Verlost van trauma Guadalajara

De Nederlandse handbalsters gaan na een fantastisch OKT naar de Spelen in Rio. De motivatie voor die wedstrijden haalden de speelsters uit het verleden.

Direct na de beslissende winst op japan, zaterdag in Metz, komt Yvette Broch op haar medespeelsters aflopen om plaatsing voor Rio te vieren. Beeld Klaas Jan van der Weij

Zaterdagavond zaten de oranje handbalsters in een mooi restaurant buiten Metz hun olympische gevoel de vrije teugel te geven. Iedereen was nog hyper en haast verdwaasd over de geslaagde kwalificatie van die middag. Heel soms ging het ook over andere zaken die de moderne vrouw meemaakt.

'Dan hadden we het ook even over gewone dingen. Maar dan keken we elkaar weer aan en spraken vier woorden: we gaan naar Rio. We gáán naar Rio. Onze vier stopwoorden', verhaalde spelverdeler Nycke Groot van de avond, na de dag dat zij en haar teamgenoten het tot voor kort onvoorstelbare, plaatsing voor de Olympische Spelen in Rio, hadden beleefd.

'Dat nooit meer'

Vier jaar geleden beleefden tal van speelsters het 'drama van Guadalajara'. Spanje en Kroatië speelden in de slotwedstrijd elkaar de bal toe, waardoor Nederland met één treffer verschil de Olympische Spelen van Londen miste. Al tijdens de tweede helft slopen internationals naar buiten. Ze hadden de kwade opzet van de Zuid-Europeanen door en huilden hete tranen.

'Dat nooit meer', wist Laura van der Heijden, toen met haar 21 jaar al een vaste kracht in de nationale ploeg. Ze had, in de jaren die leidden tot de succestoernooien van 2015 (WK, 2de) en 2016 (OKT, 1ste), vaak gedacht aan die vermaledijde dag in Spanje, toen ze bemerkte dat de sportwereld niet altijd eerlijk in elkaar steekt.

'Het maakte bij mij extra kracht vrij in al die jaren van de route naar Rio. Onverzettelijkheid, ja. Toen het vrijdag tegen Frankrijk en zaterdag tegen Japan in de eerste helft niet zo goed liep, merkte je: dit laten we niet gebeuren. We willen niet meer afhankelijk zijn van het resultaat van een andere wedstrijd', sprak Van der Heijden vurig. Zij blonk vrijdag en zaterdag uit, wurmde haar gespierde lijf voortdurend langs haar tegenstanders.

Diepe frustratie

Guadalajara: Henk Groener wilde het er nooit meer over hebben. Wat Spanjaarden en Kroaten hem en zijn meiden hadden aangedaan, het was geweest, voorbij, hij keek vooruit. Geen quote over op te halen bij de kalmste handbalcoach van Europa.

Maar bij de speelsters zat de frustratie diep en dat was de motivatie om tot de bodem te gaan op het WK (waar toegang tot het OKT moest worden veroverd) en op het OKT zelf, dat zondag eindigde met een reuzenzege op Tunesië (46-20). Groot: 'Ja, ik was daar toen ook bij. Ik heb toen behoorlijk gehuild. Nu zat ik in de slotminuut van de wedstrijd tegen Japan op de bank naast Jessy Kramer. We keken elkaar aan: eindelijk gehaald wat we wilden. Het maakte ons emotioneel.'

Als in 2012 al de eerste oogst van het Nederlandse masterplan handbal was geslaagd, was Metz een voetnoot geweest, zegt ze. 'Dan hadden we dit vanzelfsprekend gevonden. Nu niet.'

Meiden met een missie

Metz 2016 was de afrekening met de geschiedenis. Meiden met een missie, zo heette het plan dat bondscoach Bert Bouwer en financier Ton van Born in 1996 smeedden om de Spelen van 2000 te halen. Het kwam er niet van. Na 2005 werd door de beleidsmakers een jeugdplan geschreven dat de instemming kreeg van de hoogste technische baas van NOC*NSF, Charles van Commenée. Hij wilde 'trainingspakken in plaats van maatpakken' op Papendal en zag potentie in de Handbalacademie, het hoofdbestanddeel van het plan van het Nederlands Handbal Verbond (NHV).

Geldgebrek en onderling bestuurlijk gekrakeel speelden nog een rol in het dwarsbomen van de vlekkeloze route naar Rio. Het EK 2012, toegewezen aan Nederland, moest om financiële redenen worden teruggegeven aan de Europese bond. Nederland mocht niet deelnemen aan het toernooi, dat aan Servië werd toegewezen. Het was het rampjaar 2012. De ploeg zat bijeen en smeedde het plan 'dat zoiets ons niet meer zou gebeuren', zoals Groot dat verwoordde.

Het miljoen dat benodigd was om het olympische seizoen 2015-2016 de hele ploeg vast naar Nederland te krijgen werd niet gevonden. Het bleek allemaal niet uit te maken. Het olympische seizoen ving aan met de tweede plaats op het WK in Denemarken. Het gewonnen OKT van Metz was een logisch gevolg.

'We gaan naar Rio', herhaalde de ploeg nog eens aan tafel in het restaurant buiten Metz. Kleine variatie: 'We zijn erbij.' Van droomdoelen als medailles mag nog even niet gesproken worden. Het is weer van wedstrijd naar wedstrijd de komende tijd. Maar het zal niet bij 'erbij zijn' blijven, voor de uiterst sterke handbalploeg van Nederland, die haar onbevangenheid zal moeten aanwenden voor een blinkend olympisch debuut in Brazilië.

We hebben nog niet alles gezien, zeiden de handbalsters in Metz. Feesten is voor later, voor zaterdagavond 20 augustus, zei hoekschutter Angela Malestein. Dat is de avond na de olympische handbalfinale.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden