Wielrennen Werelduurrecord

Victor Campenaerts doorbreekt magische grens van 55 kilometer

Geen werelduurrecordpoging werd zo minutieus voorbereid als die van Victor Campenaerts in Mexico. De Belgische tijdritspecialist verbeterde dinsdagavond het record van Bradley Wiggins uit 2015. Op de piste in Aguascalientes, op 1.888 meter hoogte, doorbrak hij de magische grens van 55 kilometer: 55,089 kilometer.

Victor Campenaerts op de piste in Aguascalientes. Beeld BELGA

Helm, schoenen, sokken, voeding, haardracht; je kon het zo gek niet bedenken of het was wetenschappelijk onderzocht en geanalyseerd door het team van specialisten dat Campenaerts om zich heen had verzameld. Alleen al zijn fiets had een ton gekost. Dinsdagavond – plaatselijke tijd 11.00 uur – waren het alleen nog maar de benen van Campenaerts die het moesten doen.

Het werelduurrecord heeft een aparte status in het wielrennen. Beroemde profs wagen zich er nauwelijks aan. De voorbereiding kost te veel tijd en geld, en past niet in hun programma. Avonturiers als Thomas Dekker (in zijn nadagen) en Dion Beukeboom probeerden het wel, maar schaarden zich in het rijtje van 139 mislukte pogingen.

Het eerste werelduurrecord werd in 1893 neergezet door Henri Desgrange in Parijs. De laatste was Bradley Wiggins, in 2015. Hij kwam tot 54,526 kilometer. Op de Belgische zender Sporza zei hij over de charme van het werelduurrecord: ‘Er bestaat geen tweede plaats. Je faalt of je haalt het. Dat maakt het zo bijzonder.’

Mediahype

De poging van Campenaerts zorgde voor een ware mediahype in België. Zijn verrichtingen werden live uitgezonden. Ook was er een straalverbinding met zijn moeder, die uit bijgeloof was achtergebleven in België. Zij keek in een café in Borgerhout, stamplaats van de supportersvereniging van haar zoon.

Campenaerts komt uit de triatlon. Afgelopen jaar won hij brons op de WK-tijdrit, na Rohan Dennis en Tom Dumoulin. De Belg is even monomaan als kleurrijk. In 2017 schreef hij voor een tijdrit in de Giro de tekst ‘Carlien daten?’ op zijn borst, om een afspraakje te regelen. Dat lukte.

Of hetzelfde voor het verbeteren van het werelduurrecord zou gelden, was nog maar de vraag. Bij sommigen leefde de angst dat Campenaerts te weinig ervaring zou hebben met rijden op de baan. Het zo dicht mogelijk op de zwarte lijn rijden, om geen seconde te verliezen, is een kunst op zich.

Bovendien: Wiggins veroverde het werelduurrecord op de Lee Valleybaan, luid aangemoedigd door vele toeschouwers. Dat gaf moraal. In Mexico moest Campenaerts het helemaal zelf doen. Slechts een plukje Mexicanen nam de moeite om te komen kijken. De rest van de toeschouwers bestond uit vrienden en familie. Campenaerts had hen verzocht stil te blijven. Zo geschiedde zijn poging in een haast devote stilte.

Juiste eind

98 procent slagingskans, zo had het team rondom Campenaerts vooraf uitgerekend. Al snel werd duidelijk dat ze het bij het juiste eind hadden. Na 10 minuten was hij al 4 seconden sneller dan Wiggins. Campenaerts had zijn hoofd naar beneden gericht, in aerodynamisch opzicht was dat de meest gunstige positie. Alleen om de rondetijden te zien, mocht hij even opkijken.

Die rondetijden werden getoond op de iPad van coach Kevin De Weert. Een gele achtergrond betekende dat hij te snel zou gaan, oranje te traag en wit exact op schema. Campenaerts zag het eerste half uur bijna alleen maar wit. Omdat zijn gezicht verborgen bleef, en dus ook zijn grimassen, leek hij nog het meest op een menselijke machine die over de baan in Mexico snelde.

Pas na een half uur werd Campenaerts het oranje voorgehouden, te langzaam. Het ging steeds meer pijn doen om zijn zware verzet (61 voor, 14 achter) rond te krijgen. Maar groot werd zijn verval nooit. Om luchtcirculatie te voorkomen, waren voor de deuren van het velodroom beveiligers gestald. Al die moeite om niets aan het toeval over te laten betaalde zich uit.

Wiggins had zich vooraf al bij een verbreking van zijn record neergelegd. ‘Iemand die het zo heeft aangepakt, verdient het ook.’ Met zijn 55,089 kilometer gaf Campenaerts het werelduurrecord een nieuwe impuls. Wie hem in de toekomst wil verbeteren, zal minimaal dezelfde maniakale en wetenschappelijke aanpak moeten kunnen opbrengen als hij.

Toen hij na een kwartiertje wat was bijgekomen, pakte hij in Mexico de microfoon en richtte zich rechtstreeks tot het café in Borgerhout. ‘Vanavond gratis bier voor mijn fans. En wie nog geen fan is, die kan het nu worden.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.