Reportage Tottenham Hotspur

Vermaken zit Tottenham Hotspur in het bloed. ‘De neutrale toeschouwer heeft het bij Spurs altijd naar de zin’

Spurs-fans bij hun nieuwe stadion. Beeld Getty Images

Tottenham Hotspur, Ajax’ tegenstander in de halve finale van de Champions League, kan prachtig winnen en vooral ook tragisch verliezen. Ajax uitschakelen biedt dit seizoen de laatste kans op een beker.

Tottenham Hotspur-supporter Mark Hoskins is niet gerust op het bezoek van Ajax. ‘In goede tijden is het voor ons Spurs altijd wachten op het moment dat het misgaat’, zegt de vijftiger uit Enfield. ‘We zijn typische underdogs.’

Zijn 78-jarige vader beaamt het. Hij kan zich nog de laatste keer herinneren dat Tottenham in de halve finale van Europa’s belangrijkste bekercompetitie stond, tijdens de glorieperiode begin jaren zestig. ‘Toen speelden we tegen het Benfica van Eusebio. We verloren door heel veel pech. Het is als de dag van gisteren.’

Van de 136 jaar oude club uit Noord-Londen is bekend dat ze prachtig kan winnen, en vooral ook tragisch of schlemielig kan verliezen. Voor dat laatste bestaat zelfs de uitdrukking ‘een Tottenham doen’. Neem het seizoen 2015-16 toen het door de falende concurrentie de kans had om voor het eerst sinds 1961 kampioen te worden, om vervolgens Leicester voor zich te dulden. Op de laatste speeldag moest het ook nog eens de tweede plek laten aan rivaal Arsenal. Tien jaar eerder miste Spurs de Champions League door een voedselvergiftiging op de laatste speeldag.

Een Spurs-fan leunt tegen een muur. Beeld Getty Images

Voor een grote naam als Tottenham Hotspur is de prijzenkast dan ook matig gevuld. Twee landstitels, acht FA Cups waarvan de laatste in 1991 met Paul Gascoigne, twee Uefa Cups (en een verloren finale tegen Feyenoord) en een Europa Cup 2. De laatste prijs dateert uit 2008, een League Cup.

Dit dreigt het eerste trofeeloze decennium te worden sinds de jaren veertig, terwijl het elftal met Hugo Lloris, Jan Vertonghen, Christian Eriksen, Harry Kane, Dele Alli en Heung-Min Son misschien wel het beste uit de clubgeschiedenis is. Ajax uitschakelen biedt de laatste kans op een beker.

Hechte ploeg

De club is er klaar voor getuige het wow!-stadion, dat als een kubrickiaans ruimteschip is geland tussen de kebabzaken, gokkantoren en unisex-kapsalons in een wijk die vooral bekendstaat als bakermat van de Londens zomerrellen, acht jaar geleden. Het is met 60.062 stoeltjes het op een na grootste clubstadion van Engeland, heeft een eigen bierbrouwerij en een veld dat in 25 minuten kan worden weggereden. De zuidtribune is met 17.500 plekken, na die van het Dortmundse Westfalenstadion, de grootste van Europa. Voor een modern stadion is het knus, knusser dan de stadions van plaatselijke rivalen Arsenal en West Ham.

De eerste vier wedstrijden heeft Spurs er gewonnen, onder meer tegen Manchester City in de Champions League. Zaterdag kwam West Ham United een einde maken aan het feest door met 1-0 te winnen. De mannen van Mauricio Pochettino oogden vermoeid. In de eindfase liep er een voorhoede – Vincent Janssen en Fernando Llorente – die geen eredivisieploeg zou vrezen. Na afloop klaagde de Argentijnse manager dat Ajax wel rust heeft in de aanloop naar dinsdag en zijn spelers niet.

Misschien was het een handige manier van Pochettino om Spurs in de geliefde underdogpositie te drukken. Met relatief weinig middelen heeft de 47-jarige coach afgelopen vijf jaar een hechte ploeg van Spurs gemaakt, zo hecht dat hij afgelopen zomer geen reden zag om ook maar een pond uit te geven. Dat is een unicum in de Premier League. Hij probeert zoveel mogelijk jonge spelers te halen of te laten doorstromen.

Gelukkige familie

Pochettino ziet zichzelf niet als ‘The Boss’, maar als ‘The Leader’, of beter nog als Pater Familias. Een gelukkige familie, zo beschouwt hij zijn ploeg. Op zijn kantoor staat een schaal citroenen, bedoeld om negativiteit te absorberen. Soms trakteert hij zijn spelers op Robbie Williams’ Love My Life, zo staat in de bestseller Brave new world: inside Pochettino’s Spurs, om te benadrukken wat hij van ze verwacht: houden van hun geprivilegieerde arbeid. De spelers beschouwt hij als zijn kinderen. ‘Ik vind je niet aardig’, vertrouwde hij aanvaller Alli ooit toe, ‘ik hóú van je.’

Spurs-fans Beeld Getty Images

Fans lopen met hem weg, ook als ze weer eens van Watford, Wolves of West Ham verliezen. ‘Hij heeft ons leren verdedigen’, zegt de gepensioneerde automonteur Trevor Turner, ‘dat vergaten we vroeger omdat de nadruk lag op mooi winnen’.

Dat laatste gaat terug naar Danny Blanchflower, de Noord-Ierse aanvoerder van het laatste kampioenselftal. ‘De grote vergissing is dat het spel voor alles om winnen gaat. Dat is niet zo. Het spel gaat over glorie, om dingen doen in stijl, met een zwier. Om op het veld te stappen om de ander te verslaan, niet om ze in slaap te sussen met saaiheid.’

Deze woorden klinken in de video die voor elke thuiswedstrijd wordt vertoond, waarop beelden te zien zijn van stijlvolle spelers als Glenn Hoddle, Jurgen Klinsmann, Gareth Bale, Luka Modric en David Ginola. Echte Tottenham-spelers.

Wat ook door het stadion galmt is Glory, Glory Halleluja. The Spurs go marching on. Dat halleluja is te danken aan een opmerking in een Poolse krant dat de Spurs geen engelen zijn. De krant schreef dat na een harde wedstrijd tegen Górnik Zabrze. Bij de return liepen Spurs-fans als engelen met witte toga’s en nepbaarden het veld op, borden dragend met Bijbelpassages.

De 60.000 aanwezigen reageerden met Glory Glory Halleluja. Spurs won met 8-1.

Veel vijanden

Het the Spurs go marching on is een variatie op The Saints go marching On van Southampton, toevallig de vorige club van Pochettino. Beide clubs hebben een zelfde soort geef-de-jeugd-een-kans-filosofie. Zowel Spurs als Liverpool, de andere Engelse halve finalist, beschikt over belangrijke Southampton-alumni. De andere club waar Tottenham beloftevolle spelers vandaan pleegt te plukken is natuurlijk Ajax. Toby Alderweireld heeft zelfs voor Spurs en Southampton gespeeld.

To Dare is To Do is het motto van Spurs, dat even goed op Ajax van toepassing kan zijn, een filosofie die bravoure en brutaliteit omvat. Het leidt ook tot afkeer. Geen club heeft zoveel vijanden als Spurs: Arsenal-, Chelsea- en West Ham-fans zijn verenigd in hun afkeer van de ‘hoogdravende’ Spurs, net zoals Den Haag-, Utrecht- en Feyenoord-supporters allemaal ‘het arrogante Ajax’ als hun voornaamste vijand beschouwen. Bij Ajax en Spurs schept een gemeenschappelijke afkeer van Feyenoord een band. Liefst acht keer heeft Tottenham tegen de Rotterdammers gespeeld.

Ajax en Spurs daarentegen troffen elkaar in 1974 voor de afscheidswedstrijd van Mr Ajax, Sjaak Swart.

Joodse identiteit

Een andere band tussen Ajax en Spurs betreft de joodse identiteit. In vroegere tijden had Tottenham Hot­spur relatief veel Joodse fans, simpelweg omdat er in Noord- en Oost-Londen veel Britten van Joodse komaf wonen.

Het Joodse karakter bestaat nu vooral uit de leiding. Eigenaar is Joe Lewis, een miljardair van Joodse origine. Hij had de club gekocht van Alan Sugar, een Joodse Cockney die dinsdag zonder twijfel met zijn Rolls bij het stadion zal arriveren.

Voor voorzitter is Daniel Levy is het bereiken van de halve finale het resultaat van een missie die in 2001 was begonnen en zijn droom is een finale tegen Barcelona, reeds omgedoopt tot de Gary Lineker-finale. In de groepsfase hadden de Catalanen, onder leiding van Messi, Spurs nog van de Wembley-mat gespeeld.

Supporters durven zover niet te kijken, ook Hoskins niet. ‘Wat ik wel kan garanderen is dat het een levendig duel zal worden dinsdag, omdat beide teams aanvallen en vermaken in hun bloed hebben. De neutrale toeschouwer heeft het bij Spurs altijd naar de zin.’

Neutrale toeschouwers zullen er amper zijn als de Engelen tegen de Godenzonen spelen.

Hugo Lloris: geen ideale schoonzoon meer

Hugo Lloris Beeld BSR Agency

Hij had de hele wereld in zijn handschoenen, Hugo Lloris. De aanvoerder van Spurs en het Franse nationale elftal mocht afgelopen zomer als eerste de wereldbeker heffen na twee jaar eerder een EK-finale-medaille omgehangen te hebben gekregen. Met Spurs maakte hij de indrukwekkende groei mee van subtopper tot topclub.

Veertig dagen na de WK-finale kukelde Lloris van zijn sokkel nadat hij was aangehouden vanwege een dronkemansrit door Londen. Lloris had tweemaal meer alcohol dan toegestaan in zijn bloed na een avond doorhalen met vrienden. De 32-jarige doelman moest een nacht de cel in, raakte zijn rijbewijs voor twee jaar kwijt en moest een pijnlijke rechtszaak ondergaan.

Sindsdien is hij niet alleen zijn ideale-schoonzoonstatus, maar ook zijn onaantastbare aureool als doelman kwijt. PSV weet er alles van, Lloris pakte een domme rode kaart in Eindhoven, waarna PSV nog een punt kon pakken tegen het betere Tottenham (2-2).

Ook tegen Barcelona en Liverpool ging hij pijnlijk in de fout. Met gestopte strafschoppen tegen Manchester City en Arsenal herwon de atletische Fransman krediet. Manager Pochettino blijft hem vertrouwen schenken in de wetenschap dat hij door het blessureleed van Kane, Alderweireld en Vertonghen dit seizoen wat dun in zijn leiders zit. 

Bart Vlietstra

Toby Alderweireld: zachtaardiger dan hij eruitziet

Toby Alderweireld Beeld Getty Images

Hij ziet er misschien mans uit met zijn tattoo-sleeves, opgeschoren gelhoofd, opgepompte borstkas en zijn neiging om te strooien met blocktackles, maar Toby Alderweireld (30) is juist een heel zachtaardig type, weten ze bij Ajax, waar hij opgroeide.

Terror Toby stond lang te boek als Timide Toby. Op zijn 16de wilde de Belg zelfs weg uit Amsterdam vanwege het harde klimaat op school en bij de club. ‘Ik was het behoorlijk beu’, zei hij kort na zijn doorbraak bij Ajax. ‘Ik miste mijn familie, met voetbal en school ging het slecht. Ik was die grote monden niet gewend. Maar je leert je wapenen, van je af te bijten. Dat had ik nodig.’

Vooral zijn broers praatten op hem in om door te zetten. Zij staan op zijn borst vereeuwigd. Andere tattoos (een zwart kruis, God en de heilige Maria) getuigen van zijn diepgewortelde geloofsovertuiging. ‘Ik praat vaak met God. Mijn tatoeages zijn niet bedoeld om tegenstanders te intimideren. Ze voelen eerder beschermend dan uitdagend.’

De voetballer Alderweireld werd gepolijst bij Ajax door Martin Jol en Frank de Boer, Diego Simeone leerde hem bij Atlético Madrid als een beest te verdedigen, Ronald Koeman eiste bij South­amp­ton het beste van die twee werelden. Bij Spurs groeide hij uit tot een van de beste centrumverdedigers van de Premier League. 

Bart Vlietstra

Aanvullingen en verbeteringen

In een eerdere versie van dit artikel stond dat de zuidtribune van het nieuwe stadion van Tottenham de grootste van Europa is. Die van het Westfalenstadion in Dortmund is echter nog groter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden