Nieuws

Van der Poel heeft het koud en gaat er maar vandoor: gewaagde solo andermaal bekroond

Er kan andermaal een pagina worden toegevoegd aan het plakboek met heroïsche overwinningen van Mathieu van der Poel. In de vijfde etappe van de Tirreno-Adriatico finishte hij na een indrukwekkende solo van 51 kilometer tien seconden voor de nieuwe klassementsleider Tadej Pogacar.

Mathieu van der Poel passeerde de finishlijn en viel haast van zijn fiets van de vermoeidheid. ‘Ik ben nog nooit zo diep geweest als vandaag.’ Beeld LaPresse
Mathieu van der Poel passeerde de finishlijn en viel haast van zijn fiets van de vermoeidheid. ‘Ik ben nog nooit zo diep geweest als vandaag.’Beeld LaPresse

Afgelopen vrijdag kwam Mathieu van der Poel in Gualdo Tadino na een sprint heuvelop als eerste over de finish met de armen voor de borst gevouwen. Zo doe je dat, heren. Makkie, dit.

Hoe anders is het beeld zondag. Hij passeert de streep in Castelfidardo uitgeput hangend op het stuur. Hij ziet nog kans zijn fietscomputer uit te zetten en zijgt dan tegen het asfalt, happend naar adem. Het kermende gestel is volkomen leeg gewrongen.

Belangrijkste overeenkomst met vrijdag: weer een ritzege, de tweede in de Italiaanse etappekoers Tirreno-Adriatico. Kort achter hem wordt Tour de France-winnaar Tadej Pogacar tweede. De Nederlandse kampioen, nadat hij weer op wankele benen staat: ‘Ik ben nog nooit zo diep geweest als vandaag. Ik was gewoon dood.’

Never a dull moment met Mathieu van der Poel. Er kan andermaal een pagina worden toegevoegd aan het plakboek met heroïsche overwinningen. Er worden geregeld vraagtekens geplaatst bij zijn ontembare aanvalslust, die op het suïcidale af zou zijn. Hij zou te vroeg met zijn krachten smijten, hij moet slimmer rijden. De werkelijkheid is dat de strategie hem tot dusver meer zeges dan nederlagen oplevert. Als veldrijder en mountainbiker in de buitencategorie is hij in staat uiterste krachtsinspanningen van één tot anderhalf uur te doorstaan.

Koud

In regen en wind aan de Adriatische kust begint hij op 65 kilometer van de finish aan zijn avontuur, de eerste van een reeks versnellingen die het peloton al snel aan flarden scheurt. Dat hij zijn zinnen op deze dag had gezet, was al duidelijk. In de etappe van zaterdag, de enige zware bergrit, had hij opzichtig een snipperdag genomen en twintig minuten prijsgegeven. De rit naar Castelfidardo, de volgende dag, is bezaaid met steile, korte klimmen, een tappa dei muri. Dat is meer iets voor hem.

In eerste instantie hebben de renners met klassementsambities een antwoord. Pogacar is mee, Wout van Aert, Sergio Higuita, Mikel Landa. Ook oud-Tourwinnaar Egan Bernal roert zich. Op 51 kilometer van de meet gaat Van der Poel er weer vandoor, intussen een gelletje wegsmikkelend. De lessen van de WK in Yorkshire, waar hij in de slotfase in kansrijke positie wegviel door een hongerklop, lijken geleerd. Het is de opmaat voor een bloedstollende ontknoping.

Zelf gaf hij als belangrijkste reden voor zijn vroege aanval dat hij het koud had. ‘Ik hoopte het warm te krijgen door te gaan koersen.’ Tactisch gezien is het ook niet verkeerd. De eerste initiatieven leiden ertoe dat alle favorieten snel alleen komen te zitten, met uitzondering van Pogacar, die Davide Formolo nog bij zich heeft. Zelf krijgt hij de ruimte, hij is geen gevaar voor het algemeen klassement. De voorsprong loopt uit tot drie minuten.

De nummers een en twee in de rangschikking letten vooral op elkaar. Pogacar had zaterdag op de Prati di Tivo zowel de ritzege als de leiding in het klassement gegrepen. Wout van Aert, debuterend als kopman voor Jumbo-Visma, staat ruim een halve minuut achter hem. Het tempo ligt hoog, de omstandigheden zijn zwaar, menigeen uit de top-10 moet de rol lossen.

Helse kilometers

Als de Sloveen zich met nog 17 kilometer te gaan losmaakt van de Belg en, op zoek naar meer marge, de jacht op de koploper opent, ziet het er ineens slecht uit voor Van der Poel. Hoewel hij maar gels en repen naar binnen blijft werken en geregeld aan zijn bidon lurkt, verdampen de drie minuten verontrustend snel. ‘Ik liep helemaal leeg. De laatste 10 à 15 kilometer waren hels.’ Op 300 meter voor de finish kijkt hij twee keer om en ziet de Sloveen naderen. ‘Ik dacht dat hij me zou pakken.’ Er blijven nog tien seconden over. Van Aert wordt op 49 seconden derde en blijft in het klassement tweede, nu op 1.15 van Pogacar.

Dat zondag de puf ontbrak een vuist in triomf te heffen, begreep iedereen, maar het zegegebaar van vrijdag, de armen over elkaar, kwam Van der Poel op een reeks schimpscheuten te staan. Misplaatste arrogantie, reageerden vooral Belgische wielervolgers. Hij zou de winst te danken hebben aan Van Aert, die het gat op de weggereden Zdenek Stybar dicht reed. Dan past enige reserve.

De aangesprokene was zich van geen kwaad bewust. Hij had het gebaar overgenomen uit de MotoGP, waar coureurs ook zo hun overwinning vieren. Hij twijfelde achteraf wel of het een juiste keuze was, bekende hij aan Het Laatste Nieuws, maar dat was vooral om esthetische redenen. ‘In de MotoGP ziet het er heel cool uit, maar ik weet niet of het dat ook op de fiets was.’ In Castelfidardo oogde zijn winst allerminst cool. Manhaftig was het zeker, alweer.

Roglic ziet na twee valpartijen winst Parijs-Nice verdampen

Primoz Roglic had zondag de winst voor het grijpen in Parijs-Nice, totdat hij in de korte slotetappe naar Levens twee keer ten val kwam. De eindzege was voor de Duitser Maximilian Schachmann, vorig jaar ook de winnaar.

Na zijn winst in de Vuelta in november vorig jaar had de Sloveen in dienst van Jumbo-Visma in Zuid-Frankrijk direct de draad weer opgepakt. Met drie ritwinsten bewees hij dat hij niets aan gretigheid heeft ingeboet. Zeker zijn zege in de koninginnerit van zaterdag, die eindigde op een klim van 16 kilometer naar Valdeblore La Colmiane, overtuigde. Hij schudde niet alleen belagers als Schachmann, Aleksandr Vlasov en Tiesj Benoot af, maar achterhaalde op 25 meter voor de finish Gino Mäder, die na een lange ontsnapping hoopte op zijn eerste zege bij de profs. De Zwitser was onder de indruk. ‘Hij kwam zo hard voorbij dat ik bijna verkouden werd.’

Na zijn valpartijen probeerde de Sloveen, met grote schaafwonden op zijn heup en een ontwrichte schouder, zondag nog zijn gele trui veilig te stellen, hij verdedigde een voorsprong van 52 seconden. In de achtervolging kwam hij snel alleen te zitten. In het peloton gaf Bora Hansgrohe, de ploeg van Schachmann, vol gas. Aan de finish was de achterstand op Roglic omgebogen in een voorsprong van 2.16. Met een boks aan de finish feliciteerde de gehavende nummer 15 in het klassement de winnaar. Roglic: ‘Dit was zeker niet de etappe waar we op hadden gehoopt.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden