Virenque’s erfgenaam

Rasmussen is maniakaal, ontkennen is zinloos, hij heeft zo zijn eigenaardigheden. Misschien is ‘ongelooflijke pietje-precies’ een nog betere omschrijving. Met het dieet, de training, de rust en het materiaal; vooral dat laatste....

Pedro Horrillo

Hij weet bijvoorbeeld uit zijn hoofd wat de samenstelling is van alle potten die er zijn voor het ontbijt. Als iemand hem vraagt of de perzikjam meer calorieën bevat dan de marmelade, weet hij zeker het antwoord. Of in welke mueslisoort de meeste koolhydraten zitten en welke chocolademousse de gezondste is.

En dan heb ik nog niks gezegd over alles wat de fiets en het gewicht betreft. Hij is in staat om alle mecaniciens tot het uiterste te drijven om zijn fiets 20 gram minder te laten wegen. Maar het is duidelijk dat hij rendement haalt uit zijn pietepeuterigheid.

Wat mij niet bekend is – en ik geloof dat ik hem redelijk goed ken –, is of hij in geesten, reïncarnatie en het hiernamaals gelooft. Als hij dat doet, dan waant hij zich vast de reïncarnatie van Virenque. Of beter, Rasmussen is de erfgenaam van zijn geest. Die vrije geest die altijd over de bergen wilde vliegen. En niet alleen wilde, maar ook kon.

Toch maar niet, Michael is wie hij is en hij is niet Richard Virenque. Hoewel, als het erop aankomt te strijden in de Tour heeft hij veel opgestoken van de Franse klimmer. Michael identificeert zich bijvoorbeeld net als Richard zodanig met het bergklassement, dat iedereen zich hem beter voor de geest kan halen in de bolletjestrui dan in de officiële Rabo-trui. En dat geldt zelfs voor ons, zijn ploeggenoten. We hebben namelijk in de ploeg energierepen met eenzelfde patroon en die noemen we dus ‘de reepjes van Rasmussen’.

Michael heeft, net als Richard, een feestdag geïntroduceerd in de Tour: ‘de Rasmussen-dag’. En vooralsnog gaat geen jaar voorbij waarin deze feestelijke dag ontbreekt. Dan valt hij ver voor de finish aan, op een zwaar stuk en op een moment dat geen favoriet het in zijn hoofd haalt de lont in het kruitvat te steken. Hij versnelt en krijgt makkelijk een grote voorsprong. In deze fase veegt hij wat resten van eerdere ontsnappingen op: renners die tevergeefs pogen in zijn kielzog te blijven.

En zo – wat klinkt dat simpel – komt hij alleen aan bij de laatste beklimming. Daarin hoeft hij alleen nog zijn voorsprong te consolideren om als eerste aan de finish te komen. Het tweeledige doel is gehaald: de etappezege en een mooie verzameling punten voor de bergtrui. Tweeledig? Nee, eergisteren was het drieledig want ‘de Rasmussen-dag’ leverde nog een geweldige extra prijs op. Michael kon zijn armen niet eens in de lucht steken omdat hij tot op de meet moest sprinten voor het geel. Omdat hij, pietje-precies, wist dat elke honderdste seconde telt.

Michael, gefeliciteerd en dat het nog lang mag duren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden