Verademing in tijd van kaalslag

FC Twente 2..

Van onze verslaggever Willem Vissers

Ajax 2

Enschede Zelfs Johan Cruijff zou hebben gezwijmeld bij FC Twente - Ajax, een wedstrijd zoals Nederland die zelden meer te zien krijgt in de eredivisie. De twee deelnemers aan de Champions League gingen na anderhalf uur opwinding met 2-2 uit elkaar.

Wat was het genieten geblazen zaterdagavond, in de dampende Grolsch Veste, het rode bastion dat bijna loodrecht oprijst uit het Twentse land. Het duel was een verademing in een tijd van kaalslag. Snel, technisch verzorgd voetbal, met wisselende kansen, spanning en emotie. Amusement pur sang, dát was het volksvermaak op de late zaterdagavond.

Neem alleen de doelpunten, het eerste vooral. Theo Janssen tilt het passje van Landzaat vlak na de stuit subliem over doelman Stekelenburg, met de liefde en zorgzaamheid waarmee een moeder haar pasgeborene op de commode legt. En Ajax straalt bij het schot van Enoh, die Janssen twee doelpunten moet toestaan, voor 2-2. Baf, ineens op de slof, na een afgeslagen hoekschop. Mihaylov hoort van omstanders dat het een doelpunt is.

Zie daar de verschillen tussen het Ajax-spel, dat vooral is toegesneden op het onberekenbare aanvalskoppel Suarez-El Hamdaoui, en FC Twente, dat beter kan combineren en dat misschien een wat hechter, in ieder geval steviger team is. Twente heeft de gratie van Ruiz met zijn kronkelende soli, de concentratie van de moeilijk startende Douglas die naast het rode shirt een tenue in oranje wenst. Twente presenteert telkens weer fijne nieuwelingen als Rosales, de Venezolaan die zich knap herstelt van een valse start tegen Emanuelson, of Chadli, een jongen die vorig seizoen bij AGOVV voetbalde onder slecht kunstlicht, en nu onder het volle schijnsel langs de lijnen van de kampioen dartelt.

Zij allen zorgen voor een show, met als resultaat dat Ajax koploper blijft. Doelpunten, spektakel, een scheidsrechter die weigert gele kaarten te geven ondanks de hectiek, theater en realiteit, onwaarschijnlijke ballen op de paal en lat. In anderhalf uur gebeurt bijna te veel om op te noemen.

Het mooiste bijna-doelpunt is van Luuk de Jong, wiens strijd met Siem om wie de beste is van de familie onbeslist eindigt. Stekelenburg krijgt een handje tegen de de bal. Vervolgens springt die tegen de lat en dan tegen de paal, om vervolgens via het lichaam van de doelman in diens handen te eindigen. Mensen op de tribunes slaan zich op de dijen van jolijt, opwinding of teleurstelling. Voetballers grijpen naar hun hoofd.

Ajax overigens raakt paal en lat drie keer voor rust, als het sterker is. Hier in Enschede zijn weer eens combinaties te zien. Die van FC Twente lopen iets soepeler dan die van Ajax. Aanmerkingen op het eens oppermachtige Amsterdamse positiespel behoren tot de angelpunten van kritiek van Cruijff. ‘Wij zijn een beter team’, zei Theo Janssen al voor de aftrap.

Soms geeft Janssen een pass waarvan je het bestaan in Nederland niet meer vermoedt. De ene keer als een pijl, over een metertje of 50 door het zwerk boven Enschede, dan weer strak, zoevend over het natte gras.

Opvallend is het dat Twente voor rust de onderliggende partij is, want Twente is de tijd voorbij dat het Ajax vreesde. Nicky Kuiper, de linksback die zich eens zal mengen in de strijd om de erfenis van Van Bronckhorst in Oranje, vertelt iets over de status van de kampioen: ‘Eerst was het: gaat Twente van Ajax winnen? Nu is het: Kan Ajax van Twente winnen?’

Natuurlijk, zouden we het spektakelstuk langs de meetlat van Cruijff leggen, dan valt een en ander op- en aan te merken. De columnist van de Telegraaf, icoon van de club die hunkert naar de eerste landstitel sinds 2004, oordeelde vorige week na het aanschouwen van duels tegen Willem II en Real Madrid dat iedereen in de leiding weg moet, dat Ajax geen Ajax meer is en al jaren wanbeleid voert. Hoe omstreden Cruijff ook is, hij blijft een schare volgelingen houden. Hij is immers Cruijff.

Ajax mist echte buitenspelers, het zij gezegd. Florian Jozefzoon is er eentje uit de Ajax-school, maar trainer Jol stelt hem nog niet op in grotere wedstrijden. Jol heeft opnieuw zijn aanvallende middenvelder De Zeeuw ingeruild voor Lindgren, een controleur wiens spel net zo onopvallend is als het werk van een demissionaire minister in verkiezingstijd.

Een verslaggever van de Cruijff-krant vraagt zich na afloop met enige spot af hoe het kan dat de linkerflank van Twente, met Chadli en Kuiper, vorig jaar van AGOVV en het tweede elftal, de rechterkant van Ajax in bedwang houdt. Trainer Jol reageert enigszins geïrriteerd. ‘Dat moet jij zelf maar bedenken.’ Jol is tevreden. Hij vindt eigenlijk dat zijn team voor rust afstand had moeten nemen; 1-1 was een beetje vreemd, als ruststand. Collega Preud’homme stelt dat Twente zich vooral na rust profileerde.

Dan combineert Twente beter. Ook Twente speelt met meer controleurs dan normaal, maar twee elftallen trekken ten aanval en verleiden de fans tot tal van opgewonden reacties. Deze week vervolgen ze hun weg in de Champions League. Ajax thuis tegen Milan, Twente in Londen tegen Tottenham. Kijken of ze Cruijff kunnen bekoren, al is het maar een beetje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden