NieuwsWorld Series Honkbal

Uitgerekend in het cruciale naseizoen komt bij pitcher Kenley Jansen de klad erin

Kenley Jansen staat opnieuw in de finale van het Amerikaanse honkbalseizoen, maar opnieuw hebben zijn worpen aan kracht ingeleverd. De voorheen zo betrouwbare closer van de Los Angeles Dodgers hoopt toch van waarde te kunnen zijn en eindelijk de World Series-ring te winnen.

Kenley Jansen werpt voor Los Angeles Dodgers in de derde wedstrijd van de World Series tegen Tampa Bay Rays.Beeld AFP

Supporters van Los Angeles Dodgers konden er de afgelopen seizoenen hun klok op gelijkzetten: had hun club een voorsprong aan het einde van de wedstrijd, dan was daar pitcher Kenley Jansen (33) om het karwei af te maken. Vanzelfsprekend is de verschijning van de Curaçaoënaar niet meer, maar in zijn derde World Series, de finale van het Amerikaanse honkbalseizoen, kan hij nog altijd van grote waarde zijn.

Tweemaal werd hij in de finale tegen Tampa Bay Rays tot nu toe ingezet, vrijdag- en zaterdagnacht. Vrijdag, in wedstrijd drie, was hij solide. In de vierde wedstrijd verspeelde hij een voorsprong, mede door fouten van zijn teamgenoten: 7-8. In de nacht van zondag op maandag spelen de finalisten de vijfde wedstrijd, op neutraal terrein in Dallas, Texas.

In tien seizoenen in de Amerikaanse honkbalcompetitie MLB groeide Jansen, geboren en getogen in Willemstad, uit tot een van de besten in zijn rol, die van closer. In de negende inning is het aan hem om de laatste drie slagmannen van de tegenstander uit te gooien. Bij Jansen is de taak meestal in goede handen: geen pitcher die namens de Dodgers meer wedstrijden over de streep trok. In 89 procent van zijn optredens bracht hij het tot een goed einde, waarmee hij in de top-10 staat van beste closers in de geschiedenis van de MLB.

‘Iedereen houdt van Kenley Jansen’, zegt Bill Shaikin, honkbalverslaggever van de Los Angeles Times. ‘Van zijn medespelers tot zijn coaches en zijn stadsgenoten.’ Wanneer Jansen onder de klanken van California Love van rappers Dr. Dre en 2Pac naar de werpheuvel wandelt, leunen supporters van de Dodgers achterover. Kat in ’t bakkie. Althans, zo dacht men er normaal gesproken over.

De klad erin

Begin deze maand, uitgerekend in de play-offs, kwam de klad erin bij Jansen. In de kwartfinale tegen San Diego Padres werd hij in de negende inning naar de kant gehaald nadat hij twee punten had geïncasseerd. De pitcher, die meerdere grote toernooien speelde met het Nederlands team, was de controle kwijt. In de afgelopen seizoenen leverden zijn worpen steeds iets aan snelheid in, maar nu in het bijzonder ontbeerden ze vaart, of bijtkracht, zoals zijn coach Dave Roberts het verwoordde. Het duurde vijf wedstrijden voor Jansen weer aan de bak kwam.

In de halve finale tegen Atlanta Braves mocht hij opdraven in het tweede duel, maar niet in zijn gebruikelijke rol. Jansen kreeg wat speeltijd in de zesde inning, een degradatie voor een closer. Pas in de vijfde wedstrijd stond hij weer als vanouds in de negende inning op de werpheuvel.

Zijn laatste worp zoefde met een snelheid van 94 mijl per uur (151 km/u) over de slagplaat. Het was even geleden dat hij op die manier uit zijn slof was geschoten. Jansen werd beloond met het slotakkoord van de zesde wedstrijd, waarin hij opnieuw vlagen van zijn vroegere zelf liet zien. Ook in de finale wordt er weer een beroep op hem gedaan, al leidde zijn optreden van zaterdag opnieuw tot vraagtekens.

In de halve finale tegen de Braves leken die juist weggepoetst. ‘Bij de Dodgers dachten ze niet dat hij de 94 nog kon halen’, zegt Shaikin. ‘Snelheid is zoals lengte. Als je het eenmaal kwijt bent, krijg je het niet meer terug.’ Toch waagde Jansen afgelopen winter een poging bij een trainingsfaciliteit in de staat Washington. Ook zijn teamgenoot, sterpitcher Clayton Kershaw, probeerde er de tijd terug te draaien, al was het maar een beetje. Tijdens het reguliere, stevig ingekorte seizoen, dat hij met een coronabesmetting begon, plukte Jansen de vruchten van zijn voorbereiding. Gemiddeld gooide hij dit jaar 91 mijl per uur (146 km/u), voor zijn terugval in de play-offs kwam.

Uit het dal

Om uit het dal te klimmen, klopte Jansen aan bij twee voormalige coaches. ‘Zij weten hoe hij in zijn goede tijd bewoog’, zegt Shaikin. ‘Bij zo’n grote jongen (Jansen is 1.95 meter lang, red.) is het werpmechanisme snel ontwricht. Dat is wat er gebeurde. Behalve zijn snelheid verloor hij zijn vorm.’ Een van de coaches, Charlie Hough, werkte met Jansen bij een opleidingsteam van de Dodgers. Het was 2009, de jongen uit Willemstad was catcher. Op aandringen van Hough werd Jansen teruggeplaatst naar een lager niveau, om daar te worden omgeschoold tot werper.

Kenley Jansen gaat in de vierde wedstrijd door de knieën nadat hij een honkslag heeft toegestaan die tegenstander Tempa Bay Rays de overwinning oplevert.Beeld AFP

In 2009, op het vierjaarlijkse landentoernooi World Baseball Classic, ving Jansen onder meer de worpen van Rob Cordemans, pitcher van het Nederlands team. ‘Hij had toen al een goede arm, maar niet iedereen met een goede arm kan automatisch goed pitchen’, zegt de werper van Amsterdam Pirates. ‘Je moet de plaat overal kunnen raken, hoog, laag, binnenkant, buitenkant. Wanneer je maar wil.’

Laatste kans

Over het verliezen van snelheid kan de 45-jarige Cordemans meepraten, al was hij, net als Jansen, nooit de ultieme powerpitcher. ‘Er zijn jongens die op hogere leeftijd nog steeds 160 kilometer per uur kunnen gooien, maar dat zijn er niet veel. Het gaat gewoon niet meer zo soepel. Om dat op te vangen, zul je moeten afwisselen.’ Dat is wat Jansen de afgelopen seizoenen doet. Zijn favoriete cutter, een harde ‘fastball’ die op het laatste moment wegdraait bij de slagman, gebruikt hij nog maar bij 63 procent van zijn worpen. Voorheen etaleerde hij de specialisatie bij 85 tot 90 procent van zijn lanceringen.

De tijden zijn veranderd voor Jansen. ‘Zijn positie is niet meer onomstreden’, zegt Shaikin. ‘Coaches kijken per situatie naar de beste optie.’ Jansen zegt het te accepteren. ‘Ik wil het team helpen met winnen, op welke manier dan ook’, sprak hij na de vijfde wedstrijd in de halve finale tegen de Braves. ‘Ik zit al lang bij deze club en zou niets liever willen dan een kampioensring.’ In 2017 en 2018 gingen de finales verloren, tegen Tampa Bay Rays krijgt hij een nieuwe, misschien wel laatste kans. ‘Het is het enige dat ik hier nog moet bereiken.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden