Van Bon houdt hoofd koel tot laatste meters

Eigenlijk heeft Leon van Bon heel weinig op met de Tour de France. Twee jaar achtereen verdween de specialist in eendaagse wedstrijden voortijdig uit de ronde, beide keren tengevolge van een valpartij, en ook zijn derde Tour-optreden leek op een fiasco uit te lopen....

Van onze verslaggever

Marcel van Lieshout

PAU

Zondag bleef de 26-jarige Van Bon met zijn stuur in dat van een collega haken, viel en liep een forse bloeduitstorting op zijn bekken op en zeurende pijn aan zijn ribben. 'Toen ik vanmorgen opstond voelde het aan alsof ik mijn ribben gebroken had.'

Terwijl de Franse weerdienst gisteren adviseerde vooral in de schaduw te blijven, hees Van Bon zich toch maar op zijn fiets. Voor wie zich niet helemaal fit voelt kan het vooruitzicht van 210 kilometer ploeteren onder de brandende zon (de thermometer kwam gistermiddag niet onder de veertig graden) bezwaarlijk als een heilzame therapie worden gezien.

Maar Van Bon móest wel rijden, zoveel had de Rabo-ploeg in deze Tour nog niet laten zien, en bovendien had ploegleider De Rooy de avond tevoren in het rennershotel in Grisolles stevige woorden gesproken over het uitblijven van succes. De Rooy: 'De jongens doen hun best, tuurlijk, maar een peptalk kan nooit kwaad.'

Gisteravond heerste er bij de Rabo's een heel wat opgewekter stemming, aan tafel van het Novotel in Lescar. Met dank aan Leon van Bon die vanaf het vertrek uit Montauban de pijn verbeet, na 43 kilometer voor de aanval koos en zijn avontuur beloond zag met een sprintzege in Pau's Rue du Maquis de Béarn.

'Dit was een 24-karaats', bejubelde ploegleider De Rooy het eerste succes van zijn ploeg in deze Tour. 'Voor onze renners is dit zó belangrijk.' Waarmee De Rooy niet zozeer doelde op de zo teleurstellende Tour van vorig jaar (Rabo won toen niets), alswel op de eindeloze reeks dopingverhalen die de ronde nu al meer dan een week in de greep houdt.

'Wat onze renners de afgelopen dagen zo verschrikkelijk gemist hebben is het plezier, de vreugde. De ene onheilstijding volgde de andere op. Dat laat die jongens echt niet koud. En als je dan vandaag ziet wat voor een enorme atletische prestatie alle coureurs hier leveren. Meer dan veertig graden! Wielrennen is nu eenmaal een bijna onmenselijke sport. En dan neem je allerlei draconische maatregelen, bloedtesten, ga zo maar door, en dan nog brandt men de sport af.'

Om indianenverhalen voor te zijn gaf de ploegleider maar op voorhand aan dat ook zíjn renners maandagavond aan het infuus moesten: 'Van zo'n dag als vandaag kun je bijna niet op een normale manier herstellen. Aminozuren, zout, mineralen, met die middelen bestrijd je het enorme vochtverlies. Via een infuus ja, dan wordt het snel opgenomen.'

Het vochtverlies (De Rooy: 'Reken er maar op dat zo'n Van Bon vandaag een litertje of twaalf is kwijtgeraakt.') werd gisteravond door de Rabo's ook nog met een flesje champagne tegengegaan. Met uitzicht op de Pyreneëen, daar waar het échte succes (Boogerd) behaald moet worden.

Dat Van Bon al een dag eerder voor een opkikker zorgde was misschien juist aan de hitte te danken, hoe gek het ook klinkt. In een door de Duitser Voigt op gang gebrachte ontsnapping waarbij aanvankelijk ook TVM's Servais Knaven betrokken was, ging Van Bon zeer zorgvuldig met zijn krachten om. Tot aan de laatste kilometers aan toe toen de Apeldoorner (sinds kort in Hasselt woonachtig) nog slechts Voigt, de Italiaan en de Fransman Agnolutto als concurrenten had.

Van Bon is er zo één die niets liever wil dan in zijn eentje op de finishlijn afkomen, maar zag gisteren noodgedwongen ('Zo goed reed ik niet, maar sprinten lukt altijd.') en wijselijk van drieste avonturen af. Veel water drinken ('Een liter of vijf, zes.'), veel water over het hoofd sprenkelen ('Zo'n twintig bidons.') en verder maar aanklampen, zo luidde het parool.

Zijn krachten sparend zag Van Bon tot zijn opluchting dat Cofidis-renner Lelli uitlooppogingen van Voigt en Agnolutto neutraliseerde. Laatstgenoemde, vorig jaar de verrassende winnaar van de Ronde van Zwitserland, moest voor zijn inspanningen betalen en loste bij zijn drie medevluchters.

In de straten van Pau kwam de Fransman toch weer bij omdat de drie op kop zich een langdurige pokerspel veroorloofden. Onder de brandende zon toonde Van Bon zich de koelste: rechts van de weg troefde hij zijn concurrenten met gemak af en al enkele meters voor de meet kon de zege met woeste armzwaaien worden begroet.

Aanmerkelijk ingetogener was Van Bon na afloop toen hij zijn Franse gehoor verbaasde met de stelling dat een etappewinst in de Tour natuurlijk erg mooi is maar dat hij toch heel wat liever een klassieker wint. De Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix (die klassieker beëindigde hij dit jaar als vierde), dát zijn voor Leon van Bon de mooiste koersen.

Daar moet de Rabo-ploeg dan nog maar driekwart jaar op wachten, gisteren viel er in ieder geval al genoeg te glunderen. Assistent-ploegleider Van Houwelingen: 'Staatssecretaris Terpstra komt vanavond bij ons, dus er kan gekust worden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden