ReportageRonde van Vlaanderen

Veterane Van Vleuten wint Ronde tien jaar na de eerste keer

Annemiek van Vleuten soleert naar de zege in de Ronde van Vlaanderen. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Annemiek van Vleuten soleert naar de zege in de Ronde van Vlaanderen.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Tien jaar na haar eerste zege won Annemiek van Vleuten opniew de Ronde van Vlaanderen voor vrouwen. Het is de achtste keer in achttien edities, dat een Nederlandse vrouw de Ronde wint. ‘Ten years later!’ riep Van Vleuten, met 38 jaar de oudste winnaar van de Vlaamse klassieker, toen ze over de finish kwam.

De Ronde voor vrouwen ontploft meestal op twee crime scenes: de Kanarieberg op 44 kilometer van de finish en de Paterberg op 13 kilometer. Op beide hellingen greep Van Vleuten het initiatief.

Op de Kanarieberg, een korte helling met een stuk van 14 procent steil - elke honderd meter rechtuit gaat 14 meter omhoog - versnelde de renner van het Spaanse Movistar vanuit een nog vrijwel volledig peloton. Dat was tien tellen later volledig uit elkaar geslagen. Wie niet in de kopgroep achter Van Vleuten zat, was prompt kansloos voor de overwinning. ‘Maar na de Kanarieberg hadden we de wind tegen’, zei ze na de finish, ‘en dan kun je niet wegkomen, dus ben ik gestopt met rijden.’

Een paar hellingen later, op de Oude Kwaremont, een lange, maar niet zo steil oplopende weg vol grove kasseien, deed wereldkampioene Anna van der Breggen in de laatste Ronde van haar carrière - ze stopt eind van het jaar - een uitbraakpoging. De kopvrouw van SD Worx, de ploeg met minstens drie potentiële winnaars in de gelederen, had zich vooraf afgevraagd welk effect een drie weken durende, intensieve hoogtetraining in maart op haar lichaam zou hebben. Op de Oude Kwaremont kreeg ze het antwoord: ‘Ik merkte dat ik niet echt diep kon gaan.’

Op diezelfde helling viel het doek voor een andere Nederlandse favoriet: Marianne Vos. De kopvrouw van Jumbo-Visma had een week eerder Gent-Wevelgem gewonnen en leek klaar voor haar tweede winst in de Ronde, die ze in 2013 won. ‘Maar er werd behoorlijk hard doorgetrokken. Ik kon niet mee en de Kwaremont liegt niet.’

Meteen na die helling komt als laatste de Paterberg en daar zou het dan moeten gebeuren. Acht rensters bevatte de kopgroep nog en Van Vleuten wilde als eerste de kasseienklim op te rijden. Zo kon ze, doordat net als vorig jaar het publiek ontbrak, over een onverhard paadje naast de kasseien naar boven. Althans, tot het steilste stuk van liefst 20 procent. Daar moest Van Vleuten alsnog de keien op en dat leek even mis te gaan. Ze draaide zo’n zware versnelling dat ze van links naar rechts over de weg zwalkte en zich af moest zetten tegen de hekken om niet te vallen.

Iets vergelijkbaars overkwam haar vorig jaar in de tweede etappe van de Ronde van Italië. Op een steil onverhard stuk viel Van Vleuten om, omdat ze de pedalen eenvoudigweg niet meer rondkreeg. Ze stond op en liep met de fiets aan de hand de helling verder op. Maar het maakte niet uit, want ze won die etappe.

Uit het zicht

Ondanks haar slingerweg kon niemand Van Vleuten volgen en bovenop de Paterberg had ze een gat van een handvol seconden. ‘Ik wilde uit hun zicht komen, maar dat is hier lastig.’ Want na die laatste klim volgden lange wegen waar de ontsnapte, eenzame Van Vleuten voortdurend een richtpunt zou zijn voor haar zeven achtervolgers, waaronder Van der Breggen.

In de vorige Ronde, amper een half jaar geleden, was Van Vleuten ook vooruit, maar haalde Van der Breggen haar bij om vervolgens de benen stil te houden zodat teamgenoot Chantal van den Broek-Blaak de kans kreeg te winnen, hetgeen gebeurde. ‘Anna wil nooit met me rijden’, zei Van Vleuten over haar rivaal. Haar voornemen deze keer: ‘Ik ga meer initiatief nemen en niet afwachten.’

Kilometer na kilometer - ‘ik heb ze echt afgeteld, ik was zo kapot’ - kreeg haar wraak op Van der Breggen vorm. De geboren Vleutense maalde een onmenselijk zware versnelling rond en zag niet meer om. ‘Want als je er eenmaal aan begint, dan moet je het als een tijdrit benaderen en all out gaan.’ Met 26 seconden voorsprong kwam ze solo over de finish - ‘alleen aankomen is prachtig’.

‘Ik heb hier zóveel jaren op gehoopt', zei Van Vleuten kort na de finish. Dat ze tien jaar na dato voor de tweede keer de Ronde won, maakt haar carrière rond. In 2011 was ze feitelijk nog een amateur en kon ze niet leven van haar sport. ‘Het was mijn eerste grote overwinning tien jaar geleden. Ik ben een heel andere renster geworden, maar dat was wel het moment waarop het voor mij allemaal begon.’

Een dag eerder had haar Spaanse ploeggenoot in de mannenploeg van Movistar, Alejandro Valverde, de Spaanse koers Grote Prijs Miguel Indurain gewonnen. Valverde viert 25 april zijn 41ste verjaardag. ‘Alejandro is als een klein jongetje dat enorm veel lol in het fietsen heeft’, vertelde Van Vleuten over haar trainingsmaat. Met andere woorden: ‘Leeftijd is relatief’, zegt de 38-jarige. ‘Mensen vragen me de laatste tijd: wanneer ga je stoppen? Maar ik vind dit nog veel te leuk.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden