Verbruggen doet een boekje open over zijn relatie met Armstrong in zijn biografie

Zaterdag verschijnt De Waarheid van sportbestuurder Hein Verbruggen, de in 2017 overleden wielerbestuurder. Een hoofdstuk gaat over de relatie tussen de UCI-voorman en Lance Armstrong. Aan de hand van citaten uit een e-mail geeft biograaf Rik Vanwalleghem een toelichting.

Verbruggen en Armstrong tijdens de Tour de France in La Plagne in 2002 Beeld ANP

Het heetste hoofdstuk in De Waarheid van Hein Verbruggen draagt de titel 'Mijn goeie vriend Lance'. Het is een cynische verwijzing naar de verhouding tussen de van zijn voetstuk gevallen zevenvoudig Tourwinnaar en de voorzitter van de UCI, de wereldwielerbond. Na de bekentenis van Armstrong in januari 2013, voor de camera van Oprah Winfrey, schrijft Verbruggen eind juni van dat jaar een mail aan de Amerikaan.

Beste Lance, ik schrijf je deze mail omdat ik het stilaan heb opgegeven dat ik ooit nog iets van jou zal horen. Ik zou het niettemin hebben gewaardeerd als je contact met me had gezocht, bijvoorbeeld om me te melden: 'Sorry, Hein, voor alle shit die ik je bezorgde.'

Auteur Rik Vanwalleghem: 'Hein heeft Lance aan de telefoon proberen te krijgen. Vele malen. Ook nog na deze mailwisseling. Het is niet gelukt. Er is nooit meer contact geweest.'

Want dat is het Lance: je zadelde me met een hoop problemen op, je veranderde zelfs mijn leven, en niet ten goede.

Vanwalleghem: 'Hein heeft in de laatste jaren van zijn leven een enorme knauw gekregen. De Armstrong-affaire, het CIRC-rapport van de UCI naar doping, dat hem weliswaar vrijpleitte en dan de leukemie. Er is geen verband. Maar het was nadien een andere Hein. Het vuur in zijn ogen was verdwenen.'

Veel mensen zijn ontzettend ontgoocheld door jou, Lance, maar bij mij is er meer. Want ik word opgevoerd als een pion in jouw dopingspel. Ik begon onraad te ruiken toen Floyd Landis, de seriële leugenaar, verklaarde dat jij hem had verteld dat de UCI een positieve test van jou had verdonkeremaand en dat jullie vrijelijk doping konden gebruiken, omdat hij de UCI in zijn zak had.

Vanwalleghem: 'De UCI nam 125 duizend dollar van Armstrong aan. Hein zei: dat geld aanvaarden is niet je ziel verkopen. Die gast, die Armstrong, was aanvankelijk natuurlijk een zegen. Voor iedereen in de wielersport. Hij kwam na de dramatische doping-Tour van 1998 en zei: ik steun jullie antidopingpolitiek. Dan zeg je geen nee. In de context van toen. Later oordelend zeg je: Hein, je had principieel moeten zijn, die hulp moeten afwijzen.'

Dus ik stel je de vraag of jij hun inderdaad hebt verteld dat er een cover-up zou zijn geweest, terwijl we allebei weten dat er niet eens een positieve test is geweest. Je begrijpt dat het voor mij belangrijk is de waarheid hieromtrent te kennen, aangezien ik in de vuurlinie van de beschuldigingen sta.

Armstrong, in antwoordmail: 'Hein, voor mij is het duidelijk. Ik heb nooit een positieve test afgelegd, er is dan ook geen enkele reden waarom ik een dergelijk verhaal zou ophangen. Dat zou een van de domste ideeën aller tijden zijn. Ik weet niet waar dit allemaal vandaan komt, maar het is honderd procent onwaar.'

Mail Hein: Maar ik krijg meer en meer de indruk dat je een cynisch spel hebt gespeeld om de UCI als samenzweerder te framen. Je belde me in het bijzijn van je ploegmaats om de indruk te wekken dat je bijzonder goed met me kon opschieten ('Hello, my dear friend'); de giften die je deed om het dopingonderzoek te steunen; je bezoek aan het World Cycling Center in Lausanne.

Vanwalleghem: 'Verbruggen heeft over zijn dopingstrijd gezegd: mocht ik het overdoen, dan niet zo. Hij sprak van: in onze eigen voet geschoten. De remedie werd erger dan de kwaal. Het imago van de wielersport werd gewantrouwd, Hein noemde geen namen, maar wist van andere sportbonden, hij stond er als IOC-lid middenin, dat zij zich drukten. Je hebt het over jezelf afgeroepen, Hein, zeiden ze.'

Toen je in januari besloot alles te bekennen bij Oprah, was de grote vraag niet meer 'Heeft Armstrong zich gedrogeerd', als wel 'Zal hij bevestigen dat met de UCI onder één hoedje speelde?' (...) Je bevestigde dat er nooit sprake is geweest van een of andere deal. Maar waarom heb je niet verteld dat je inderdaad bij je ploegmaats de indruk had gewekt dat je 'beschermd' was door de UCI? (...) Was je het vergeten te vertellen of deed je het moedwillig?

Vanwalleghem: 'Verbruggen werd zelfs verweten dat hij lachend op de foto stond met Armstrong. Wat had hij dan moeten doen bij zo'n huldiging? Wenen?'

Hoe moet ik nu naar mezelf kijken? Ik kan nog probleemloos naar mezelf in de spiegel kijken. Ik ben nooit ofte immer corrupt geweest, wat LeMond of Landis ook mogen beweren. Ik heb nooit gezorgd voor het verduisteren van een dopingstaal. Maar ik begin me te realiseren dat ik me van tijd tot tijd kwetsbaar heb opgesteld en dat er nare, zelfs slechte mensen bestaan die daarvan gebruik maken om me aan te vallen en te beschadigen.

Vanwalleghem: 'Verbruggen was ook niet heilig, hè. Hij had de hendels om macht uit te oefenen, overeind te blijven. Hij was slim en sluw, maar zeker niet semi-maffioos zoals in de Belgische pers verscheen. Dat was smaad. Hein wilde geen proces aanspannen. Heus. Als je de UCI en Verbruggen vergelijkt met wat in andere sportbonden gebeurde, dan was Hein in vergelijking met die Diack van de atletiekfederatie een koorknaap.'

Mijn jongste ervaringen hebben me geleerd dat het bijna onmogelijk is je onschuld of integriteit te bewijzen. Het is gemakkelijk te insinueren dat iemand een bedrieger is. En als je de juiste kanalen gebruikt en de context zit goed, dan gelooft enkele minuten later de halve wereld dat hij inderdaad een bedrieger is. Daarop (...) dagen ze de vermeende bedrieger uit zijn onschuld te bewijzen. Hoe doe je zoiets in deze tijden van Twitter en Facebook?

Vanwalleghem: 'Ik ben geen acoliet van Verbruggen. Hij begon aan het eind van zijn loopbaan trekken van een zonnekoning te vertonen. Dat is een wet van Meden en Perzen in de bestuurlijke wereld. Je wordt omringd door jaknikkers. Hein wilde vaart maken. Hij liep zo ver vooruit dat hij het peloton achter hem kwijt was.'

Er is mij vele malen gevraagd wat ik over jou denk. Ik heb daar nooit op geantwoord en zou dat liever ook nooit doen. Als ik dergelijke zaken te vertellen heb, vertel ik ze liever op de man af. Dat was de bedoeling van deze mail. Best, Hein.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.