Vertrokken

Nico van Dam..

‘Mijn reden om uit München te vertrekken was praktisch. Ik was klaar met mijn werk als coach. Er was daar nog voldoende leiding voor de ploeg aanwezig. Mijn thuisfront had de verschrikkelijkste dingen op tv gezien. Die zeiden: Nico, je bent klaar, je hebt jonge kinderen thuis, kom naar huis.

Ik was zo ongeveer de eerste van de zwemploeg die wegging. Maar na mij zijn grote gedeelten van de ploeg gevolgd. Hele horden. De waterpoloërs gingen en masse. De schoonspringers volgden hun voorbeeld. Hun coaches gingen ook.

De afschuw over de dingen was beperkt. Je ziet er ter plekke niet zo veel van. Het dringt minder tot je door. Wat vaststaat, is dat sindsdien grote sporttoernooien met uitvoerige veiligheidsmaatregelen gepaard gaan. Ook bij zwemtoernooien moet de tas open of moet je door een poortje. Dat is allemaal begonnen met München.

De sfeer in Nederland heb ik niet zo meegemaakt. Ik kwam thuis. Het was: hé, je bent gelukkig gezond weer terug. Ik heb geen contact met de anderen meer gehad. Mijn vertrek was eerder praktisch dan principieel. Je hebt wel zoiets van: is sport dit waard? Ik zou nog naar atletiek gaan kijken. Dat soort dingen. Die leken opeens heel onbelangrijk. En als ze dan thuis zeggen, kom terug, dan ga je.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden