Van eredivisie naar titel in Premier League?

Geen betere reclame voor het Nederlandse voetbal dan Tottenham Hotspur dit seizoen. De Londense titel kandidaat bouwt op vijf in de eredivisie opgegroeide spelers.

Moussa Dembélé van Tottenham Hotspur in duel met Danny Welbeck van Arsenal. De wedstrijd tussen de twee Londense ploegen eindigde in 2-2, waardoor de Spurs zicht blijven houden op de titel Beeld AFP

Is de eredivisie de kraamkamer van de Premier League? Dat gaat veel te ver. Premier League-clubs halen hun spelers overal vandaan. Opvallend is wel dat sommige clubs een voorkeur lijken te hebben voor spelers uit de Nederlandse competitie. Bij Southampton spelen er zelfs zeven: keeper Stekelenburg, Martina, Van Dijk, Clasie, Tadic en Pellè werden door manager Ronald Koeman naar Zuid-Engeland gehaald en hebben allen hun aandeel in het succes. De Japanner Yoshida was er al.

In Newcastle gaat het heel wat minder met Janmaat, Anita, De Jong, Tioté en Wijnaldum.

Rood Manchester kent een kleine, grillig presterende enclave (Depay, Blind, Romero), waarbij de pas gedebuteerde Amsterdammer Timothy Fosu-Mensah niet meetelt, want die speelde nooit eredivisievoetbal. Net als Nathan Aké (Watford) en Tim Krul (Newcastle United). Stoke City telt vier voormalige eredivisiespelers (Pieters, Afellay, Arnautovic, Bojan). Watford (Gomes, Amrabat, Berghuis) en Sunderland (Van Aanholt, Lens, Toivonen) hebben er drie. Chelsea (Traoré, Matic), Everton (Pienaar, Koné) en Swansea (Nordfeldt, Fer) doen het met twee. Bij nummer laatst van de ranglijst Aston Villa komen we in deze niet volledige opsomming ten slotte Leandro Bacuna nog tegen.

De vlijtige

Toby Alderweireld

In een week tijd leek Tottenham Hotspur de titelkansen te vergooien tegen twee stadgenoten. Toen poeierde nota bene verdediger Toby Alderweireld de 1-1 binnen tegen Arsenal. Het werd uiteindelijk 2-2. Na het 1-0-verlies bij West Ham United, drie dagen eerder, mochten de hoofden weer omhoog. Het gat met koploper Leicester City (5 punten) blijft te overzien.

Mooi dat juist Alderweireld de titeldroom levend hield. Drie seizoenen geleden klom hij nog zo vruchteloos in de nek van de roestige spits Frank Demouge. Ajax leek zijn plafond. Zo'n matige kopper had toch niets te zoeken in een topcompetitie.

Thans wordt Alderweireld genoemd als kandidaat voor een plek in het Premier League-elftal van het jaar. Aan de bal is er geen betere verdediger. Inmiddels bezit de Belg ook de kracht en slimmigheid om de meest rijzige spitsen af te troeven.

Toby Alderweireld Beeld ap

Wat vlijt betreft wint niemand het van Mega-Toby. Hij beulde zich in zijn Ajaxperiode elke ochtend anderhalf uur af alvorens aan de training te beginnen. 'Dat is niet leuk', vertelde hij. 'De meesten stoppen na twee, drie weken, maar dan heb je er niets aan. Het geeft aan: hoe graag wil je het?'

Alderweireld wil heel graag. Op zijn 15de kwam hij naar Ajax. Op school in de Bijlmer werd hij gepest. 'Wat karakter betreft ben ik niet gemaakt om voetballer te zijn. Dat botst soms met de harde voetbalwereld.'

In 2013 toog hij naar Atlético Madrid, maar de Vlaming bleek te weinig rebel in de ogen van coach Diego Simeone en via een uitleenperiode bij Southampton belandde hij in Londen, waar hij naast vriend Jan Vertonghen bezig is aan zijn definitieve ontplooiing.

De stabilisator

Jan Vertonghen

Jan Vertonghen is zo gek van Amsterdam dat hij in Londen de wijk Camden Town als uitvalsbasis koos. 'Dat lijkt een beetje op De Pijp,' vertelde de rossige Belg tijdens zijn eerste seizoen bij de Spurs.

Hij moest wennen aan de intensiteit van de Premier League. Zijn laatste seizoen bij Ajax (2011-2012) was Vertonghen met twee vingers in de neus de beste speler van de eredivisie geworden. Met grote stappen sneed hij door vijandelijke linies heen.

In Engeland kun je een klap verwachten als je dat probeert. Zoals eind januari tegen Crystal Palace, toen Connor Wickham hem een elleboog gaf, waarna de Belg van schrik zijn knie overstrekte. Sindsdien kijkt hij toe. Poepchagrijnig, want zijn aanwezigheid in het veld maakt de jongste ploeg van de Premier League zo veel stabieler.

De koppeling aan Alderweireld doet Vertonghen goed. Het is een van de vele meesterzetten van de Argentijnse manager Mauricio Pochettino. Hij verkocht goedbetaalde, maar ondermaats presterende spelers als Kaboul, Capoue, Paulinho, Lennon en Adebayor. En hij geeft ruim baan aan jonge, gretige spelers als Kane, Alli, Dier, Alderweireld, Son en Lamela. Met financieel gewin bovendien. In de vier transferperioden onder Pochettino hebben de Spurs 6,5 miljoen pond winst (8,3miljoen euro) gemaakt.

Reserve-aanvoerder Vertonghen probeert het beste van de aanvoerders (Stam, Vermaelen, Huntelaar, Suárez, Kompany, Dawson) die hij zelf meemaakte in zichzelf te verenigen. 'Zonder mijn eigen karakter te verloochenen uiteraard.'

Jan Vertonghen Beeld Reuters

De pingelaar

Moussa Dembélé

Voor Alderweireld en Vertonghen staat Moussa Dembélé. Hij was die spits bij Willem II en AZ met die vreemde loop. Ellebogen naar achteren, nek naar voren. Dembélé deed op volle snelheid denken aan een kip op de vlucht voor het slagersmes.

Zie hem nu op het middenveld van de Spurs bijna achteloos defensie en aanval aan elkaar naaien. Hebben we te maken met een andere Moussa Dembélé? Er is nog een profvoetballer en een topatleet met die naam, dus zo'n gekke gedachte is dat niet. Maar dit is nog steeds die bedeesde jongeman uit Wilrijk.

Het zegt wat over Spurs dat het een oud-spits in het hart van de ploeg durft te posteren. To do is to dare is niet voor niets het motto van de traditieclub. Het maakt van de ploeg een even vloeiend als flitsend geheel. Kwetsbaar ook. Veel kenners zien de onervaren Londenaren, evenals Leicester City, nog instorten.

Martin Jol was degene die Dembélé bij Fulham, dat hem in 2010 overnam van AZ, op het middenveld posteerde. De Ronald-de-Boer-move pakte wonderwel uit. De druk van het scoren gleed van zijn schouders en binnen twee jaar maakte Dembélé een transfer.

Pochettino wist vorig seizoen niet goed wat hij aan moest met de Belg, en weer een transfer leek onafwendbaar, maar Dembélé bleef en knokte zich naar een onbetwiste basisplaats. Hij is in zijn huidige vorm ook kandidaat in de as bij de Belgische ploeg, ondanks de verschroeiende concurrentie aldaar. Dembélé is een van de populairste voetballers in eigen land, juist door dat eeuwige gepingel.

Moussa Dembélé Beeld anp

De stoïcijn

Christian Eriksen

Goudhaantje Christian Eriksen was op zijn 17de voorbestemd om de nieuwe nummer 10 van Real Madrid of Barcelona te worden, riepen ze bij Ajax in koor na zijn debuut. Begiftigd met net zo veel talent als Rafael van der Vaart en Wesley Sneijder, maar dan fitter, sneller en minder bevattelijk voor de glamour van het profbestaan.

Op zijn 24ste is Eriksen bezig aan zijn derde seizoen bij de Spurs, de club die al 55 jaar op een titel wacht. Vaak speelt de Deen wat hangend op links. Kortom, dat klinkt niet als het voorspelde succesverhaal.

En toch zien ze hem in Engeland als een van de beste aanvallende middenvelders van de League, manager Pochettino voorop. Eriksens statistieken zijn constant goed, vooral als je de combinatie aantal doelpunten, assists en aantal afgelegde meters erbij pakt.

Stoïcijns is nog steeds zijn uitstraling. 'Ik ben wel een koele kikker. Ik ga alleen uit mijn dak als ik een kans mis. Dan word ik boos. Ik ben streng voor mezelf. Maar ik ben de teleurstelling ook vrij snel weer kwijt. Ik moet toch door', sprak hij al op zijn 18de.

In Eriksen brandt desalniettemin een onstuimig vuur. 'Ik wil meteen alles. Ik houd niet van de rem. Ik ga voor het hoogste. Dat ik jong ben, boeit me niet. Ik moet de beste zijn op dat veld. Ik mag best een keer een fout maken. Maar niet twee keer achter elkaar. Dat is nergens voor nodig. Waarom nog een keer dezelfde fout maken? Nee, daar moet je meteen van leren. Anders leer je het nooit.'

Christian Eriksen Beeld Getty Images

Het breekijzer

Nacer Chadli

'Ik heb zelden zo'n complete speler gezien. Ik zou echt niet weten wat hij niet kan. Nacer is creatief, sterk, snel, doelgericht, hij heeft een fantastische trap en hij schakelt voortreffelijk om. En die stijl, hè: alles is mooi aan hem, zelfs zijn gezicht.'

Was getekend: Co Adriaanse in juli 2011, toen trainer van Chadli bij FC Twente. Chadli moest ervan blozen. Hij werd weleens gevraagd voor modeshoots, de Luikenaar met Marokkaanse roots. Hij wist ook: die uitspraak moet me niet te lang achtervolgen. 'Ik heb liever dat ze over me zeggen: Nacer de kampioen.'

Daar lijkt de tijd nu rijp voor. Toen FC Twente de titel greep, snoof Chadli nog de lessen op van John van den Brom, zijn trainer bij AGOVV. 'Ik moest vooral zakelijker worden. Dingen juist minder mooi doen.'

Bij de Spurs viel hij in beginsel vooral op door die oogstrelende techniek en breekbare fysiek. Onder Pochettino is hij een ideaal breekijzer geworden. Menig speler klaagde over 'de zwaarste voorbereiding ooit', maar daar hebben de Spurs nu profijt van. In de selectie zijn er nauwelijks spierblessures, waar ze bij United en Arsenal bij bosjes omvallen.

Chadli is niet gefrustreerd over het uitblijven van een basisplaats. Hij maakt er het beste van. Net als Michel Vorm, de enige Nederlander in de selectie. De voormalige keeper van FC Utrecht had gehoopt dat de voortreffelijke eerste doelman Lloris de vorige zomer zou vertrekken. Maar de aanvoerder bleef. Ook bij Lloris leeft het sterke vermoeden dat Spurs dit seizoen eindelijk all the way kan gaan.

Nacer Chadli Beeld Getty Images
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden