Van 'grijze muis' naar 'Pitbull': Van Kerkhof verrast zelfs haar coach op de 500 meter

Als eerste Nederlandse vrouw wint Yara van Kerkhof een olympische medaille in het shorttrack

Yara van Kerkhof is de eerste Nederlandse shorttrackster met een olympische medaille. Ze verraste dinsdag zelfs haar coach door op de 500 meter haar tanden te tonen en haar bijnaam weer eens eer aan te doen.

Yara van Kerkhof juicht, hier nog in de veronderstelling dat ze brons heeft gewonnen. Foto ANP

Lichtgebouwde shorttrackers lopen het risico weggeblazen te worden door zwaardere schaatsers. 'Er zijn in onze sport nu eenmaal geen gewichtsklassen', sprak bondscoach Jeroen Otter over de ambiance waarin Yara van Kerkhof (52 kilo) zich dinsdag staande moest houden in drie knock-outronden om het olympische goud op de 500 meter.

Stille kracht

De Zoetermeerse schaatser, vooraf door haar coach hooguit als 'de winnares van de B-finale' gezien, hield zo knap stand dat zij aan het eind van de dinsdag beslag legde op het zilver. In de finale eindigde Van Kerkhof weliswaar als derde, maar de Koreaanse Choi Min-jeong, op de streep geklopt door de Italiaanse Arianna Fontana, werd gediskwalificeerd. Van Kerkhof is de eerste Nederlandse vrouw die een olympische medaille in het shorttrack heeft veroverd.

Van Kerkhof, een stille kracht met de merkwaardige bijnaam 'Pitbull', bleek zomaar de vrouw in vorm in het Nederlandse shorttrack. Waar iedereen op het jonge talent Suzanne Schulting had gerekend, werd die zaterdag in de eerste ronde van de 500 meter na een val in de kussens teruggevonden. Het was diezelfde Schulting die coach Otter vaak ten voorbeeld stelde aan de bedeesde, hard werkende Van Kerkhof, zo'n meisje dat de vinger opsteekt voor ze een vraag stelt.

'Yara moest eens leren wat meer buiten de lijntjes te piesen. Kijk eens naar Schulting, zei ik dan. Waarom ben jij niet de next queen van het shorttrack? Dan komt er opeens zo'n jonge meid van 20 jou voorbij', zo had Otter haar proberen te prikkelen.

Innerlijke kracht

Het was tot flinke gesprekken gekomen tussen coach en pupil. In Boedapest had het geknald. 'Dus jij wilt de derde jongen kiezen op de proms?' Dat was een eerste uithaal. 'Dus jij wilt de koningin van de B-finale worden', had hij haar daarna voor de voeten geworpen. Terwijl zij A-finalewaardig is, was de toevoeging.

Van Kerkhof zei dat daar, bij de wereldbeker in Hongarije in september, 'het kwartje' was gevallen. Hoezo kwartje, zei Otter, het kwartje bestaat niet eens meer. Hij was op jacht naar haar innerlijke kracht.

Otter, de man die de geest van zijn schaatsers met zulke scherpe teksten bespeelt, zag zijn 'shorttracksmurf' langzaam veranderen. Bij de wereldbeker in Seoul, een voorproefje van de Koreaanse avonden die nu in Gangneung plaatsvinden, werd zij derde op de 1.000 meter. Ze werd Nederlands kampioen op de 500 meter en vervolgens haalde ze Europees zilver in Dresden op de 1.500 meter.

Opschuiven

Wat overeind stond, was dat Yara van Kerkhof steeds beter ging rijden. In de mislukte relay van zaterdagavond - Nederland miste de finale door een misverstand tussen Ter Mors en Schulting - reed zij met prachtige acties om Chinezen en Italianen heen. 'Neem dit gevoel mee naar de 500 meter', was de order van haar coach.

Dat lukte haar. Van Kerkhof reed dinsdagavond in de volgepakte Gangneung Ice Arena slim in de rondte. In haar kwartfinale werd de gerenommeerde Canadese Marianne St-Gelais gediskwalificeerd nadat ze Van Kerkhof neertrok. In de halve finale draaide ze knap naar binnen, toen aan de buitenkant de drie concurrenten elkaar bevochten. Ze won. In de finale was het ook wachten, wachten, tot ze kon opschuiven.

Geduld

Van Kerkhof wist: niemand gaat hier, op dit toneel, voor de vierde plaats schaatsen. In het veld van vijf rijdsters werd dat een knokpartij over 4,5 ronde van 111 meter, met een negatieve hoofdrol voor het paniekvoetbal van de Britse wereldkampioen Elise Christie, die tijdens de vorige Winterspelen driemaal ten val kwam. Ook nu ging ze tegen de vlakte. Uit dat opspattende ijs kwam de Nederlandse verrassend met zilver tevoorschijn.

'Ik heb geleerd geduld te bewaren. Voorheen wilde ik meteen naar voren, om mijn kans waar te nemen. Nu kan ik ook van achteren komen', vertelde Van Kerkhof van haar strategische vorderingen.

Besluitvaardig

De grootste progressie was echter mentaal. Van Kerkhof, 27, was erachter gekomen dat het op een dag ook zomaar voorbij kan zijn, zo'n sportcarrière. 'Dat je daarom je kansen moet pakken.' Over vier jaar zal ze er, denkt ze, misschien niet meer bij zijn. De aflossing van zaterdag was misgegaan. Er was deze kans. Dat werd een kans uit duizenden. 'Ik dacht voor de finale: als ik echt nog iets wil bereiken in de sport, dan moet ik het nu doen.'

Het was opvallend besluitvaardig voor een 'grijze muis', zoals Otter zijn succesvolle pupil weinig eerbiedwaardig noemde. Hij zei erbij dat er nu eenmaal meer grijze muizen dan brutale mensen bestaan. Brutalen hebben de hele ijsbaan. Muizen hooguit de halve. Zij dienen kleur te krijgen. Laat dat maar aan coach Jeroen Otter over.


De mooiste verhalen over de Olympische Winterspelen

Lees alles over de gouden regen van de Nederlandse atleten, verzameld op één pagina.