nieuws judo

Van 't End heeft toch zijn grote prijs

Op de Spelen van Rio droomde judoka Noël van ’t End van succes. Het werd een afgang. Teleurgesteld keerde hij de judomat de rug toe. Maar de passie keerde terug en donderdag werd hij in Tokio beloond met WK-goud.

Noël van ’t End viert zijn overwinning in de finale tijdens het WK judo in Tokio. Beeld Getty Images

Zijn ogen zaten bijna dicht. Opgezwollen van alle opdoffers die hij te verduren had gehad. Maar toen judoka Noël van ’t End het hoogste schavot van het erepodium beklom en het Wilhelmus klonk, ontsnapten toch enkele tranen door de smalle spleetjes. ‘Dit is onwerkelijk. Het is zo vaak mislukt en dan sta ik hier ineens met goud’, stamelde de 28-jarige Houtenaar over de telefoon vanuit Japan.

Van ’t End kroonde zich donderdag op de WK in Tokio in de gewichtsklasse tot 90 kilogram verrassend tot wereldkampioen. Voor de nummer tien van de wereldranglijst was het zijn eerste medaille op een EK of WK. Zijn beste prestatie tot donderdag: een gouden plak op het grandslamtoernooi in het Russische Jekaterinenburg, eerder dit jaar.

Breedgeschouderd

De breedgeschouderde judoka is de zesde Nederlandse man die als wereldkampioen judo door het leven gaat. Met zijn even onverwachte als imponerende wereldtitel in de heilige Budohan-hal in Tokio, waar Anton Geesink in 1964 olympisch goud veroverde, treedt hij in de voetsporen van Geesink (1961, 1965), Wim Ruska (1967, 1971), Guillaume Elmont (2005), Dennis van der Geest (2005) en Ruben Houkes (2007).

‘Ik voelde me echt onoverwinnelijk’, zei Van ’t End nadat hij in het hol van de leeuw in de finale op waza-ari had afgerekend met de Japanner en publiekslieveling Shoichiro Mukai. ‘Ik had het de afgelopen dagen al hardop uitgesproken: ik wist zeker dat het hier eindelijk zou lukken, ik was zo sterk de laatste tijd.’

Zo zeker als hij was van zijn zaak, zo weinig rekening hadden zijn concurrenten met hem gehouden. Van ’t End behoorde met een nagenoeg blanco cv niet tot de favorieten. ‘Hij is minder bekend, maar daardoor wel super gevaarlijk’, aldus Houkes, die als laatste Nederlandse mannelijke wereldkampioen werd onttroond.

Noël van ’t End viert zijn overwinning in de halve finale tijdens het WK judo in Tokio. Beeld AFP

De wereldkampioen uit 2007 prijst de vele wapens waarover Van ’t End beschikt. Van een been- en arm- tot schouder- en offerworp, waarbij een judoka zich op zijn rug laat vallen om het lichaam van zijn tegenstander over zich heen te werpen. ‘Zelfs onder hevige druk kan hij uit verschillende posities nog scoren.’

Daarmee verwees Houkes indirect naar de halve finalepartij tegen Nemanja Majdov, de wereldkampioen uit 2017. Van ’t End leek in de golden score (verlenging) het onderspit te delven toen hij uit het niets een technisch volmaakte schouderworp inzette en de Serviër plat op zijn rug gooide: ippon.

Ruim wapenarsenaal

Over het ruime arsenaal aan wapens beschikte Van ’t End ook al op de Olympische Spelen van Rio in 2016. Alleen kwam het er toen niet uit. De Nederlander dacht in Brazilië om de medailles te kunnen strijden, maar lag na zijn eerste partij al uit het toernooi. Die klap kwam harder aan dan hij had voorzien. ‘Ik was er helemaal klaar mee, wilde niks meer met judo te maken hebben.’

Maandenlang meed hij de tatami. Tot het na een poosje toch weer begon te kriebelen. ‘Dat stilzitten was ook niks voor mij.’ Maar de weg terug naar de top was hobbeliger dan hij had verwacht. Niet in de laatste plaats omdat Van ’t End de verplichte centralisatie op Papendal niet zag zitten.

Hij woonde vanwege de liefde in Parijs en trainde daar onder auspiciën van de Nederlandse judobond, maar verhuisde anderhalf jaar geleden terug naar Oosterbeek, op een steenworp afstand van Papendal. Onder leiding van zijn Britse trainer Jean Paul Bell voelt hij zich op het nationaal sportcentrum nu naar eigen zeggen als een vis in het water. ‘Het geeft me enorm veel rust.’

Rolmodel Geesink

Met zijn wereldtitel bewees Van ’t End ook het Nederlandse judo een dienst. Marhinde Verkerk, die vrijdag in actie komt in Tokio, was in 2009 de laatste Nederlandse wereldkampioen. Houkes: ‘Het is belangrijk dat er medailles op grote toernooien worden gehaald. Dan helpt het niet als je tien jaar geen wereldkampioen hebt. Deze gouden plak kon het Nederlands judo dus goed gebruiken.’

Dat Van ’t End zijn grootste triomf beleefde in de historische Budohan-hal waar Geesink 55 jaar geleden als eerste niet-Japanner olympisch goud wist te winnen, maakte het voor hem alleen maar mooier. ‘Het klinkt misschien gek, maar voor de finale moest ik aan Geesink denken’, bekende de kersverse wereldkampioen.

‘Ik heb nog ooit les van hem gehad’, vervolgde hij. ‘Geesink is echt een held voor me. Hoe gaaf is het dan dat ik in dezelfde hal tegen een Japanner, net als Geesink, de finale win. Mooier kan het eigenlijk niet.’

Bronzen medaille onderdrukt de twijfels bij judoka Juul Franssen

‘Train ik wel hard genoeg?’ ‘Ben ik wel goed genoeg?’ Die twijfels plaagden judoka Juul Franssen. Met een bronzen medaille op de WK kreeg ze de bevestiging dat ze nog steeds de beste Nederlandse judoka in haar klasse is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden