zijn 'Cruijff-turn' zichzelf de ruimte verschafte om de 2-1 te maken, inmiddels uitgeroepen tot mooiste Welshe voetbalactie in de historie. Bijna gelukzalig sprak Bale: 'Dit is allesbehalve een eenmansteam, zoals u hebt kunnen zien.'

Hoofdstad Cardiff ging het voorbije weekeinde compleet over de rooie, in de meest letterlijke en positieve zin van die uitdrukking. Er wordt al gesproken over de 12 jaar-regel. Elke twaalf jaar wordt een 'kleine' voetbalnatie Europees kampioen. Denemarken in 1992, Griekenland in 2004 en nu is Wales aan de beurt.

Iedereen stort zich op Wilmots, de bondscoach der Belgen moet opstappen

Er kon nog een grapje vanaf, toen enkele Belgische supporters vrijdagnacht rond het stadion van Lille een Hollands accent ontwaarden. Het was de nacht van de SCHANDALIGE UITSCHAKELING, zoals de Belgische kranten op dat moment al op hun websites hadden gekalkt. 'We hebben toch een mooier toernooi gehad dan u, hè?', klonk het vrolijk. Er werd nog een pintje gevat tegen de schrik en hup, op naar huis. Dat was gelukkig niet zo ver. Op het treinstation van Lille ontstond voor de ongelovige Wales-supporters een spontaan opgebouwde erehaag van Belgen. Op de Vlaamse tv ging het ondertussen even hard los als bij de krantenredacties. Bondscoach Marc Wilmots moet weg, klonk het een weekeinde lang. Ook de kranten Het Nieuwsblad en La Dernière Heure, lang neutraal tot positief over de bondscoach, kwamen tot die conclusie. Met alle klachten op een rij kon gemakkelijk de weg van Lille naar Brussel worden geplaveid. Een greep: te weinig wedstrijdgerichte trainingen, geen duidelijkheid over de tactiek, verkeerde basisopstellingen, stupide wissels, narcistische persoptredens. Doelman Thibaut Courtois was in de mixed zone al ongemeen kritisch geweest op de tactische keuzen van zijn coach. In de kleedkamer zou het zelfs tot een hevige botsing zijn gekomen, aldus Het Laatste Nieuws, het schreeuwerigste jongetje van de Belgische pers. Dat vrijwel alle andere spelers milder waren en aanvoerder Eden Hazard zelfs meldde dat iedereen achter de bondscoach stond, werd weggemoffeld.

Statusverschillen

Ook de spelers willen meer, hoewel met verdediger Davies en meesteraangever Ramsey twee belangrijke basisspelers zijn geschorst. 'Laten we voor hen de finale halen', sprak flankspeler Taylor.

Alle statusverschillen ten spijt gebruikte coach Coleman al negentien spelers. Invaller Vokes was met zijn 3-1 de zesde Welshman die scoorde op dit EK. Dit Wales ruikt naar zweet in plaats van naar parfum, naar eendracht in plaats van naar macht. Voor de halve finales lijkt duidelijk: de neutrale toeschouwer Wales.

Marc Wilmots en Chris Coleman.Beeld Getty
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden