WielerverslagGiro d'Italia

Uit het niets: een offday voor rozetruidrager Bernal in de Giro

Zo ongenaakbaar als Egan Bernal de eerste twee weken van de Ronde van Italië naar de eindoverwinning leek te koersen, zo kwetsbaar zat hij woensdag plotseling op zijn fiets aan het begin van de laatste fase van de Giro.

Een uniek beeld: knecht Dani Martínez (Ineos) moedigt zijn kopman Egan Bernal aan tijdens de slotklim. Beeld AFP
Een uniek beeld: knecht Dani Martínez (Ineos) moedigt zijn kopman Egan Bernal aan tijdens de slotklim.Beeld AFP

De Colombiaan had nog 3 kilometer te gaan naar de finish op de Sega di Ala, een zware klim van ruim 11 kilometer, die voor het eerst in het parcours van de Giro was opgenomen. Er leek weinig aan de hand. Met liefst drie ploegmaats voor zich, zag het ernaar uit dat Bernal een slagveld onder zijn concurrenten wilde aanrichten. Dat hij zou afrekenen met de aspiraties van de twee mannen die de afgelopen dagen voorzichtig te kennen hadden gegeven ‘voor het podium te gaan’. Plek twee en drie dus, want Bernal gaat de Giro toch wel winnen.

De Brit Simon Yates had maandag een slechte dag in de door Bernal gewonnen rit naar Cortina d’Ampezzo. ‘Daardoor is de eindzege nog wat verder weg’, erkende de renner van BikeExchange. ‘Maar het podium ligt nog binnen handbereik.’ Dat podium in Milaan, verklaarde de Italiaan Damiano Caruso van Bahrein-Victorious ‘zou de bekroning van mijn carrière zijn’.

Yates had de Sega di Ala verkend en ‘zeer zwaar’ bevonden. Bij de klim ervoor, de Passo di San Valentino, zette Yates zijn ploegmaats op de kop van het peloton om de kopgroep te achterhalen. Kennelijk had Yates’ verkenning uitgewezen dat hij op de Sega di Ala kon winnen. Of tijd kan terugpakken op Bernal.

Val Evenepoel en Ciccone

In de afdaling van de Passo di San Valentino vielen onder anderen de Belg Remco Evenepoel en de Italiaan Giulio Ciccone. Evenepoel stuurde in reflex weg van vallende renners voor hem, maar ging half over de vangrail op een manier die deed denken aan zijn val in de Ronde van Lombardije waarna hij maandenlang moest revalideren. Een ambulance stond voor hem klaar, maar Evenepoel ging voort.

Naar – voor het eerst in de Giro – Ala, een pittoresk, tussen bergen ingeklemd stadje dat volhing met roze fietsonderdelen, roze ‘Viva Il Giro!’-ballonnen en roze, door de school gemaakte slingers van rondjes karton, zoals in Nederland kinderen slingers maken voor Sinterklaas. Met vergelijkbare verwachtingen was een flink deel van de bevolking van Ala uitgelopen om de komst van het peloton te begroeten.

Martin blijft over

Ze zagen een kopgroep van zes, aangevoerd door Dan Martin van Israel Start-Up-Nation, hard door de hoofdstraat gaan, op minder dan 2 minuten gevolgd door een grote groep met alle klassementrenners, waarbij Ciccone weer had kunnen aansluiten.

De doorkomst zei niets over het eindresultaat. Bijna niets, want één renner zou zijn positie houden: Dan Martin. Hij zat in de eerste kopgroep van 19 renners, die op de laatste klim werd uitgedund tot één.

Martin, broodmager en spierwit, wist met een enorme inspanning de op hem jagende achtervolgers voor te blijven en maakte zo van een mislukking een succes. Want: ‘Ik was naar de Giro gekomen voor een goed klassement.’

Achter Martin, op de Sega di Ala, gebeurde het in de door het Ineos van Bernal aangevoerde groep. Daar ging de Rus Alexandr Vlasov: eerst een tijdje achterin hangen totdat het denkbeeldige touwtje breekt. De Brit Hugh Carthy: zelfde verhaal. Net als de knap teruggevochten Ciccone.

Zware dag voor Bernal

Yates en Caruso, zouden ook wel gaan bezwijken, zo zag het er althans uit voor iedereen die niet Egan Bernal heette. Maar plots kon die op een helling van 18 procent zijn voorwiel niet meer in een rechte lijn sturen en viel hij al waggelend bijna stil.

Wat was daar opeens aan de hand? Hongerklop? Toch weer last van zijn rug, zijn steeds terugkerende blessure? ‘Ik had een zware dag’, was alles wat hij erover zei nadat hij na de finish minutenlang volkomen stuk over zijn stuur had gehangen.

Ook een uniek beeld: zijn laatst overgebleven ploeggenoot, Daniel Martínez, ging voor Bernal rijden, draaide zich om, moedigde zijn kopman gepassioneerd aan en nam de man in de roze trui op sleeptouw.

Mede daardoor wist Bernal de schade tot een kleine minuut tijdverlies op Yates te beperken. Althans: voor nu. Vrijdag en zaterdag volgen ritten die min of meer identiek zijn aan wat hem woensdag in moeilijkheden bracht. Dus nog twee keer een pittige aankomst op de top van een berg van de zwaartse categorie. Met dat verschil dat vooral Yates en Caruso zich niet meer neer wensen te leggen bij de onvermijdelijke Giro-winst van Bernal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden