Mathieu van der Poel tijdens zijn klim naar de wereldtitel.

nieuws Wereldtitel veldrijden

Van der Poel rekent met tweede wereldtitel veldrijden af met complex en kwelgeest

Mathieu van der Poel tijdens zijn klim naar de wereldtitel. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Mathieu van der Poel heeft in het Deense Bogense voor de tweede keer in zijn loopbaan de wereldtitel veldrijden veroverd.

Nog één keer zuigt Mathieu van der Poel (24) de longen vol voor een allesbeslissende ademstoot. Dan stapt hij naar achteren voor de krachtsinspanning waar hij drie jaar naar gesnakt heeft: de beklimming van de hoogste trede van het podium voor het wereldkampioenschap veldrijden. De Deense kroonprins Frederik André Henrik Christian hangt hem het goud om.

Zondag in Bogense, aan de noordkust van het eiland Funen, rekent Van der Poel in twaalf ronden van 3 kilometer af met het WK-complex dat velen hem aanpraatten, iets wat hij naar eigen zeggen wel snapte, maar waarvan hij zelf vond dat hij er nog geen last van had. Drie jaar achtereen had de Belg Wout Van Aert hem in de belangrijkste wedstrijd van het seizoen afgetroefd, terwijl in de voorgaande duels de rollen meestal omgekeerd waren.

De ontlading is er niet minder om. Als hij met ruime voorsprong (16 seconden) op Van Aert de finish nadert, ramt hij zich krachtig op de borst en na het passeren van de streep, stapt hij af en tilt met een juichkreet uit de tenen zijn zwart-grijze fiets boven het hoofd. Zijn rugnummer illustreert zijn dadendrang: de streepjes van de 11 vinken zijn tweede wereldkampioenschap af. Niet eerder haalde een Nederlander dat aantal.

Deze titel is hem het liefst, verklaart hij achteraf, het felbegeerde tricot om de schouders, en ogenschijnlijk al weer de euforie voorbij. De eerste in 2015, in Tabor, Tsjechië, was natuurlijk speciaal omdat het zijn eerste was, maar het was nu wel heel bijzonder geweest om hier niet te bezwijken onder de immense druk. Maar als even latere premier Mark Rutte belt, overheerst toch de nuchterheid. ‘Yo, leuk dat je even belde. Yo.’

Tranen breken pas echt door als hij na de finish een vriend omhelst. Hij merkt nog net dat Van Aert hem twee keer waarderend op de schouder klopt. Zijn begeleiders kunnen hun geluk niet op. Zijn vriendin wrijft de nattigheid uit de ogen. Moeder Corinne, dochter van wielerlegende Raymond Poulidor, verschijnt om zo’n beetje iedereen te omarmen.

In volle vaart

Van der Poel slaat zijn slag in de vijfde omloop, op een ijzingwekkend steil talud van een dijk, die de renners in de lengte moeten nemen, in het vocabulaire van het veldrijden heet dat de schuine kant. Hij had het al gezien in de training: veel renners hadden moeite om daar op de fiets te blijven. Dat snapte hij niet zo. Als je het spoor volgde, was er weinig aan de hand.

Het is de fase waarin Van Aert hem na een eerdere versnelling net weer heeft achterhaald. Even gaat een zindering door het publiek: de Vlaming gaat het toch niet weer flikken? Maar Van der Poel neemt in de aanloop naar het gevaarlijke stuk de kop en neemt vervolgens in volle vaart het talud; hij verliest maar weinig snelheid. Van Aert glijdt wat weg en moet even de voet aan de grond zetten. Dan is het gat geslagen.

De terugkeer van zijn kwelgeest had hem niet van zijn stuk gebracht. ‘Ik had ook niet verwacht ineens weg te rijden. Hier waren meer versnellingen nodig. Ik dacht even dat het misschien wel eens lastig kon worden. Maar ik kon zijn tempo goed aan, ik wist dat ik hem niet te lang moest laten herstellen.’

Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Gaandeweg groeit zijn voorsprong. Bij Van Aert verschijnt het schuim op de mond, hij worstelt bij nagenoeg elke passage van het talud. Van der Poel blijft rondrijden met een verbeten trek op het gezicht. Omkijken is er niet bij. ‘Dat doe ik eigenlijk nooit.’ Hij zoekt naar meer marge om te voorkomen dat een val of pech hem meteen de winst kost. Maar hij weet niet goed hoe ver hij vooruit rijdt, in het gejuich van het publiek verdrinkt de stem van de speaker.

Van der Poel deinst er niet voor terug ook op zulke momenten risico’s te nemen. Hij fietst zo hard dat zijn fiets hem nauwelijks kan bijhouden. Het achterwiel stuitert achter hem aan. Hij bonkt over balken, pas in de laatste ronden in Bogense besluit hij niet meer te springen.

Ketting en tandwielen worden op hun uiterste sterkte beproefd als hij steiltes bedwingt. Het frame krijgt het te verduren als hij zich met ongeëvenaarde balanceerkunst de diepte in stort. De banden kermen als weer hij over het schuine talud ragt – in de twaalf ronden in Denemarken moet hij er slechts één keer van de fiets.

Petje af

Als hij wacht op de beklimming van het podium, waar hij wordt geflankeerd door Van Aert en Toon Aerts, die als derde is geëindigd, is nog even de vraag waar vader Adrie zich zal posteren. Toen zijn zoon vier jaar geleden in Tabor werd gehuldigd, besloot hij alvast de fietsen af te spuiten.

Maar daar is hij toch, glunderend van oor tot oor, breed grijnzend de felicitaties van omstanders in ontvangst nemend. Hij had eerder gezegd dat dit seizoen ondanks de 26 zeges die zijn jongste al op zak heeft, pas geslaagd zou zijn als Mathieu hier de titel zou pakken. Dan klinkt uit de luidsprekers de naam van de nieuwe wereldkampioen en schreeuwt Adrie krachtig zijn vreugde uit. Bij de eerste tonen van het Wilhelmus, neemt hij zijn petje af. Je mag best veronderstellen dat het niet zozeer voor het vaderland, maar voor zijn zoon is.

Mathieu van der Poel na de wedstrijd. Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden