Column Peter Winnen

Verkerk in zwembroek dijde uit tot een held van mythische proporties

Bij het interview met de schaatslegende op de internetpagina van deze krant waren een aantal foto’s geplaatst. Sentimental journey. In mijn kindertijd had ik ze bijna allemaal gezien. Eén ervan maakte toentertijd in het bijzonder indruk: Kees Verkerk schaatsend in zwembroek op de Jaap Edenbaan van Amsterdam in 1969. Ik was toen twaalf. Verkerk was al een held voor me, maar nu dijde hij uit tot mythische proporties. Wie zich er niet onder laat krijgen door het klimaat - het was veel te warm om te trainen op ijs – is de bikkel onder de bikkels.

Aanleiding voor het interview plus foto’s was het verschijnen van de biografie Keessie. Keessie blijkt erg ingenomen met het boek. Het verhaal van zijn leven vindt hij ‘mooi gechreven’. Het was een schok te constateren dat er nu pas een geautoriseerde ‘Keessie’ is. In het kranteninterview geeft Kees vast wat achtergrondinformatie over de zwembroek.

In 1969 waren er maar drie kunstijsbanen in Nederland. ‘Wie als eerste openging kwam met een foto in de krant’. Zo kwam het dat Kees op een zondagavond werd opgebeld door de directeur van de Jaap Edenbaan: ‘Kun je morgen komen. Dan regel ik een journalist van het AD en De Telegraaf’. Keessie stemde in onder voorwaarden. Als ze 250 gulden meebrengen ‘trek ik mijn zwembroek aan’.

De bikkel der bikkels ging dus voor 250 gulden uit de kleren. Het gekke is dat ik me zoveel jaren later niet genaaid voel. Ik kijk opnieuw naar Verkerk en zie in die zwembroek niet meer dan een schaamlapje: crack op de smalle ijzertjes, paria van de passie. Kees Verkerk voedde mijn droom om ooit, ergens, iets heel heldhaftigs te doen.

Bijzonder hoge temperaturen tijdens de laatste dagen van de Jaap Edenbaan in 1969 waren voor schaatser Kees Verkerk aanleiding om in een zeer ongewoon tenue de training ter hand te nemen. Beeld ANP

Er was ook een Ard Schenk in die dagen. Kees was niks zonder Ard, en Ard was niks zonder Kees. Concurrenten waren het maar daar wilden wij, voor de zwart-wittelevisie niet van weten. Johnny Hoes & Het Heya Heya Koor peperden het ons nog eens in met een hitsingle waarin deze meeslepende regels: ‘Ard en Keessie geef ze van katoen. Als Ard het niet kan fiksen dan zal Keessie het wel doen’.

Mooie tijd. Ondanks de verbindende tekst van Johnny Hoes ging het op het schoolplein over kleur bekennen: Ard of Keessie? Ik wekte de indruk voor Keessie te zijn terwijl ik diep in mijn hart voor navelstaarder Ard was.

Ard had al eerder een biografie, maar naar een paard, een draver, naar een werkelijk succesvolle draver, werd Kees Verkerk vernoemd. Ik lees op een paardenpagina op het internet dat Kees Verkerk na zijn pensioen een onnoemlijk hoog dekhengstenconsult had kunnen rekenen ware het niet dat zijn eigenaar hem reeds op jonge leeftijd had gecastreerd.

Daar word ik dan ook weer heel stil van.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden