Van der Poel (in wit, in derde positie) drinkt wat met de camera's op zich gericht.

Nieuws NK Wielrennen

Van der Poel rijdt de perfecte race en heerst nu zelfs op de weg

Van der Poel (in wit, in derde positie) drinkt wat met de camera's op zich gericht. Foto Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Het is de voorlaatste keer dat Mathieu van der Poel zondag de finish passeert op de Scheldeweg in Hoogerheide. Het is het traject dat hij zo goed kent. Hier zegevierde hij al drie keer eerder, maar toen was het telkens winter en zat hij als veldrijder op de crossfiets. Hier vlakbij groeide zijn vader Adrie op.

Met nog één ronde te gaan op het Nederlands kampioenschap belooft zijn gezichtsuitdrukking niet veel goeds. Een grimas ligt over het gelaat, de grimas die hij ook had toen hij begin februari tijdens het wereldkampioenschap veldrijden in Valkenburg onverwachts zijn meerdere moest erkennen in zijn Vlaamse rivaal Wout van Aert.

Maar dit keer verrast hij zichzelf. Nadat hij lang in de aanval is geweest, had hij er achteraf naar eigen zeggen niet veel vertrouwen meer in dat hij de wedstrijd in zijn achtertuin – de familie woont vlakbij, in het Vlaamse Kapellen – naar zijn hand kan zetten. Maar als hij een demarrage op zo’n twee kilometer voor het einde beantwoordt, blijken niet alle krachten verspeeld. ‘Toen ik daar aanging, zat er toch nog wat op.’

Hij wacht dan weer, hij weet dat je op de Scheldeweg die lichtjes bergop gaat, met snelheid van achteren moet komen, ook al omdat de wind tegenstaat. Hij rukt op aan de binnenkant, langs de hekken, als een jachtluipaard gebogen over het stuur. Hij steekt even zijn hand uit naar de net voor hem sprintende Ramon Sinkeldam, de titelverdediger. 'Ik wilde hem zo laten voelen dat ik er was. Anders moest ik remmen.’ Hij is diep gegaan, langgerekt ligt hij geruime tijd volledig leeggereden op het warme wegdek.

‘Misschien dat ik volgend voorjaar wat meer wegwedstrijden zal gaan rijden, het is natuurlijk mooi om deze trui eer aan te doen.’ Foto ANP

Aanvaller, initiator, afmaker

Hij is zondag aanvaller, initiator en afmaker ineen. Hij vormt in het peloton samen met broer David het bescheiden smaldeel van de ploeg Corendon-Circus en steekt desondanks de machtsblokken van Lotto-Jumbo, met de gedoodverfde favoriet sprinter Dylan Groenewegen in de gelederen, en Sunweb, met onder anderen Tom Dumoulin en Wilco Kelderman, de loef af. ‘Ik geloof dat ik de perfecte koers heb gereden.’

Het leidt na zijn zege andermaal tot vragen over zijn ambities voor het wegwielrennen. Van der Poel heeft ervoor gekozen om op de mountainbike deelname aan de Olympische Spelen in Tokio in 2020 af te dwingen. Deze zomer lukte het hem nog niet in die discipline wedstrijden te domineren – een polsblessure na een val zat hem dwars. Maar dat stond prestaties op geplaveide routes niet in de weg. Hij won de driedaagse etappekoers Boucles de la Mayenne en klopte in de Ronde van Limburg zomaar de gerenommeerde Franse sprinter Nacer Bouhanni.

Van der Poel heeft ook na het kampioenschap in Hoogerheide geen spijt van zijn beslissing zich pas na Tokio op de weg te gaan richten – hij is dan 25, dan is er nog tijd genoeg volgens hem. ‘Voorlopig verandert er niks. Misschien dat ik volgend voorjaar wat meer wegwedstrijden zal gaan rijden, het is natuurlijk mooi om deze trui eer aan te doen.’ Is er geen spoor van twijfel, nu hij ook ziet dat Wout van Aert na enkele goed gereden voorjaarsklassiekers zich in het vizier weet van grote internationale wielerploegen? ‘Ik denk dat ik ook wel in die groepjes had kunnen zitten waarin Wout reed, ja. Maar ik heb mijn keus gemaakt.’

Zijn teammanager, Christoph Roodhooft, heeft zijn vragen bij het waarheidsgehalte van de aanbiedingen voor Van Aert. ‘Je leest van alles in de Vlaamse pers, maar hoe concreet het is, weet je niet.’ Hij wijst op de bestaande privileges van zijn kopman. ‘Hij heeft alle vrijheid, een goed salaris, hij kan de disciplines waarvan hij houdt combineren en is eigen baas. Het is niet the best of both worlds, maar wel van drie of vier werelden.’ De gretigheid van Van der Poel is tegelijkertijd zijn valkuil. Roodhooft: ‘Hij wil graag heel veel, hij wil ook naar de NK en EK mountainbike. We moeten hem geregeld voorhouden dat hij nog zeker 10 tot 12 jaar te gaan heeft.’

Foto ANP

De NK van zondag kon hij niet laten passeren. Het parcours ligt hem, het kan uitmonden in een gevecht van man tegen man, het publiek ziet graag dat hij komt. Hij heeft er een hoogtestage in Italië vroegtijdig voor afgebroken.

Zijn eerste aanval plaatst hij op 56 kilometer van de finish. Rijkelijk vroeg, maar hij wilde de koers zwaar maken, verklaart hij achteraf. Daarin gedijt hij. Dat hij alleen komt te zitten, is niet het ideale scenario. Hij wordt dan ook ingerekend, maar gaat er op 40 kilometer van de eindstreep opnieuw van tussen. Hij krijgt dan Danny van Poppel van Lotto-Jumbo, Jan-Willem van Schip van Roompot en Dennis van Winden van de Israël Cycling Academy mee. Een georganiseerde achtervolging is met zo’n samenstelling niet vanzelfsprekend. Lotto-Jumbo rekent op Van Poppel in de sprint, Roompot vertrouwt op Van Schip. Het koersverloop is niet van tevoren uitgerekend. Roodhooft: ‘Mathieu koerst eigenlijk vooral op intuïtie.’

Dat de vluchters vooral door toedoen van Niki Terpstra, die zich wegcijfert voor ploeggenoot Fabio Jakobsen, in de laatste ronde alsnog worden achterhaald, is geen streep door de rekening. Roodhooft voelt dan in de ploegleidersauto dat het wel eens goed zou kunnen komen. ‘Mathieu kan zelfs in de finale nog herstellen.’

Van der Poel heeft er na de finish zo’n drie minuten voor nodig, languit op het asfalt. Dan klimt hij weer op zijn fiets en heeft de grimas van uitputting plaats gemaakt voor een glimlach van gelukzaligheid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.