Vertrouwen terug, maar stunt blijft uit

Opgelucht dartelt Vanessa Atkinson tijdens de Dutch Open door de glazen kooi. Bevrijd van de blessures die het geloof in eigen kunnen eerder zo hadden aangetast dat ze meerdere keren in een emotionele dip was beland....

Na een voorspoedig begin dooft de drift plots en uitgeblust strompelt ze naar het einde. Ze is teleurgesteld, had meer van haar comeback verwacht. Maar het vertrouwen is terug. Ze is vastbesloten binnenkort voor een stunt te zorgen.

Als ze Rachael Grinham, de latere verliezend finaliste, een overwinningskus heeft gegeven zakt ze uitgeput op een bank. In de eerste game wervelde ze in hoog tempo naar 9-2, in de tweede kwam ze nog met 4-0 voor. Toen was het gebeurd. ‘Fysiek trok ik het niet meer. Ik had mijn krachten beter moeten verdelen.’

Squashvriendinnen en ook trainer Jan Willem Koopman buigen zich over haar heen. ‘Zo goed als in het begin hebben we je nog nooit zien spelen’, hoort ze iemand zeggen. ‘Zo’n steuntje had ik op dat moment wel even nodig.’

Vorig jaar liep Atkinson kwetsuren op waarvan ze nog maar net is hersteld. Eerst de hamstrings, tijdens het EK ging ze door de enkel, later verschoof een tussenwervelschijf in de rug. Ze speelde af en toe, maar de resultaten waren niet best. Vaak twijfelde ze of het ooit nog goed zou komen. ‘Dan moest ik mezelf toespreken. Ik wist waar het aan lag. Maar als je niet die resultaten boekt die je gewend bent dan is dat erg ontmoedigend.’

Inmiddels heeft ze nergens meer last van en gaat ze behoedzaam om met haar lichaam. ‘Ik ben 31, voor een topsporter aan de oude kant. Dat wil niet zeggen dat ik niet met de jongere speelsters mee kan doen, maar ik moet wel oppassen. Vroeger was het de baan op en spelen. Nu komt er veel fitness, yoga en pilatus bij kijken.’

Door alle blessureperikelen is Atkinson - drie jaar geleden wereldkampioene, een jaar later de sterkste in Europa en tienvoudig titelhoudster in eigen land - op de wereldranglijst gezakt naar de negende plek. Het heeft momenteel voor haar niet veel zin daarmee bezig te zijn. Ze kijkt niet verder dan een toernooi vooruit. ‘Mijn doel is een groot toernooi winnen. Als ik er niet zeker van ben dat ik daartoe nog in staat ben dan zou ik nu stoppen. Ik train niet om ergens de laatste acht of de halve finale te halen.’

Het wereldkampioenschap van 2004 heeft haar squashleven ingrijpend veranderd. Ze had nooit van een wereldtitel durven dromen. Toch gebeurde het. Er brak een moeilijke periode voor haar aan. Ze was er niet op voorbereid om met de druk om te gaan. De verwachtingen van anderen en ook die van haarzelf reikten ineens veel hoger.

‘Vaak begon ik aan een toernooi met de gedachte dat alles behalve winnen eigenlijk falen zou zijn. De top bij squash zit veel te dicht bij elkaar om van tevoren te zeggen dat je wel eventjes een toernooi kunt winnen. Wereldkampioen worden is supergaaf natuurlijk. Alleen bleek ik er eerst niet tegen opgewassen te zijn. Pas later heb ik het redelijk onder de knie gekregen. Maar ja, toen raakte ik geblesseerd.’

Atkinson kijkt met gemengde gevoelens terug naar wat haar doorstart had moeten zijn. De titelstrijd in de Frans Ottenhal in Amsterdam, waar bij de mannen nationaal kampioen Laurens Jan Anjema de tweede plaats verovert achter wereldkampioen David Palmer, betekende het eerste grote evenement in vier maanden waaraan ze deelnam. Vol goede moed was ze eraan begonnen. ‘Vanwege de spanning die het oproept, de specifieke conditie die je nodig hebt en die je tijdens trainingen moeilijk kunt nabootsen.’

Ze oordeelt niet te hard over zichzelf en wil het liefst de positieve ontwikkelingen onthouden. ‘Ik stond heel scherp in de baan, zo scherp had ik in tijden niet gespeeld. Alleen werd ik heel moe op het laatst. Dat had misschien ook met de temperatuur te maken. Het was erg warm. Dat is altijd zo in de Frans Ottenhal als er veel mensen zijn. Het is niet mijn favoriete omgeving om in te spelen.’

Haar lijf is nu okay. ‘Trainen is geen probleem. Ik ben ook rustiger geworden op de baan. Voor mij is het nu een kwestie van mijn lichaam goed houden, zoveel mogelijk wedstrijden spelen en in het juiste wedstrijdritme geraken.’ Ze heeft nog drie weken voor de boeg voor de prestigieuze British Open in Leeds. ‘De tijd is aangebroken om weer een echt groot toernooi te winnen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden