ColumnWillem Vissers

Voor voetbalhamsteraar Willem Vissers is het behelpen en berusten

Voetbal hamsteren. Eigenlijk is dat de hobby waarvan ik mijn beroep heb gemaakt. Voetbal. Overal, altijd. Alles meegrijpen. Rekken leegplunderen.

De zalige zaterdag is normaliter de sportieve kerkgang van het weekeinde. Eerst met het jongste ventje naar zijn wedstrijd, dan proberen een deel van onze veredelde wandeling van veteranen te beleven. De dag is compleet met een puik duel in de eredivisie.

Opeens was het ritueel voorbij, afgelopen week, met de interland zonder publiek van de vrouwen tegen Frankrijk als verdovingsspuitje. Ja, ik was licht opstandig vrijdag, toen premier Rutte op tv was met zijn pakket maatregelen. De puberzoon stond al te juichen voor de tv, maar nee, de scholen gingen nog niet dicht. De velden wel.

Ik heb nog geappt met een directeur van de KNVB en met de voorzitter van de amateurclub. Dat de jongen op een school zit met 1.800 leerlingen en dat op het trainingsveld aanmerkelijk minder dan honderd mensen bijeen zijn. Dat ze dat beter moesten uitleggen. Ze gingen niet eens in discussie.

In retrospectief beschouw ik dat als de voorlopig laatste stuiptrekking van de voetbalhamsteraar. Inmiddels is de maatschappij met piepende remmen tot stilstand gekomen. We storten ons op het afvlakken van de curve van het coronavirus, op het overeind houden van de zorg. Het lijkt ook op een sociaal experiment. Hoe mensen zich gedragen, wat politici roepen. Wie rustig blijft en wie niet. Dat valt soms tegen en soms mee.

Zorg en onderwijs zijn pijlers van de maatschappij, en dat blijkt weer in tijden van corona. We praten altijd over helden in de sport. Die bestaan niet. De grootste sporters hebben hun talent gekregen. Ze mogen doen wat ze het mooist vinden en ze krijgen vaak gruwelijk betaald. Helden zijn de werknemers in de zorg die aan je bed staan om je te genezen, of om je oogleden te sluiten als dat niet meer lukt.

Wij hebben een meervoudig beperkte zoon en zonder zorg waren wij allang reddeloos verloren geweest. Velen in de zorg horen meer te verdienen dan ze doen, maar die discussie moeten we overdoen als deze crisis is afgewend.

Voor veel mensen is het vooral tijd voor zelfrelativering. Hoe belangrijk is dat bezoek aan het café nu, of dat reisje met vrienden? Hoe belangrijk is de sportjournalist zonder sport? Wij kunnen oneindig blijven schrijven over wat niet doorgaat. We kunnen de diepte in. Genoeg te doen. Maar relativering is sowieso op zijn plaats.

Verder is het behelpen en berusten. Het is niet anders. De hamsteraar trekt zich terug. Zondag was de ontknoping in de eredivisie van 2007 op tv, bij Fox Sports. U weet wel, met Ajax, AZ en uiteindelijk toch gewoon PSV als kampioen. Prachtig was op sociale media de gulle lach van Ronaldinho, verzeild in de gevangenis in Paraguay, in een soort van quarantaine. Hij voetbalde op de luchtplaats. Zes goals en vijf assists.

Kinderen uit onze buurt trapten ’s avond een balletje onder het schijnsel van de lantaarnpaal. Het beeld wekte melancholie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden