COLUMNPeter Winnen

Van der Poel en Van Aert: twee heren van stand

Daar draaiden ze de Paterberg op. Alsof het om de determinatie van twee zeldzame insecten ging probeerde ik uit de tred van beide heren iets af te leiden. Mathieu van der Poel, in de houding van een olieworstelaar, vergreep zich met ingehouden wellust aan zijn fiets. Er zat ritme in de benen, dat zeker. Jammer dat ik die benen niet kon voelen. De tred van Wout van Aert was meer stoïcijns: macht zonder opsmuk. De een was niet sterker dan de ander, al kon je na ruim tweehonderd kilometer beter zeggen dat de een niet slechter was dan de ander. De tweehonderd kilometergrens blijft een magisch ijkpunt in het wielrennen.

De benen van Wout van Aert kon ik natuurlijk ook niet voelen. Wat viel er van de gezichten af te lezen? Mathieu had een rozig blosje, Wout de kleur van leem. Daar kon ik niks mee, zo waren ze altijd, of ze in goede of in slechte doen waren. Ze waren ook niet geïnteresseerd in elkaars kleurtje, ze waren totaal verzonken in zichzelf. De kleur van de kasseien deed er toe. En al helemaal nu de opzwepende mensenmassa langs de kant ontbrak. De Paterberg was een plek van na de Apocalyps.

Elkaars benen konden ze natuurlijk wél voelen, maar meer als gevolgtrekking: de een kon niet harder dan de ander dus de staat van macht of van ontbinding moest dezelfde zijn. Twee heren die niet reden om elkaar te doen verliezen maar om van de ander te winnen, wat niet hetzelfde is. In Gent-Wevelgem was irritatie ontstaan toen Wout van Aert meende dat Mathieu hem deed verliezen en zelf ook verloor. Nu was alles zuiver: een van de twee zou gaan verliezen, groots, zoals het hoort.

Julian Alaphilippe lag intussen in een ambulance met een handbreuk. Die zou op de Paterberg een complicerende factor zijn geweest. Tot elkaar veroordeeld waren ze dus; een potje blufpoker was uitgesloten.

De een was op rooftocht geweest na de hervatting van het wielerseizoen met overwinningen waar de vonken vanaf spatten, de ander was door de koersloze periode nogal uit balans gebracht. Neem een koersbeest de koers af en alles is verloren. Wout van Aert was in de Tour boven zichzelf uit gestegen en gaf er nog altijd blijk van niet versleten te zijn. Mathieu had pas recentelijk en na ongehoorde zelfkastijding de weg naar het bovenmenselijke teruggevonden.

De Paterberg is maar een goede 350 meter lang; het schouwspel van de beklimming voltrok zich in slow motion. De grote lucht was grijs, de dikke keien waren grijs. Twee heren van stand scheidden goudstof af. Geen van beiden had de conclusie willen trekken die getrokken moest worden in de onwerkelijke stilte: dan gaan we er maar om sprinten.

Aan de meet was het virus, voor even, de grote verliezer.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden