Twijfelaar Hulzebosch toch weer beste op natuurijs

Erik Hulzebosch was nog maar een week geleden vol twijfel over zijn eigen kunnen, bijna wanhopig zoekend naar zijn verloren gewaande krachten....

Hulzebosch toonde zich de sterkste in de massasprint. Jan Maarten Heideman en Henk Angenent eindigden respectievelijk als tweede en derde. Het was de vierde keer dat de 32-jarige Hulzebosch de nationale titel voor zich opeiste. In 1990 had hij de primeur op de Oostenrijkse Plansee, drie jaar later was hij in eigen land de sterkste in Maasland en in 2000 won hij op de Weissensee.

Niemand heeft zoveel nationale titels veroverd als Hulzebosch. 'Ik heb dat ook een beetje aan de schaatsbond te danken. Als er in eigen land geen natuurijs ligt, trekken we massaal naar het buitenland. Oude cracks als Dries van Wijhe, Jos Niesten en Emiel Hopman hebben die weelde nooit gekend. Anders hadden die mannen ook wel meer titels veroverd. Ik ben in ieder geval blij met de uitstapjes over de grens. Dan weet je tenminste toch wie de beste schaatser op natuurijs is', glunderde Hulzebosch .

Het ijs op het duizend meter hoge bergmeertje was goed. Evenals het weer. Bij een temperatuur van rond het vriespunt en geen wind legde het schaatspeloton de honderd kilometer in een recordtijd af: twee uur, dertig minuten en 48 seconden. Hulzebosch had al gauw in de gaten dat veel demarreren nodeloos energie zou kosten. 'Het ging steeds zo vreselijke hard. Het was erg moeilijk weg te komen. Als dat al een groep lukte, werd die door een simpele tempoversnelling van het peloton weer teruggepakt.'

De strijd ontbrandde pas na 85 kilometer. Elfstedenwinnaar Henk Angenent, Ruud Borst en de Cedric Michaud gingen op avontuur . Het drietal werkte eendrachtig samen en sloeg een gat van zo'n driehonderd meter. 'Ik had geen problemen met de samenstelling van de kopgroep. Mijn ploeggenoot Michaud was de sterkste sprinter. De DSB-ploeg had echter geen vertrouwen in hun knecht Borst . Ze wilden Heideman in stelling brengen voor de massasprint. Daar heb ik van geprofiteerd, want ik ben mooi achter Heideman gaan zitten en op het laatste rechte stuk naar de eindstreep passeerde ik hem moeiteloos', aldus Hulzebosch.

De verliezers vonden elkaar in een alleszeggende blik van verstandhouding. Heideman en Angenent schudden het hoofd en keken elkaar diep in de ogen. 'Hier ben ik goed ziek van', sprak Heideman. 'Mijn ploeg reed vandaag zo sterk en dan kan ik het niet afmaken. Daar schaam ik me toch wel een beetje voor. Maar knap is het natuurlijk wel weer van die slimme Hulzebosch.'

Dat vond ook Angenent, al had de Elfstedenwinnaar natuurlijk liever zelf gewonnen. 'Ik heb alles gedaan om een massasprint te voorkomen. Ik heb de wedstrijd opengebroken en in de slotfase ging ik keer op keer in de aanval. Het mocht niet baten, omdat sommige ploegen de jacht openden op hun eigen teamgenoten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden