Vriesekoops afscheid draait uit op een vrolijke begrafenis

Coach Jan Vlieg had zaterdag alvast zijn zondagse pak aangetrokken en dat bleek een juiste beslissing, zeven kwartier voor het aanbreken van de tweede februari....

Van onze verslaggever

Bart Jungmann

EINDHOVEN

Vriesekoop scheurde de rubbers van haar batje en gooide ze naar de toeschouwers als dank voor de steun die in de loop van zaterdag eindelijk op gang begon te komen. Het batje zelf ging vervolgens weer snel in zijn hoesje, want hij moet volgend seizoen weer dienst doen als ze De Treffers nog één keer in de vaart der clubs wil opstoten.

Zondag was Vriesekoop op haar paasbest toen scheiden officieel deed lijden. 'Alsof ik bij m'n eigen begrafenis sta', zei ze ten overstaan van tweeduizend gasten en pinkte een traantje weg. En na een paar keer slikken: 'Maar wel een vrolijke begrafenis.'

Staatssecretaris Terpstra van Sport zal bij een vrolijke begrafenis niet ontbreken. Ze had een petje meegenomen. 'En die neem ik diep voor je af, want met jouw afscheid wordt een tijdperk afgesloten.'

Jacques Tempelaars kan niet ontbreken als voorzitter van de tafeltennisbond. Hij zei dat Vriesekoop fantastisch was geweest en vroeg zich vervolgens af wie hij nu eigenlijk wel was om dat te mogen zeggen. 'Ik hoop dat je dat begrijpt.'

Vriesekoop zal dat verdomd goed begrepen hebben. Daarvoor hoefde ze alleen maar even terug te denken aan maart 1994. Toen zat zij in de ene hoek van de Haagse rechtbank en Tempelaars in de andere. Het ging over deelname aan het EK later dat jaar en het was een van de vele keren dat bond en boegbeeld tegenover elkaar stonden.

Twintig jaar lang timmerde Vriesekoop aan 's bonds wegen die ze ondoorgrondelijk en zelden aangenaam vond. Eerst was ze slechts een werktuig in handen van haar ambitieuze en weerbarstige coach Gerard Bakker. Na moeizame jaren van zelfontplooiing ging ze in eigen persoon het gevecht aan.

'Bestuurders hebben aan topsport moeten wennen en dat is dankzij jou gebeurd', zei Tempelaars ook nog. Toen Vriesekoop haar intrede deed, was de NTTB in het geheel niet berekend op topsport. Nu ze na 29 nationale en twee Europese titels afscheid neemt, zijn in elk geval pogingen in die richting gedaan. Maar Vriesekoop zal de laatste zijn om te beweren dat bestuurders inmiddels gewend zijn aan topsport.

Tot en met het laatste Top-12 streed ze voor een organisatie die haar positie als topsporter recht deed. Vriesekoop had een ijzeren wil en een groot doorzettingsvermogen om op eigen kracht dat niveau te bereiken. Vriesekoop kon een onaangename lastpost zijn, niet in de laatste plaats voor zichzelf, om daarvoor de faciliteiten te krijgen.

Met de gedrevenheid van aanstormend talent stond de 35-jarige Vriesekoop vrijdag en zaterdag achter de tafel. De eerste dag won ze van Asa Svensson en verloor ze van Otilia Badescu. Zaterdag won Vriesekoop achtereenvolgens van Vivian Ellö en Irina Palina.

Een plaats in de halve finale hing af van de slotpartij in groep B tegen de Duitse Jie Schöpp wier verdediging ze in de twee laatste edities van de Top-12 succesvol ontregelde.

Al aan het eind van de eerste game trad de tijdregel in werking. Wanneer een game langer dan een kwartier duurt, grijpt de scheidsrechter in. De service wisselt dan per punt gedurende de rest van de partij en degene die serveert moet in de dertiende klap scoren, anders gaat het punt naar de overkant.

De maatregel is bedoeld om de aanvallende partij te bevoordelen, maar Schöpp kan razendsnel van de aanval de beste verdediging maken. De eerste twee games gingen naar Vriesekoop, maar toen Schöpps spel aan zorgvuldigheid won, keerden de kansen. Vriesekoop was soms nog bezig Schöpp uit positie te spelen als het al tijd was voor de beslissende klap.

Ook toen Badescu op de andere tafel verloor en Schöpp zich ook bij een nederlaag zeker wist van de halve finale, bleef ze op de winst jagen. Vriesekoop: 'Ze heeft tot nu toe altijd van me verloren op de Top-12, dus wilde ze per se dit keer winnen.' En dus zat Bettine Vriesekoop om half elf te vertellen wat er zoal door haar heen ging.

Dat waren geen gevoelens van grote neerslachtigheid. Het afscheid was misschien een dag te vroeg gekomen, maar was wel zinderend en van het gehoopte niveau. 'Toen ik in 1978 voor de eerste keer meedeed, had ik eerste kunnen worden en dat had nu nog gekund. M'n niveau is in al die jaren gelukkig nooit gênant geweest.'

Dat zei volgens Vriesekoop alles over haar eigen progressie en niets over een stilstand in het tafeltennis van de vrouwen. 'In die eerste jaren lachte je je slap om de nummer twaalf op dit toernooi. Nu zijn alle deelnemers van vergelijkbaar niveau.'

Wat haar dit toernooi vooral opviel, was haar eigen gesteldheid op de morgen na de eerste speldag. 'Ik ben nog nooit zo fit opgestaan.' Vriesekoop schreef dat toe aan de rustige voorbereiding. Al die jaren ontleende ze haar zelfvertrouwen aan het aantal trainingsuren. Voor deze laatste keer had Vriesekoop het kalm aan moeten doen vanwege de studie sinologie. 'De conclusie is dat ik al die jaren stom bezig ben geweest.'

Maar de conclusie zal geen conseqenties hebben. 'Anders zitten we hier over vier jaar weer over allerlei problemen te praten. Het is mooi geweest', zei Bettine Vriesekoop.

Zie ook pagina 14

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden