Volmaakte spelmaker met last van kortsluiting

Na twee wedstrijden schorsing keert Zinedine Zidane vandaag terug in het Franse elftal. Niemand was zo blij met de 'gouden goal' van Blanc tegen Paraguay als Zizou, de zondaar....

Van onze verslaggever

John Volkers

MARSEILLE

Wanneer Zinedine Zidane zich in zijn jeugdperiode bij AS Cannes misdroeg - en dat gebeurde met regelmaat - kreeg hij disciplinaire straf. Na een rode kaart tegen Montpellier moest de junior Zizou drie weken lang de kleedkamer boenen. Corvee en schorsing leerden de jongen van de straat zijn temperament te beheersen.

Soms, op momenten dat het niet meer wordt verwacht, komt echter toch weer de kortsluiting. In zijn volwassen carrière werd de spelmaker liefst vijf keer van het veld gestuurd; drie keer bij Bordeaux, eenmaal bij Juventus en twee weken geleden als eerste Fransman op een WK, in het duel tegen Saudi-Arabië.

Het is een score die een ruwe verdediger zou passen; bij types als Amoros of Le Roux die voorheen boosaardig de Franse achterlijn bewaakten. Zidane is een aanvaller, maar ook weer niet het prototype van dat soort, de sierlijke, lieve speler die zich veel moet laten aanleunen.

Zidane, ook wel Yaz of Zorro genoemd, is juist groot en sterk. De conditietrainer bij Juventus, Ventrone, heeft met een strak regiem het slungelachtige bij de Fransman eruit gekregen. De nummer 10 is zeer wel in staat zijn centimeters (1.85) en kilo's (80) te gebruiken.

Hij, de zoon van Algerijnse ouders, Malika en Smail, kreeg in zijn jeugdjaren veel naar het hoofd geslingerd. In Marseille regeert extreem-rechts. Zijn vader, een immigrant, adviseerde hem te incasseren en te antwoorden met doelpunten. Zinedine, uit de vervallen wijk Castellane in het noorden van Marseille, was echter een afgevertje, iemand die een ander liet scoren. En de mond houden kon hij ook lang niet altijd.

Het eerste rood waarmee Zidane de publieke belangstelling haalde, was al in zijn Bordeaux-tijd. Hij, de jongen die bij Olympique Marseille op de tribune had gezeten, was door de grote stadsclub genegeerd, via Septèmes-les-Vallons bij de jeugdopleiding van Cannes beland en vervolgens aan de wijnstad verkocht.

In een competitiewedstrijd uit '94 verloor Zidane zichzelf in zijn Vélodrome, tegenover Desailly, de arrivé van Olympique Marseille en zijn huidige collega-international. De Ghanees liep te 'zuigen' en Zidane betaalde terug, hij sloeg hem tegen de grond.

Zijn trainer Courbis prees hem, gek genoeg, voor zoveel karakter, maar raadde hem aan voortaan iets heimelijker revanche te nemen. Vader Smail was boos en nam de opvoeding nog een keer ter hand. In het verloop van zijn carrière leerde Zidane leven met zijn afkomst en later de voortdurende aandrang van tegenstanders om de superspeler te slopen.

In de keiharde Italiaanse Serie A antwoordde hij slechts één keer, in een duel tegen Perugia. Het domme 'schoen vegen' aan een Arabische rug, in Saint-Dénis, kwam behoorlijk onverwacht. Al wezen sommigen op het voorval van enkele weken eerder. In een oefeninterland in Finland ontsnapte hij aan rood.

Op het WK bleken andere regels te heersen. Zidane heeft zich twee weken ellendig gevoeld. Hij had de vrees dat er niets meer zou zijn recht te zetten. De verlenging tegen Paraguay was een hel voor hem. 'Hij stond te trillen. Ik werd gek van hem', verklaarde bondscoach Jacquet over zijn sterspeler.

Na de gouden goal van Blanc, de beslissende 1-0, veranderde Zidane op slag. Van de gesloten collega die liever de voeten laat spreken, werd hij opeens de moppentapper, de extroverte vedette die de sfeer aan tafel bepaalde.

Hij moet ook gevoeld hebben dat opeens zoveel duidelijker was geworden wat zijn spel voor het Franse elftal inhield. Zonder Zidane was Frankrijk anderhalve wedstrijd lang een dolend gezelschap. Djorkaeff kon hem niet doen vergeten. Zidane moet het elftal weer in het ritme krijgen, waarmee in het duel met buurland Italië de plaats bij de laatste vier kan worden veroverd.

Hij wil in het Stade de France zijn droomwedstrijd spelen, zo'n duel waarin alles lukt. Dat waren niet de Europese bekerfinales (bij Bordeaux en Juventus) die hij de laatste drie seizoenen speelde en telkens verloor. Met Juventus had hij die ideale wedstrijd bijna al eens gespeeld.

In L'Equipe: 'Het was in Turijn tegen Verona. We kwamen 0-2 achter en wonnen met 3-2. Alles lukte. Iedereen feliciteerde me, maar ik was niet echt blij. Want ik had niet gescoord.'

Het is die pijnlijke vergelijking met landgenoot Michel Platini, de vroegere nummer 10 van Juventus en Frankrijk, die hem achtervolgt. Platini werd driemaal, van 1983 tot '85, topscorer van Italië. 'Dat is de enige kwaliteit die Zizou ontbeert', zo beoordeelde die de nieuwe held. Platini werd evenwel nooit wereldkampioen. Wel won hij met Les Bleus een groot toernooi in eigen land, het Europees kampioenschap. Zidane weet wat hem te doen staat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden