Uitgeputte zeiler Pieter Heerema: 'Voor een oud lichaam als dat van mij is dit te veel'

Dit is misschien wel de beste samenvatting die Pieter Heerema geeft van de solo en non-stop zeilwedstrijd rond de wereld die hij net heeft voltooid. 'De Vendée Globe is een race die je gedaan wil hebben, niet een die je aan het doen bent.'

Pieter Heerema bij aankomst in Les Sables-d'Olonne.Beeld AFP

Zijn sterk vermagerde gezicht, waarin rood omrande ogen door dikke wallen zijn omgeven, spreekt boekdelen. Hondsmoe is hij, ondanks het feit dat hij voor het eerst na 116 dagen racen een nacht in relatieve rust heeft kunnen doorbrengen. Donderdag is hij om 22.26 uur als 17de gefinisht, maar het was vanwege laagwater en de grote diepgang van zijn No Way Back te laat om de ondiepe haveningang van de Franse kustplaats Les Sables d'Olonne te nemen. Hij bleef op zee, maar kon wel gaan slapen. Zijn ronddobberende boot werd gedurende de nacht bestuurd door zijn oudste zoon en twee leden van zijn walteam.

Als het aan hem had gelegen, bekent hij nadat hij vrijdagochtend door duizenden Fransen feestelijk de haven van Les Sables d'Olonne is binnengehaald, had hij de kiel van zijn boot op het spel gezet door donderdagavond toch de haven binnen te gaan. 'Ik heb bijna vier maanden alleen op deze boot gezeten', antwoordt hij op de vraag waarom hij zo naar de vaste wal snakte. 'Als ik jou hier drie dagen op zet, wil je ook naar binnen.'

Onvoorstelbaar zwaar

De race was onvoorstelbaar zwaar, stelt hij herhaaldelijk, waarna telkens de tranen in zijn ogen springen. Het was niet de eenzaamheid die hem parten speelde, zegt hij. Alleen zijn is an sich geen probleem voor hem. 'Maar je wil de mogelijkheid hebben om te kiezen wanneer je alleen bent en wanneer niet.'

Vooral in tijden van malheur - de No Way Back werd geplaagd door een reeks van elektronische storingen - vond de topman van het offshoreconcern Heerema het lastig dat hij alles alleen moet oplossen. 'Het was zo diep ingrijpend. Ik heb dingen in mezelf ontdekt waarvan ik niet eens wist dat ik die had.'

Vanwege de uitputtingsslag om deze achttien meter lange racemonsters te zeilen acht hij deelname aan de volgende editie van de Vendée Globe, die in 2020 van start gaat, uitgesloten. 'Ik ben nu 65. 69 is te oud voor deze race. 65 is eigenlijk al te oud.' Hij lacht. 'De race is zo fysiek. Met een beetje wind kan ik al niet meer in de kajuit rondlopen. Ik heb 24 uur per dag mijn kniebeschermers aan gehad. Voor een oud lichaam als dat van mij is het te veel.'

Pieter Heerema bij aankomst in Les Sables-d'Olonne.Beeld AFP

Biefstuk

Niettemin staat hij na de feestelijke invaart te swingen op het podium waar hij door de raceorganisatie wordt gehuldigd. Zijn familie heeft duizenden tulpen in Les Sabes d'Olonne laten bezorgen. De vreugde is compleet als Heerema en drie eerder gefinishte deelnemers op de muziek van Tulpen uit Amsterdam hele bossen in het publiek gooien. Ook bij Rich Wilson, Didac Costa en Conrad Colman is de moeheid nog in het gezicht te zien, terwijl ze al minstens een week geleden de eindstreep passeerden.

Na de huldiging mag Heerema zich opfrissen en het ontbijt nemen waarop hij zei zich zo te verheugen. Wat was het, is een van de eerste vragen tijdens de lange persconferentie daarna. Een nogal ongewoon menu voor de ochtend, bekent hij grijnzend: 'Biefstuk met friet en een rum-cola.'

Pieter Heerema.Beeld AFP

'Thuisrace'

Is het voor hem belangrijk dat hij de eerste Nederlander ooit is die aan de race heeft deelgenomen? 'Het is een extra plus, maar het is niet super belangrijk dat ik de eerste was. Ik heb het gedaan en dat is belangrijker.' Hij onthult dat hij ook de eerste Zuid-Amerikaan is die aan de Vendée Globe heeft deelgenomen; hij heeft nog steeds een paspoort van Venezuela, het land waar hij is geboren.

Emotionele terugblikken worden afgewisseld met gein. Hij grapt dat zijn wereldomzeiling een 'thuisrace' was omdat alle grote kapen die hij moest ronden dankzij Nederlanders hun naam hebben gekregen. Regelmatig zet hij de Fransen te kijk, en soms ook zijn familie. 'Nee, ik heb geen kleinkinderen. Ik heb twee dochters. Is er iemand daarvoor in de markt? Het zijn de twee die nu een rood gezicht hebben.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden