Vos pakt op halve kracht troostprijs

Marianne Vos feliciteert Pauline Ferrand-Prevot, die de wereldtitel veldrijden van haar overnam. Ze eindigde zelf als derde. Beeld EPA

Dat moet een gek gevoel zijn geweest voor Marianne Vos, om naar Marianne Vos te kijken. Terwijl de ceremonie van het WK veldrijden zich voltrok, hielden supporters tegenover het erepodium een spandoek hoog met een beeltenis van haar. Het was de karakteristieke pose van Vos als winnares. Beide armen omhoog in een hoek van 90 graden, de vuisten gebald.

De foto's die op dat moment werden gemaakt van haar huldiging in Tábor vertelden een minder eenduidig verhaal. Na zes achtereenvolgende overwinningen stond Marianne Vos nu op de laagste trede van het erepodium. Om haar mond speelde een glimlachje dat kon worden uitgelegd als gelaten, maar ook als trots.

Nam ze genoegen met de derde plaats of moest ze er genoegen mee nemen? Dat was zaterdag de hamvraag in het troosteloze decor van natte sneeuw, koude blubber en Oost-Europese blokkendozen. Marianne Vos is een sportvrouw met een onblusbare wil om te winnen. Maar winnen is op 27-jarige leeftijd opeens een stuk minder vanzelfsprekend geworden.

Ferrand-Prevot

Ruim vier maanden geleden moest Marianne Vos in het Spaanse Ponferrada voorrang geven aan ploeggenote Pauline Ferrand-Prevot toen het WK op de weg werd gehouden. Ook nu, in het Tsjechische veld, was deze Française met haar melodieuze naam de sterkste.

Slechts 22 jaar is ze en Vos voorspelt haar een toekomst die vergelijkbaar kan worden met haar eigen loopbaan. 'Bij de junioren vond ik Pauline al het allergrootste talent. Ze beheerst alle disciplines en is in alles top: mentaal, fysiek, toewijding. Goed om haar in de ploeg te hebben.'

Maar op een wereldkampioenschap kun je Ferrand-Prevot er beter niet bij hebben. Al voor de tweede keer dolf Vos het onderspit. Tijdens het WK op de weg manoeuvreerde ze zichzelf te vroeg in een sprint die al snel hopeloos bleek. Nu hield ze vooraf niet eens rekening met de mogelijkheid op winst. Een blessure aan een hamstring dwong Marianne Vos tot een ongewone oefening in bescheidenheid.

Pauline Ferrand-Prevot Beeld epa

Achtervolging

Dat maakte dit WK des te interessanter. Is een kampioene die in het cyclocross gewend is de concurrentie eenvoudig uit het wiel te rijden, daartoe in staat? Ja, dat was ze.

Bijna van start tot finish reed Marianne Vos in de achtervolging. Het was mooi om te zien hoe haar krachtenverdeling in elkaar stak. Ging het omhoog, dan moest Vos terrein prijs geven doordat ze door haar blessure onvoldoende kracht op de pedalen kon zetten. Op de meer technische gedeelten won ze dat terrein meestal weer terug. Voor een spannend wedstrijdverloop was het alleen maar goed dat Marianne Vos een deelnemer op halve kracht was.

De glibberige bagger maakte van het parcours een zeephelling die in het vroegere tv-programma Spel zonder Grenzen zo'n attractie was. De ene valpartij leidde vaak de andere in met mooie staaltjes slapstick als gevolg.

Eindsprint

Ook de winnares ging onderuit in een bocht, maar dat kon Ferrand-Prevot zich permitteren. Weliswaar kwam de Belgische Sanne Cant nog langszij, maar in de eindsprint bleek dat vergeefse moeite. Op eerbiedige afstand daarvan mocht Vos van geluk spreken dat de Tsjechische Katerina Nash twee stuurfoutjes maakte.

Dat bezorgde haar dus de troostprijs waarmee ze naar eigen zeggen graag genoegen nam. Gedurende de race leek prolongatie van haar in Hoogerheide behaalde titel soms mogelijk, maar in de finale moest Vos alle zeilen bijzetten om bij te blijven. Zeker in mentaal opzicht moet die prestatie hoog geacht worden. Als winnen zo gewoon is, dan zei dat gevecht om de derde plaats alles over haar doorzettingsvermogen.

Na afloop rees wel de vraag of Marianne Vos daarin niet te veel van zichzelf eist. Het lichaam van Marianne Vos, en zeker die hamstrings van haar, moet zo langzamerhand toch om rust schreeuwen. Maar ze wil er nauwelijks van weten.

In Tábor ging het alweer over mogelijke optredens in het mountainbiken, een discipline die het vergezicht opent op de Olympische Spelen volgend jaar. Het zijn ambities die zich in de persoon van Vos moeilijk laten afremmen. Maar bondscoach Johan Lammerts deed niettemin een poging. Hij zette een duidelijke stip aan de horizon: de olympische wegrace voor vrouwen. Dat moet de prioriteit zijn. Dan moet Marianne Vos weer helemaal op en top zijn.

Sanne Cant. Beeld belga
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden