Volleybalsters Robin de Kruijf en Anne Buijs over hun langeafstands-relaties als topsporters

'De liefde wint als die sterk genoeg is'

De topsporter en de liefde - het is niet altijd rozegeur en maneschijn. Volleybalster Robin de Kruijf en Anne Buijs doen een boekje open over hun langeafstands-relaties. 'Ik heb Lévi al enkele maanden niet gezien.'

Robin de Kruijf (links) en Anne Buijs (rechts) achter het net Foto Ronald Hoogendoorn

Vanwege een enkelblessure beleeft Robin de Kruijf een valse start bij het EK volleybal in Azerbeidzjan. En dan zit haar vriend ook nog eens aan de andere kant van de wereld, in Brazilië. Anne Buijs vond haar nieuwe liefde ook in Rio de Janeiro. Het is de spagaat van de topsporter, die zelden thuis is en een gelijkgestemde zoekt. 'Het is lastig om een relatie op afstand te onderhouden', zegt Buijs. 'De liefde wint als die sterk genoeg is.'

Na de breuk met de Duitse libero Lisa Thomsen werd de 25-jarige Buijs, dochter van de oud-volleybalinternationals Teun en Irene Buijs, verliefd op haar teamgenoot Ana Carolina da Silva, roepnaam Carol. 'Ik moest welhaast weer uitkomen bij een volleybalster, dat is immers mijn wereld. Het is geen toeval dat topsporters vaak relaties aangaan met topsporters, je hoeft elkaar niet uit te leggen waarom je een verjaardag mist.

'Je herkent de druk bij de ander, al is het ook veel van hetzelfde. Een topsportbestaan is eindig, als je het samen kunt uitzingen heb je nog een heel leven voor je. Zij haar carrière, ik ook. Ana behoort tot de beste hoofdblokkeerders ter wereld, ik wil me als passer/loper blijven ontwikkelen. We zullen de balans moeten vinden. Ik heb nog het geluk dat ik komend seizoen met Ana in Turkije ga spelen, Robin ziet haar Braziliaanse vriend een stuk minder.'

Topvolleyballer Lévi Cabral, partner van de 26-jarige De Kruijf, keerde deze zomer terug naar zijn vaderland om in Rio te gaan spelen. De Kruijf overwoog een transfer naar China, maar bleef in de Serie A bij Imoco Volley Conegliano. Tussen Italië en Brazilië ligt ook gevoelsmatig een enorme kloof. De Kruijf: 'Het is zwaar. Ik heb me weleens afgevraagd waarom ik een buitenlandse vriend moest hebben.

'Maar met een Nederlandse man zou het ook lastig zijn om een relatie te onderhouden. Ik ben bij mijn club en het Nederlandse team ruim een half jaar in het buitenland. Ik ben gedwongen tot een langeafstandsrelatie. Afgelopen seizoen speelde Lévi in Frankrijk, ik vlak bij Venetië. Nu zijn we zo ver van elkaar vandaan. Ik ben deze zomer twee weken bij hem geweest, daarna heb ik Lévi enkele maanden niet gezien.

'Na de tweede WK-kwalificatie in Rotterdam hadden we drie dagen vrij. Ben ik even op en neer naar Rio gevlogen. Hij moest trainen, maar we zaten 's avonds samen op de bank. Dat was al zo waardevol. Als Lévi ook volgend seizoen in Brazilië blijft spelen, moet ik kijken of ik daar een club kan vinden. Je hebt alles in Rio: een heerlijk klimaat, een mooi uitgaansleven en een topsportcultuur.'

Anne Buijs bleef na de Spelen in Rio de Janeiro om met de legendarische coach Bernardo Rezende te kunnen werken. Ze speelde een seizoen bij Rexona Sesc en bloeide op in een andere cultuur. 'De Braziliaanse speelstijl is heel compleet. Je ziet veel rally's in het Braziliaanse volleybal, ik ben zowel blokkerend als verdedigend beter geworden. En natuurlijk is het prettig om op je slippers naar de training te gaan en op het strand te liggen.'

Toch was de rauwe werkelijkheid nooit ver weg. De Kruijff werd geconfronteerd met de criminaliteit in Rio. 'Overal zie je mensen krampachtig hun tas vasthouden, uit angst dat die wordt gestolen. Mijn vriend en ik zijn twee keer bijna overvallen. Ik dacht nog dat het aan mij lag, een lange vrouw uit Nederland valt op. Maar het ging om Lévi die een gouden ketting droeg.'

De favela's, de achterstandswijken in Rio, werden na de Spelen weer snel enclaves van geweld. Buijs: 'Volleybal is meer dan topsport in Brazilië, voor speelsters die opgroeiden in de favela's is het een kwestie van leven of dood. Of de armoe en een uitzichtloos bestaan, of een succesvolle carrière als topvolleyballer; meerdere speelsters hebben voor die keuze gestaan.

'We deden veel projecten in de favela's, gaven clinics aan kinderen die ons met open mond aanstaarden. Ik ben geen Messi, maar als topvolleybalster heb je die status wel in Brazilië. Bekende internationals als Sheila Castro en Jacqueline Carvalho zijn volkshelden in Brazilië, ze komen geregeld op tv. Jacqueline doet mee aan de Braziliaanse variant op Let's Dance.'

Buijs zag de verloedering om zich heen in Brazilië, nadat het land uit zijn olympische roes ontwaakte. 'Het is crisis in Brazilië, het land gaat gebukt onder stakingen en golven van geweld. De corruptie is diep geworteld in Brazilië, het is frustrerend voor de hardwerkende burger dat de elite stelselmatig fraudeert. Rechters proberen fraudeurs in de gevangenis te krijgen, maar dan heeft zo iemand weer een hooggeplaatst vriendje die hem buiten schot houdt.'

De verpaupering is ook zichtbaar in de Braziliaanse sport. Het Nederlandse vrouwenteam werd vierde op de Spelen van Rio, maar in de volleybaltempel Maracanazinho is sinds Rio 2016 geen bal meer geslagen. De betonrot heeft toegeslagen in het nabijgelegen voetbalstadion Maracana. 'De nalatenschap van de Spelen is beperkt', aldus Buijs.

'De bevolking profiteert wel van het verbeterde, openbaar vervoer. Maar enkele stadions kwijnen weg. Met mijn club speelde ik de play-offs in de basketbalarena op het olympische complex in Rio, waar we tevens in een modern fitnesscentrum terecht konden. Volleybalstadion Maracanazinho was eigendom van de gemeente, nu is het verkocht aan een particulier die een absurd bedrag vraagt. Niemand kan de huur betalen. Doodzonde dat in een hal met zo'n roemrijk verleden voorlopig niet wordt gevolleybald. Toch blijft Brazilië gek van volleybal. We speelden de finale traditioneel zondagochtend om tien over tien, die tijd is mede door tv-omroepen vastgelegd. Maar de hal zat vol met 15 duizend toeschouwers, het was een groot feest.'

Wellicht ligt de toekomst van haar vriend buiten Brazilië, aldus De Kruijf. 'Het gat tussen arm en rijk in Brazilië is enorm. Lévi heeft een diploma en zou graag in Amsterdam wonen en werken. Hij kent Nederland alleen van de zomer, ik vraag me af of hij de kou aankan. Toen we samen in Istanbul speelden, bevroor hij al bijna.'

Buijs bleef vanaf de halve finales in de Braziliaanse play-offs aan de kant. De reden kent ze niet. Al voor de play-offs was bekend dat de hoofdsponsor zou stoppen en er voor haar geen plek meer was. De hoofdprijs had Buijs al gewonnen in Brazilië, zegt ze lachend. Met Ana Carolina da Silva verhuisde ze deze zomer naar Nilufer Belediyespor in het Turkse Bursa.

Het zal voor beiden een cultuurschok zijn, want Buijs ervoer al tijdens haar verblijf bij Vakifbank Istanbul dat homoseksualiteit in Turkije nauwelijks wordt geaccepteerd. Buijs heeft haar seksuele geaardheid nooit verzwegen, nu wordt ze er soms toe gedwongen. 'Bij mijn Braziliaanse clubteam was de helft lesbisch en had de andere helft een vriendje. We maakten er vaak grappen over, deden partijtjes volleytennis tussen de lesbiennes en de hetero's.

'Rio is vanwege zijn carnavalcultuur het mekka voor homoseksuelen. Daar kon ik mijn vriendin zoenen op het strand, je ziet ook veel regenboogvlaggen in de stad. Ik heb nooit geheimzinnig gedaan over mijn seksuele geaardheid, dan is het volgens mij ook geen thema meer. Die zogenaamde openheid in Brazilië bleek een tikkeltje hypocriet. Je mocht eigenlijk niet hardop zeggen dat je lesbisch was. Ik begreep er niets van.

'Een vrouw en een man mogen hun liefde wel openlijk belijden en ik met mijn vriendin niet? De sponsors steunden ons, maar wilden het ook liever niet horen. Wanneer we teamkleding droegen met de naam van de hoofdsponsor erop, mochten we niet elkaars hand vasthouden. Dan waren Carol en ik geen stel, maar professionals, en dat vind ik ook logisch.

'In Azerbeidzjan en Turkije wordt nog sceptischer aangekeken tegen homoseksualiteit. Onze zaakwaarnemer had de directie van Nulifer in Bursa ingelicht dat Carol en ik een stel zijn. De club maakte er geen probleem van, maar het ligt gevoelig. Voor twee mannen is het nog moeilijker. Die krijgen in Azerbeidzjan bij wijze van spreken een steen naar hun hoofd gegooid als ze hand in hand lopen.'

Bij Vakifbank moest Buijs de discriminatie accepteren. 'De bank is rechtstreeks gelieerd aan de regering van president Erdogan. Als mij werd gevraagd of ik een partner had, mocht ik niet zeggen dat ze een vrouw was. Ik vind het vreselijk dat mensen worden mishandeld of vervolgd vanwege hun geaardheid. Maar ik ben te gast in Turkije, ik kan me in dat land niet als ambassadeur van de homoseksualiteit presenteren. Ik ben atleet, geen politicus. Maar ik zal me niet verschuilen, iedereen mag weten hoe gelukkig ik met Carol ben.'

De Nederlandse volleybalsters zijn het EK in Azerbeidzjan begonnen met een overwinning. Het team worstelde slechts één set met België: 3-1 (23-25, 25-12, 25-21, 25-14).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.