Voetbaltoppers in München

De beste voetballers van Nederland (man en vrouw) ontmoeten elkaar in München. Voor het eerst. Vivianne Miedema en Arjen Robben. Zij 18 en een belofte. Hij 30 en een ster. Overeenkomst: twee technische aanvallers in dienst van Bayern.

Beeld Daniël Rosenthal

De nummers 10 van Bayern München begroeten elkaar met een handdruk in een restaurant buiten München. 'Hallo. Vivianne', stelt Miedema zich voor.

'Hallo. Arjen', zegt Robben. Hij is zorgzaam. Haar enkelband is gescheurd. 'Wil je niet met je voet omhoog zitten?' Dat hoeft niet.

Een Groninger en een Drent, samen in de Zuid-Duitse metropool. Ze hebben elkaar nog nooit ontmoet. Miedema, sinds een paar maanden bij Bayern, is met metro en tram gekomen. Robben: 'Kon dat met die enkel?' Haar auto heeft ze uitgeleend aan een vriendin die naar de dokter moest.

In de stad heeft ze al fans zien lopen in Miedema-shirt. 'Op ons Twitteraccount staat soms: het zusje van Robben. Er lopen ook veel meisjes in Robben-shirts.' Zij weet meer over hem dan hij over haar. Hij stelt vragen. Hebben jullie ook Duitse internationals? Spelen jullie in de Champions League? Hebben jullie vaste rugnummers?

Robben keek naar Italië - Nederland, het duel waarin de vrouwen zich plaatsten voor het WK in Canada. 'Ik miste het eerste kwartier. Ze had al gescoord.' Hij zag haar tweede doelpunt, na een prachtige sleepbeweging. 'Dat was echt een mooie goal. Ik leefde mee. Voor die meiden is het fantastisch om een WK mee te maken. Je kunt zien dat ze goed is door de manier waarop ze met de bal omgaat. De techniek, de beheersing, de klasse. Ze bleef zo rustig voor de doelman. Menig spits schiet gewoon. Zij ging er rustig omheen. Dat is kwaliteit.'

Zij gaat meestal naar het stadion als Bayern speelt. 'Wij zitten dan heel dicht bij het veld. Er komt iets los in het stadion als hij de bal heeft. Spelers als Arjen zijn een voorbeeld voor de jeugd. Wij zeggen altijd op de tribune: we weten dat hij binnendoor gaat, maar elke keer gaat hij er weer langs en maakt hij weer een goal.' De bal eerder afgeven? Miedema: 'Dat zeggen ze bij elke bal van Arjen.' Robben: 'Ik ben gewend dat ze dat zeggen.'

Beeld Daniël Rosenthal

Een schitterend jaar

Ook zij is prof. Ze kan leven van voetbal en een beetje sparen. Ze traint zeven keer in de week, maar 'in niets' kun je hun situatie vergelijken. Bij de mannen zijn er wachtlijsten voor seizoenkaarten, de vrouwen spelen voor een paar duizend toeschouwers in het Grünwalderstadion. 'Tegen Frankfurt zaten er 4.000.'

Het is een schitterend jaar voor allebei. Zij: Europees jeugdkampioen, plaatsing voor het WK, een contract bij Bayern. Hij: kampioen en bekerwinnaar, uitblinker met Oranje op het WK, sportman van het jaar. Ze kijkt een beetje tegen hem op, maar van afgunst is geen sprake. Ze heeft al zo vaak gehoord: was je maar een man, met jouw talent. 'Vroeger, als ik meespeelde met jongens, hoorde ik vaak: ach, ze is een meisje, die kan niet voetballen. Na de wedstrijd had ik er dan vaak vijf of zes in liggen. Dan werd het anders.'

Robben lacht.

'Ik heb nooit meer het gevoel: was ik maar een jongen. Ik hoop mijn bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal.' Bij het verdelen van partijen werd ze vroeger min of meer lukraak aan een team toegevoegd. Dat was snel voorbij. Robben lacht nog harder. 'Grappig.'

Of hij haar favoriet is? Stomme vraag. In zijn bijzijn durft ze geen nee te zeggen. Robben: 'Mag best hoor.' Miedema: 'Ik ben een echte spits. Arjen speelt meer aan de zijkant. Als ik dan mijn favoriete spelers moet noemen, zijn dat eerder spitsen als Van Persie. Maar Arjen is een voetballer van wie ik ontzettend veel kan leren. Voor de wedstrijd tegen Italië keken we naar een filmpje waarop zijn doelpunten tegen Spanje voorbij kwamen. Dan denk ik bij die laatste sprint, voor de 5-1: dat zo'n sprint überhaupt nog uit zijn lichaam kan komen. Dat is dan wel één en al bewondering. Ongelooflijk. Als meisje, of als supporter, weet je waar je was op dat moment.'

Ze had een teamuitstapje met Heerenveen. Ze keken in de kroeg. 'Ik was een beetje bang voor die wedstrijd. Na de 1-0 van Spanje ben ik even naar buiten gelopen. Ik was er een beetje klaar mee. Ik zag nog net de herhaling van de 1-1.'

In Brazilië sprak de wereld over Robben. Hij is een ster, hoewel hij niet van dat woord houdt. 'Ik ga me er niet anders door gedragen. Ik kan gewoon aardig voetballen, bij een fantastisch team. Thuis ben ik rustig, met mijn gezinnetje. Buiten zijn de mensen netjes en beleefd. Ze houden een bepaalde afstand.'

Een normaal leven

Onlangs liep hij over de kerstmarkt met zijn vrouw Bernadien. Lachend: 'Eventjes, snel.' Dan kijken mensen hem aan. En laatst was hij met zijn zoontje bij een zaalvoetbaltoernooi. 'Dan weet je dat je veel met foto's en handtekeningen bezig bent. Op een vrije zondagmiddag naar een drukke dierentuin gaan doe ik niet. Ik wil ook normaal leven met mijn kinderen.'

Zij kan opgaan in de menigte, zeker in München. 'Vorig seizoen in Heerenveen herkenden mensen me wel. En in mijn woonplaats Hoogeveen ook. Dan komen ze naar me toe, zelfs voor foto's. Het gebeurt steeds meer, maar het is totaal niet te vergelijken. Het is leuk en het hoort bij voetbal. Maar ik kan me voorstellen dat het anders wordt als het zo gaat als bij Arjen.'

Alles is verschillend, ook door hun persoonlijke status. Hij is 30, zij 18. Hij woont in een mooi huis met vrouw en drie kinderen. Zij deelt een appartement met een Noorse ploeggenoot van 29 en een Amerikaanse speelster van 21. Ieder heeft een eigen kamer, er is een logeerkamer en een gemeenschappelijke woonkamer. En ze hebben huisregels opgesteld, over schoonmaken en zo. 'Niet dat de een alles doet en de ander niets.'

Robbens vrouw ging meteen mee naar Eindhoven, vanuit Groningen en daarna naar Chelsea. Miedema kwam alleen naar München. Of dat moeilijk is? 'Nee, niet meer. In Heerenveen woonde ik ook al op mezelf. Dat was bedoeld als opstapje. Mijn moeder had een paar maanden kunnen meegaan, maar ik moet het toch alleen doen. Natuurlijk heb ik momenten dat ik thuis mis, maar het valt mee.'

Robben: 'Voor mij is het heel belangrijk geweest dat Bernadien meeging. Ik vind het knap van Vivianne. En dapper. Ze is met die twee meiden, maar je moet afwachten of het klikt. Haar familie en vrienden zijn ver weg. Ik had het vast gekund, maar ik ben blij dat het zo liep als het liep. Toen ik van Groningen naar PSV ging, zette ik twee stappen: uit huis en meteen samenwonen toen ik 18 was. We deden alles samen. Het was een logische vervolgstap. Anders was de relatie misschien voorbij geweest, of was het zo'n langeafstandsrelatie geworden. We hebben het er toen niet eens over gehad.'

Zwemmen of voetbal

Miedema voetbalde altijd, ook met haar broer Lars, die in de C1 van PEC Zwolle zit. 'Hij voetbalt vaak met de B1 mee. Hij is 1,90 en 14 jaar. Zijn schoenmaat is 48.'

Robben: 'Oh ja. Heb je één broer?'

Miedema: 'Ja. Ik ging altijd met mijn vader mee naar het voetbalveld. De keuze was: zwemles of voetbal. Ik zei: Ik ga op voetbal, anders ga ik ook niet op zwemles. Sindsdien heb ik altijd gevoetbald.' Ze speelde met HZVV D1 tegen Ajax-spits Zivkovic, die toen bij Groningen D2 zat. 'We wonnen met 7-3. Ik scoorde vijf keer, hij twee keer.'

Robben: 'Ja, echt?'

Miedema: 'Ik heb ook altijd tegen Daley Sinkgraven van Heerenveen gevoetbald.' Tot de C-tjes had ze 'totaal geen moeite om mee te komen. In de D-tjes was ik meestal sneller. De jongens hadden hun groeispurt nog niet gehad.'

Als kind was Robben nooit zo bezig met bedenken hoe goed hij was. 'Als je in de F-jes met 10-0 wint en negen keer scoort, ben je als kind ook niet gek. Maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik het ging redden. Ik wist dat profvoetbal voor weinigen was weggelegd. Het eerste elftal van Groningen, dat was al zoiets magisch, zoiets groots. Toen ik het telefoontje kreeg dat ik mee mocht met het eerste elftal, was dat echt een shock.'

Miedema kende Robbens vader al, die docent was in Groningen. Ze vroeg hem om advies over München. Ze kon kiezen uit 29 clubs, uit Zweden, Amerika, Duitsland, Engeland, Frankrijk en Brazilië. Robben lacht weer: 'Dat heb ik nooit gehad.'

Robben: 'Ik speelde bij een wereldclub, Real Madrid. Bayern was altijd wel een wereldclub, maar we hebben de laatste vijf jaar een geweldige ontwikkeling doorgemaakt. Ik ben er trots op dat ik daarvan onderdeel ben. Maar de keuze was lastig. Je kunt niet zeggen na een maand: shit, ik ga weer terug naar Madrid. Ik was nooit echt een dromer. Ik was me ervan bewust dat ik een lange weg te gaan had.'

Miedema denkt na, over wat zij wil hebben bereikt als ze 30 is, zijn leeftijd nu. 'Ik heb geen idee. Ik was ook nooit een grote dromer, maar een nuchtere Drent. Ik kijk uit naar het WK en vervolgens naar het EK van 2017 in eigen land. Mijn contract hier loopt nog 2,5 jaar. Dan zie ik wel wat op mijn pad komt.'

Beeld Daniël Rosenthal

WK-dromen

Robben heeft al drie WK's gespeeld. Hij was een van de beste spelers van het toernooi in Brazilië. 'Ik kijk met trots terug op wat we met zijn allen hebben gepresteerd. Ik heb genoten van alles, van de spirit, hoe we die weken hebben beleefd. Dat was bijzonder. Met mijn rol ben ik happy. Maar het is nog mooier om te zien hoe dat team groeide.'

Miedema: 'Wij leven al anderhalf jaar toe naar ons eerste WK. Nu we ons hebben geplaatst, ben ik er al mee bezig in mijn gedachten. Na de winterstop zal het teamgevoel groeien. Je ziet aan alles dat het niveau bij de vrouwen omhooggaat, dat veel landen sterker worden.'

Robben: 'Jullie hebben gunstig geloot, toch?'

Miedema: 'Het had erger gekund. Maar Canada is het thuisland en China is een van de toplanden uit Azië. Het moet kunnen, ook omdat de vier beste nummers drie doorgaan.'

Mannen- en vrouwenvoetbal vergelijken heeft geen zin. Miedema: 'Je moet het niet willen.' Robben: 'Het is anders, qua tempo en fysiek. Je ziet, voor zover ik dat kan beoordelen, dat ze goed zijn in de basistechniek. Je ziet duidelijk een systeem, de manier waarop ze willen spelen, hoe de bal rondgaat, het positiespel. Passen, handelen, snel doorspelen, dat is goed.'

Miedema: 'Dat komt ook omdat meiden van mijn generatie altijd met jongens hebben gevoetbald. Dan moet je mee. En we zijn een stuk fitter dan vroegere generaties.' Zij kan meer leren van hem dan andersom. Miedema: 'Wij kijken niet echt naar andere vrouwenteams. Wij kijken naar de mannencompetitie en willen proberen zo veel mogelijk dezelfde waarden te bereiken. Sommige meiden studeren nog. Die gaan naar school, trainen daarna van zes tot acht en gaan dan nog studeren. Dat kennen jongens minder. En dan krijg je in Nederland alleen een onkostenvergoeding, waardoor je soms in het weekeinde moet werken. Meiden geven veel op om op het veld te kunnen staan.'

Hij hoeft alleen te voetballen. 'Ik vond het leuk je te ontmoeten', zegt hij bij het afscheid, voordat hij zijn zoon van school haalt. Hij wil haar naar het station brengen, met die enkel. Maar het gaat wel, zegt ze. Ze neemt de tram.

Beeld Daniël Rosenthal
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden