Reportage EK openwaterzwemmen

Van Rouwendaal mist boei, maar pakt toch medaille

Ze miste een boei. Sharon van Rouwendaal weigerde op te geven en won toch nog zilver op de 25 km.

Van Rouwendaal is ‘op’. Beeld AFP

Dieper dan diep ging Sharon van Rouwendaal in haar jacht op een vierde gouden medaille bij Europese titelstrijd openwaterzwemmen. Het paste ook wel bij de in Frankrijk trainende stayer. Ze kon zich niet herinneren ooit zo veel te hebben gegeven, zei ze na de huldiging aan de rand van Loch Lomond.

‘Nee’, zei ze kortaf. Erger dan dit ging ze het niet meer meemaken in haar carrière. Het hoofd was rood en opgezet, het rechterbeen wilde niet meer vooruit en de armen kon ze niet meer optillen. Ze werd na de finish, waar ze aanspoelde op een helling voor plezierbootjes, eerst ondersteund, toen weggedragen en daarna weer gestut van opzij.

Misschien, heel misschien, als zij had gewonnen dat ze dan fier en trots over de kade was gestapt. En niet ogend als een drenkeling die aan de kant was getrokken. Maar het was op de 25 kilometer, verdeeld over tien ronden in het donkere Schotse water, zilver geworden in plaats van het gewenste goud dat zij bij de 5, de 10 en de estafette 4 x 1.250 meter ook al om de nek had gehad.

Eigen fout

Dat het deze slotdag van de Europese kampioenschappen was misgegaan, had met een eigen fout te maken. Bij het eindigen van de achtste ronde had de pupil van trainer Philippe Lucas de aanval ingezet. Ze zwom weg van de andere vrouwen die haar niet konden bijhouden. Ze pakte vijftig meter voorsprong. ‘Maar ik ging veel te hard’, vertelde ze, toen zij bij zinnen was gekomen. ‘Ik werd zo duizelig dat ik de boei niet meer kon onderscheiden.’

De grote rode opblaasboei, twee meter in doorsnee bij de entree van de haven, zwom ze aan de verkeerde kant voorbij. Ze hoorde schreeuwen van de kant, van de vriend van de Française Lara Grangeon. Maar de echte waarschuwing kwam van de bodem. ‘Ik dacht: wat is dit nou? Is het zo ondiep hier? Ik strandde. Ik raakte met mijn handen de grond.’

Ze wist dat ze fout zat. Ze ging staan en zwom terug, zeker honderd meter. ‘Toen zag ik de andere vrouwen lekker met het mannenveld meezwemmen. Je denkt dan: daar kan ik nooit tegenop. Dat red je nooit tegen die mannen.’

Ze kreeg een stoot adrenaline. De duizeligheid verdween ermee. ‘Ik dacht maar één ding: doorraggen.’

Op achterstand

Ze ging eerst mannen voorbij die, door een tien minuten eerdere start, een ronde voorlagen op het vrouwenveld. ‘Dan krijg je vertrouwen dat er nog meer mogelijk is.’

Als zwemster op achterstand had ze nauwelijks mogelijkheden zonder grote investeringen van energie terrein goed te maken. Er waren geen volgwagens om achter te hangen. Er waren ook geen vriendelijke schippers die hun rubberboot even aanboden als golfbreker.

Het begon te waaien op Loch Lomond. De regen kondigde zich met grote spetters aan. Het water was net boven de zestien graden.

Van Rouwendaal pakte toch een ongedacht voordeeltje. Toen de gepasseerde mannen kort op haar voeten gingen liggen, om lichtere voortstuwing te putten uit de zuiging, liet zij zich even afzakken en ging ze zelf een tijdje meedrijven met de ijverige kerels. Het was nog vier kilometer, toen ze alweer vijfde lag. Ze gaf zichzelf nog een kans.

Ongeëvenaard kunststuk

Aan de kant dacht iedereen dat het klaar was met de Nederlandse favoriet. De eerste gedachte: wanneer gaat zij opgeven? Die smet op haar loopbaan wilde Van Rouwendaal niet hebben. Ze ging door. Ze werd op 1.09 achterstand geklokt. De laatste ronde, met de Italiaanse Bridi en de Française Grangeon getweeën op kop, ging ze met veertig seconden achterstand in. Ze lag al derde. Op 1.100 meter van de haven had ze, tegen de wind en de hogere golven in, de koplopers te pakken. Het was een ongeëvenaard kunststuk.

Plots ging Rianna Bridi, uitgekookte Italiaanse, stilliggen. Het was alsof ze aan de handrem trok. Zo schoof Van Rouwendaal, het eeuwige werkpaard, naar de kop. Het was een tactisch opzetje van de Italiaanse. Ze spaarde kracht en hoopte in de laatste meters langs Van Rouwendaal te glippen. Grangeon moest lossen.

Op de laatste vijftig meter, de spurt langs de gele lijn, ontspon zich een bijzonder gevecht. Bridi probeerde binnendoor te komen. Van Rouwendaal gooide als een wielrenner in de sprint de deur dicht. Bridi bleef aandringen. Van Rouwendaal verloor haar lichaamslengte voorsprong. De Italiaanse tikte een fractie (0,1 seconde) sneller aan. Bij de herhaling op het grote scherm was er geen twijfel.

‘Ik was duizelig op dat laatste stuk’, vertelde Van Rouwendaal, toen het bloed weer naar het hoofd gestegen was en ze bij het Italiaanse volkslied zelfs even had meegeklapt. ‘Ik kon die laatste meters niet meer helder denken. Ik was al een hele tijd leeg. Maar ik zwom op adrenaline. Bridi zoog me leeg bij die laatste slagen. Ik kreeg kramp en ik kon mijn arm niet meer optillen.’

Van Rouwendaal zwom 25,2 kilometer in 5 uur 19 minuten en 34,7 seconden. De klok gaf Bridi voor 25 kilometer 5.19.34,6. Loch Lomond klapte het hardst voor de Nederlandse. ‘Ik zal jou nooit meer vergeten’, zei een Schotse toeschouwer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.