Volleybalsters en hun coach hebben nog veel te bewijzen

De Nederlandse volleybalsters eindigden tijdens het Europees kampioenschap als vijfde en gaan een angstig seizoen tegemoet. Zal de nummer zes van de wereld zich wel plaatsen voor het olympisch toernooi van Sydney?...

IN de door Russinnen gedomineerde wereld van het Europese vrouwenvolleybal speelt Nederland nog altijd zijn rol. Vier jaar geleden was dat na een zorgvuldige opbouw -brons in 1985 en zilver in '91, zelfs een hoofdrol. De nationale ploeg van coach Bert Goedkoop schakelde in de halve finale Rusland uit en werd vervolgens kampioen.

Een jaar later leek, in de olympische kwartfinale van Atlanta, dezelfde rolverdeling mogelijk, maar het inbrengen van de extreem grote aanvalster Godina (1.94) bracht de verhoudingen in de ouderwetse compositie. Sindsdien is Nederland op zoek naar haar identiteit, wordt er gespeurd naar superlange vrouwen en heeft Rusland - lees de almachtige coach Karpol - op het oude continent de regie weer in handen.

De gedeelde negende plaats van het EK 1997 leek voor Nederland een incident, met gedoe over het Braziliaans contract van Visser en de enkelblessure van Leferink. De afzegging van de topspeelsters Boersma en Weersing was het meest betekenende signaal. De wil er met allen de schouders onder te zetten bleek verdwenen.

Ooit werd het Nederlands volleybalteam groot door teambuilding. Coach Peter Murphy sleepte de vrouwen op overlevingstocht door de Ardennen en niemand waagde het af te zeggen voor langdurige trainingskampen en de series tegen de Russinnen, waarmee de aloude kloof werd overbrugd.

Vorig jaar werden Weersing en Brinkman op klungelige wijze bedankt voor het WK en de daling in de prestatiecurve - Nederland werd zevende - zette zich door. Het aanstellen van korte-termijntrainer Pierre Mathieu, als opvolger van de verstoten goeroe Goedkoop, bleek bij nader inzien een weinig doordachte zet.

De nieuwe coach, gewaardeerd en bespot om zijn bluf en trucs, schreeuwde zijn doelstelling van de toren: olympisch eremetaal. Als hij beter had geweten, had hij zich de tong afgebeten. De verjongde ploeg zou in '98 meer gediend zijn geweest bij het contracteren van een opleider die de verhoudingen in het internationale vrouwenvolleybal beter had gekend.

Voor die positie werd in de voorbije winter in alle geheim Avital Selinger aangezocht, maar om hem moverende redenen bleef die werkzaam in Japan en mocht Mathieu het karwei afmaken. De Meester schrapte zijn medailleplan, maar hield het oog op de korte termijn. Hij bleef proberen routiniers van de categorie-Boersma terug te halen.

Die zouden gezegd hebben dat ze wél willen, in noodgevallen, maar hun lichaamstaal is anders. Want in het Nederlands vrouwenvolleybal is een jaar voor de Spelen de nood toch wel enigzins aan de man. Vast staat dat de drie gevraagden, Brinkman, Boersma en Weersing, niet door het vuur gaan voor de huidige trainer.

En zo moest Nederland aan de hand van al jaren geleden te licht bevonden ouderen als Machovcak en Leenstra en met de doelstelling dat alles mooi meegenomen zou zijn, naar het Europees kampioenschap, de eerste etappe van een lang olympisch kwalificatietraject. Tegen de toplanden Rusland en Italië, toen Nederland zijn topvorm had moeten tonen, gaf het traag startende team niet thuis.

Behalve de nieuwe ontdekking, Chaine Staelens, bleek niemand tegen de druk bestand. Ingrid Visser, bezig aan haar zesde internationale seizoen, heeft nog niet de karakterstructuur om aan te voeren. Het koppel Fledderus en Leferink, in zijn vijfde jaar, kwam pas los toen tegenstanders van de Europese middenmoot zich meldden.

Net als vorig jaar op het WK was de nationale ploeg slechts tegen de kleinere tegenstanders in staat de eigen standaard te halen. Ter illustratie: in bijna alle vaardigheidsklassementen eindigde Nederland laag, maar de ploeg had de hoogste notering bij het verdedigen. Het strategische side-out volleybal bleek ingeruild voor knokspel, 'krabbelvolleybal' om met Mathieu te spreken.

De voortekens van het EK zijn niet gunstig voor de olympische kwalificatie. Om in Sydney te geraken zal Nederland een aantal alles-of-niets wedstrijden tegen grote ploegen moeten winnen. De nieuwe generatie en de nieuwe coach hebben op dat vlak nog veel te bewijzen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden