Achtergrond EK Waterpolo

Vedette van Nederlandse waterpolo combineert dodelijke precisie met vuurkracht

Sabrina van der Sloot heeft het oog van een havik en de arm van een speerwerper. Wonderschone doelpunten maakt de waterpoloster. Ze werd uitgeroepen tot waardevolste speelster van het EK. 

Sabrina van der Sloot legt in de EK-finale tegen Griekenland (6-4) aan voor een verwoestend schot. Ze maakte twee prachtgoals. Foto Gertjan Kooij

In juni werd zij in China al gekroond tot de beste speelster van de World League in het waterpolo. Het was de erkenning van de coaches: met Sabrina van der Sloot heeft Nederland, verliezend finalist in Kunshan, een ware vedette, misschien wel de beste waterpoloster van de wereld.

Vrijdag, op de avond van de gewonnen Europese finale tegen Griekenland (6-4), kwam er voor de 27-jarige Goudse de bevestiging van haar kunnen. Van der Sloot werd gekozen tot waardevolste speelster van het EK in Barcelona. Die eer viel haar mede ten deel door haar twintig treffers, waaronder twee wondergoals in de finale.

Diep in de tweede periode schoot Van der Sloot van tien meter via de binnenkant van de paal langs de Griekse keepster Diamantopolou, de vrouw die twee dagen eerder de Spaanse thuisploeg had gefrustreerd. Ze had nu het na nakijken bij een onverwacht schot van de Nederlandse schutter dat het oog van een havik en de arm van een speerwerper deed vermoeden: 4-3.

Onbereikbare hoek

De tweede treffer van Van der Sloot was nog fraaier en van groter belang. Griekenland kwam in de vierde periode, op 4.21 van het eind, terug in de wedstrijd met een doelpunt van Eleftheriadou (5-4), maar elf seconden later lag de bal er aan de andere kant in. Van der Sloot zag op een meter of zeven afstand dat de Griekse doelvrouw iets te ver voor haar lijn lag. Met fenomenale precisie stuurde zij de gele knikker naar de onbereikbare hoek. De EK-finale was direct beslist: 6-4.

Magnifiek, schreef de persdienst van het toernooi in het olympische Picornell-bad van Barcelona over de zesde Nederlandse goal. Daar was geen woord aan overdreven. In het voetbal zou de bal, van de voet van Griezmann of De Bruyne, duizend keer herhaald zijn. Lobben, liggend in het water, met veel gespetter van de tegenstander die jou het leven zuur maakt. Van der Sloot deed het en de bal viel, als door een drone vervoerd, in de hoek die zij intuïtief had gekozen.

De uitverkiezing tot de beste speelster bij de twee grote waterpolotoernooien van deze zomer is aardig voor een extra salariseis bij haar Italiaanse werkgever, Orrizonte Catania. Maar verder is Sabrina van der Sloot – in de persberichten vanuit Catalonië heette ze Catharina van der Sloot – niet zo van al die fraaie veren op haar tooi.

‘Tuurlijk, het is een eer’, sprak ze in de dagen voor vertrek naar het EK, ‘maar als speler voelt het altijd wat bezwaarlijk. Omdat ik vind dat waterpolo een teamsport is. Je doet het niet alleen. Het is een persoonlijke prijs, maar eigenlijk is het er een voor het hele team.’

Begeerde beker

Die prijs voor het hele team was de Europese titel, een begeerde beker omdat Nederland er 25 jaar lang van verstoken bleef. Om de druk van al die jaren zonder prijzen te verlichten had de intussen zeer ervaren Van der Sloot met de andere leiders van het team, aanvoerder Dagmar Genee en midvoor Vivian Sevenich, een truc bedacht. Het EK was slechts een stap in het proces dat moet leiden tot de kwalificatie voor de Olympische Spelen van 2020 in Tokio.

Daarmee diende de finalestress, ontstaan na verloren grote finales in 2014, ’15 en ’16, vermeden te worden. ‘Ik denk dat het goed heeft gewerkt, focussen op het proces, op de prestaties van dag tot dag. Zo zijn we ongeslagen gebleven’, zei Van der Sloot voor de camera van de NOS.

In 2008 mocht de piepjonge ‘Sab’ (haar koosnaam) twee uur per week aansluiten bij de grote meiden van coach Robin van Galen die een paar maanden later in Peking olympisch kampioen werden. ‘Nog altijd ons grote voorbeeld, maar we zijn echt de generatie van na Peking’, aldus Van der Sloot. Ze was in die eerste jaren wisselspeelster.

In 2013 veranderde dat. De Italiaanse bondscoach Mauro Maugeri liet haar veel spelen. Het uitzwemmen naar de middenuit kreeg ze ook als taak. Van der Sloot is een geweldige crawlzwemmer. Na de zevende plaats bij het WK van dat jaar vertrok Van der Sloot naar het grote traditieland Hongarije. In drie jaar werd ze tweemaal landskampioen.

Hoogste clubniveau 

Afgelopen jaar waagde ze de stap naar Sicilië, naar Orizzonte Catania, met haar vriend Thomas Lucas die voor Nuoto Catania ging spelen. Ze ging op het hoogste Europese clubniveau acteren. Speelde in de Final Four van de Champions Cup.

‘Al die ervaringen hebben me sterker gemaakt’, vertelde Van der Sloot na het goud van Barcelona. In Hongarije deed ze aan aanvallen, haar sterkste punt, de manier ook waarop Hongaren spelen. In Italië leerde ze verdedigen, tactisch te handelen en als het moest uit te delen. Maar meedogenloos, nee dat is ze niet. Hoe dan ook, ze is een complete speelster geworden.

In Barcelona viel Van der Sloot op met een zwarte beschermhoes om de linkerarm; een legging werd het genoemd. Het was uit voorzorg, om overstrekking van het gewricht te voorkomen. De rechterarm was gewoon onbedekt en vuurde bij voortduring. Zo werden Sabrina van der Sloot en haar teamgenoten Europa’s beste.

Nederland na 25 jaar weer Europa’s beste

Na 25 jaar is Nederland terug op de troon van het Europese vrouwenwaterpolo. Vrijdagavond laat won de nationale ploeg de finale om het Europees kampioenschap. Griekenland werd met 6-4 verslagen. In Barcelona heerste Nederland op basis van een sterke defensie, met doelvrouw Laura Aarts in een hoofdrol. In de aanval leunde het zevental van coach Arno Havenga op de schutters Maud Megens (21goals tijdens het EK) en Sabrina van der Sloot (20).

Voor Nederland was het de derde EK-finale op rij. Die van 2014 en 2016 gingen verloren, tegen Spanje (5-10) en tegen Hongarije (7-9). Na het mislukte WK van vorig jaar (9de) nam bondscoach Havenga afscheid van de laatst gebleven olympisch kampioen, Yasemin Smit, en van routinier Lieke Klaassen. Hij wilde ‘een nieuwe weg’ inslaan.

In Barcelona bleek hij de richting te hebben gevonden. Nederland keerde terug aan de kop van het Europees klassement, met intussen vijf titels, vier zilver en drie brons. Het voorlaatste goud dateerde van 1993.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.