Column Willem Vissers

Vallen, opstaan, dreigen, aanzetten: Suzanne Schulting haalde in als een Verstappen op schaatsen

Dinsdag en woensdag waren de Ajaxzwijmeldagen, donderdag bleek de dag van de erectie te zijn en vrijdag was het Internationale Vrouwendag. Dat moest al met al wel leiden tot een opwindend sportweekeinde. Bij alles wat gebeurde vielen toch de sterke vrouwen op. Wanneer niet, eigenlijk?

Vrouwen met een comeback, vrouwen van val en herrijzenis. Van al wat ouder tot net niet meer piepjong. Annemiek van Vleuten op haar racefiets, kronkelend door het stoffige Italiaanse land als winnares van de wielerkoers Strade Bianchi. En dan Suzanne Schulting op de WK shorttrack in Sofia. Bijna nog een rookie als 21-jarige, al was ze dan al olympisch kampioen. Nu greep ze ook de wereldtitel. Ondanks een diskwalificatie op de 1.500 meter verzamelde ze de meeste punten.

Van Vleuten staat altijd op. Vreselijke valpartijen tekenden haar loopbaan. In Rio de Janeiro sneed ze ook de adem van de kijker af toen ze voor dood bleef liggen na een val tijdens de wegwedstrijd, in gewonnen positie. Bij de laatste WK brak ze haar knieschijf. Zou ze nog terugkomen op niveau? Nou, ze was pas net weer in koers, deze 36-jarige vedette. Ze demarreerde in zonnig, droog Toscane en sprak na aankomst van een van de mooiste overwinningen in haar toch al rijke loopbaan.

Suzanne Schulting is jong, onbevangen, goedlachs en mooi. Een stuiterbal, zeggen ze. Schitterend was de ontknoping in de zogenoemde superfinale zondag, waarin ze afrekende met de Koreaanse rivaal Choi. Hand aan het ijs, sierlijk in haar snelheid. Ze moest winnen voor de wereldtitel. Wachten, dreigen, inhouden, aanzetten. In de laatste ronde vond ze het gaatje aan de binnenkant. Hup, erlangs. Inhalen als Verstappen, maar dan op schaatsen.

Prachtig zijn haar races, inhaalmanoeuvres en flair. Haar juichen, haar uitbundigheid. Ze bleek al een persoonlijkheid. Spontaan, hoe ze een paar maanden geleden bij DWDD zei dat het belachelijk was wat Kjeld Nuis had gedaan. Het ging om diens dreigende houding naar de arbiter toen hij volkomen terecht was gediskwalificeerd bij de EK sprint, omdat hij buiten zijn baan reed.

Voor de WK in Sofia zei ze dat Nederland wereldkampioen moest worden in de aflossing. Dat mislukte, want uitgerekend zij viel. Maar toen was ze al individueel wereldkampioen, ondanks die diskwalificatie. Ze deed hoegenaamd niets, toen ze een Française lichtjes beroerde met de schouder. Je zou kunnen zeggen dat de tegenstander op haar botste. Maar goed: de VAR in shorttrack is nog opvallender aanwezig dan in het voetbal. Zelf vond ze dat niets onoorbaars was gebeurd en ik was het met haar eens. Het blijft snelheidssport, met bochtenwerk en inhaalacties.

‘Dit is shorttrack’, zei ze. Ze huilde een beetje en sprak van een enorme klap voor haar toernooi, maar ze accepteerde de straf. En ze knokte. Ze sprokkelde punten op de 500 meter, won de 1.000 meter en greep de wereldtitel in de superfinale. Ze wierp zich in de armen van de coaches. Alweer een boegbeeld in de volle beeldentuin van de Nederlandse sport.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.