Van Persie is de koning, compleet met een gouden trofee in de vorm van de KNVB-beker

Feyenoord wint 100ste editie van bekertoernooi door 0-3 zege op AZ in de Kuip

Tussen het voetvolk dat was uitverkoren om de bekerfinale te spelen, schreed een koning. Een koning van 34 jaar met grijs haar, op gifgroene schoenen. Een koning met een fluwelen balbehandeling. Een regent ook uit een ander tijdperk, het tijdperk waarin Nederland nog echt goed was in voetbal.

Robin van Persie van Feyenoord heeft de 2-0 gescoord. Foto Anp

Het was alsof Robin van Persie met een tijdmachine vanuit het verleden naar het heden was gevlogen, met een zachte landing in de van verlangen barstende Kuip. Van Persie paradeerde op een zonnige zondag over het heerlijke gras, onaangedaan door overspannen muziek en vuurwerk, in de rommelpot die doorging voor bekerfinale. Hij, een half jaar geleden thuisgekomen van zijn omzwervingen door de voetbalwereld, vond zich na afloop terug met een gouden trofee, zoals het een koning betaamt.

De 100ste KNVB-beker, na de ondubbelzinnige zege op AZ (0-3) gewonnen door Feyenoord, was gelardeerd met een heerlijk doelpunt van de meester zelf, toen hij de bal verwende met een majestueuze aanraking. Een beker als zalving voor een seizoen dat tegenviel voor Feyenoord. Hoewel? Twee prijzen gewonnen, op een totaal van drie. Johan Cruijff Schaal, KNVB-beker. Coach Giovanni van Bronckhorst pakte in drie seizoenen vier trofeeën, vier meer dan de rivaal uit Amsterdam, in het verleden aanmerkelijk succesvoller dan Feyenoord.

Robin van Persie van Feyenoord met de beker. Foto Anp

Want dat was het grote verschil tussen Feyenoord en AZ. Feyenoord deed de laatste weken alles voor deze missie om Van Persie te laten stralen in de wedstrijd van het jaar, om hem tot het middelpunt van het elftal te maken. Om zijn voetbalkunde uit het verleden te laten gloriëren op de wat dorre vlaktes van het heden. In ruil voor het mogen aanschouwen van zijn gratie speelde middenvelder Jens Toornstra aanvallend op de vleugel, om oneindig veel vuil werk op te knappen, zoals Brard dat vroeger deed voor Cruijff in Feyenoords kampioensjaar 1984. Bij AZ echter paste trainer John van den Brom de ploeg volledig aan in defensief opzicht, hetgeen niet anders viel uit te leggen als een teken van angst. Hij ontnam AZ de dynamiek die het seizoen kleur gaf.

Juweel 

Schaduwspits Van Persie wandelde, versnelde en keek of alles goed was. Hij wees af en toe. Hij speelde de bal ineens als de aanval snelheid nodig had en hield die vast als hij wilde wachten op medespelers. Hij speelde Guus Til tussen de benen door en hij maakte dus de beslissende 0-2, vlak voordat hij vroeg om een wissel, want de koning was moe en moest rusten. Het voetvolk kon het zonder hem af.

En wat voor een doelpunt was dat, zo’n juweel dat een verloren avond goedmaakt. Van Persie zette aan voor een dribbel, versnelde, combineerde kort met Berghuis, kwam rechts voor het doel uit en verhief de bal letterlijk met de binnenkant van de wreef van zijn rechtervoet tot doelpunt.

Robin van Persie van Feyenoord na zijn 2-0. Feyenoord won de finale KNVB Beker tegen AZ met 3-0. Foto Anp

Ach, als kampioen van vorig seizoen is Feyenoord speelbal geweest in de Champions League, en Feyenoord haakte kort na de winterstop definitief af in de strijd om de titel. Maar toch: twee prijzen gewonnen. Voor een club die helemaal niet zo gewend is aan winnen, is dat behoorlijk tot goed. En in de winterstop keerde Van Persie dus terug naar huis. Hij was niet altijd topfit. Zijn speelminuten waren vrij spaarzaam, maar als hij op doel schoot, was het bijna altijd raak.

Dat is ook de les voor het Nederlandse voetbal, dat probeert omhoog te klimmen uit de misère: hoe kan het dat het verschil tussen deze routinier en de anderen nog zo groot is, dat deze aanvaller nog altijd oneindig ver boven de meeste andere spelers uitsteekt, zeker in technisch opzicht en qua overzicht? Al speelde met name aanvalsleider Nicolai Jørgensen ook een uitstekende wedstrijd.

Mooiste voetbal

AZ – Feyenoord, want AZ speelde officieel thuis in de Kuip, viel in speltechnisch opzicht tegen, als affiche waarvan veel was verwacht, vooral omdat AZ volgens velen het mooiste voetbal van Nederland speelt. Maar AZ voetbalde weer met de rem op, in 5-3-2, waarmee de dynamische aanvalsmachine door trainer Van den Brom zelf was ontmanteld. En Feyenoord? Het was kolderiek om met name linksachter Haps voor rust aan het werk te zien, die de bal meermaals te ver voor zich uitspeelde en dan met bizarre overtredingen zijn fout trachtte te herstellen.

AZ was iets beter tot de rust, maar Feyenoord scoorde, uitgerekend uit een hoge voorzet van rechts. Daaraan doen ze bij AZ eigenlijk niet meer, want hoge voorzetten van de flanken leveren te weinig rendement op. Berghuis en Jørgensen zetten de aanval zelf op en waren ter plekke om na de voorzet van El Ahmadi in te koppen (Berghuis) en het laatste zetje te geven (Jørgensen).

AZ kwam die tik eigenlijk niet te boven, al wisselde Van den Brom steeds aanvallender. Voordat de 1-1 kon vallen, toverde de koning de stand naar 0-2. En Toornstra kreeg zijn verdiende loon, toen hij in blessuretijd 0-3 mocht maken. Ook Van Persie kreeg dus een rode badjas tijdens de huldiging. Toen bijna iedere speler het veld had verlaten, poseerde hij aan de rand van het veld met de beker, samen met Berghuis, de speler uit het huidige tijdsgewricht die het meest op hem lijkt. Je zou hem de hoofdlakei van de koning kunnen noemen.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.