Verkenningen in het korfbal (2): een kleine sport gaat heel groot worden

Opeens zegt ze: ik heb ook gekorfbald. Kennelijk heeft de rubriek van vorige week een luikje geopend dat tot nu toe stevig dicht zat....

Je kunt je er iets bij voorstellen. Er zijn een hoop redenen haar bij het poten als eerste te kiezen, maar voor het winnen van een korfbalwedstrijd verdienen anderen de voorkeur. Niet zo fanatiek, niet zo behendig. Met als gevolg een ondergeschikte rol in het aanvalsvak, en onaangename herinneringen.

Geen sport zo geëmancipeerd als het korfbal, maar uiteindelijk hadden de minder begaafde zusters hier ook geen ander recht dan het aanrecht. De scorende mens moest bediend worden en in haar tijd was dat per definitie de mannelijke mens.

Ben Crum, een naam als een korfbalbegrip, gaat me er alles van vertellen. Vorige week was deze rubriek een ontdekkingsreis door onbekend land, dat van de twee korven. Vandaag, op de dag dat Ahoy weer volstroomt voor de zaalkorfbalfinale, gaan we op missie.

Korfbal is een subcultuur, weliswaar een grote subcultuur, maar het vervult de buitenstaander van vooroordelen. Daarin moet verandering komen. Korfbal moet weer een wezenskenmerk worden van ons sportleven.

Ben Crum is een vitale pensionado, een man die de indruk wekt van de hoed en de rand te weten. Op de vraag waarom korfbal niet ontsnapt aan de marge, somt hij de namen van een reeks sportverslaggevers op. Allen versloegen ze weleens het korfbal, nooit namen ze de moeite het spel te doorgronden (korfballers zijn enorm verongelijkt, zoveel is me inmiddels wel duidelijk).

Crum vraagt: waarom al die aandacht voor volleybal, handbal, basketbal? Korfbal is veel groter. Waarom al die aandacht voor een honkbaltoernooi ver overzee, waarin onbekende Antillianen de vaderlandse eer verdedigen?

Onwetendheid, meneertje, niets dan onwetendheid. En als Studio Sport eens afzakt naar het korfbalveld, is het met één armzalig cameraatje. Vind je het gek dat het er op tv zo suf uitziet?

Dan mag ik een vraag opwerpen: waarom breekt de pleuris dan niet uit? Als lezers, kijkers en luisteraars zich tekortgedaan voelden, zouden ze zich toch wel roeren?

Blijkt dat korfbal toch een beetje suf te zijn geweest. ‘Op marketinggebied hebben we het verloren’, zegt Crum. Hockey heeft korfbal aan alle kanten ingehaald als het sociaal aanvaardbare alternatief voor voetbal. Hockeykantines vangen doordeweeks peuters op en bieden ouders in het weekeinde meer dan een broodje bal en koffie uit een tank.

Groot verschil met korfbal is ook dat hockey zich kan manifesteren op internationale podia. De marge waarin korfbal zich afspeelt, beperkt zich tot Nederland. Een beetje tegengas komt van België, en Taiwan kan een helft meekomen. De rest doet mee voor spek en bonen. Volgens Crum heeft korfbal in 1928 een mooie kans laten liggen toen het demonstratiesport was bij de Spelen in Amsterdam.

Probleem is dus exposure. Wat gaat we daar aan doen?

Ben Crum heeft verteld dat korfbal zich afficheert als the only mixed sport in the world. Dat is volgens mij de sleutel tot succes.

In geen andere sport kunnen meisjes en vrouwen laten zien gelijk zijn te aan de jongens en mannen, en tegenwoordig doen ze dat ook. Daarmee is korfbal een manifestatie van de ideale manvrouwmaatschappij, en romantisch bovendien. Ik stel een speelfilm voor.

Een paar weken geleden vertoonde het tv-programma Memories de mooiste liefdesgeschiedenis die ik ooit zag, nota bene ontloken onder de korf. Het ging om Ricky uit Curaçao en Sarah uit Nieuw-Guinea.

Ricky was vijftig jaar geleden als matroos uitgezonden om dit laatste stukje Indonesië voor Nederland te behouden. Bij een potje korfbal vielen ze pardoes in elkaars armen. Dat was altijd zo gebleven, als wetten en praktische bezwaren hun liefde niet in de weg hadden gestaan.

De programmamakers namen Sarah, die een halve eeuw later nog overkookte van liefde, mee naar Willemstad. Maar van Ricky, op de oude foto’s een prachtige kerel, was slechts geestelijk wrakhout over. Hij zat wezenloos op een stoepje, terwijl Sarah als een vloedgolf over hem heen kwam. Onder haar boezem hoorde je hem nog ‘rustig, rustig’ stamelen. Ze was een niet te bevatten herinnering. Maar Memories denkt dat het allemaal nog goed komt.

Met deze geschiedenis heeft het korfbal goud in handen. De Oost en de West, ons complete rijk, herenigd in een oer-Hollandse sport, mooier kan niet. Een beetje regisseur maakt hiervan een love story die Romeo & Julia degradeert tot een keukenmeidenroman.

Met een happy end in een uitverkocht Ahoy denk ik dat korfbal de hockeyers verpulvert en als Hollywood hiervan lucht krijgt, gloort er ook een olympische toekomst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.