ReportageSifan Hassan terug op Papendal

Tweevoudig wereldkampioen Sifan Hassan is terug op het oude nest

Sifan Hassan traint weer op Papendal. Beeld Klaas Jan van der Weij

Door corona gedwongen traint Sifan Has­san op Papendal en niet in de VS. De twee­voudig wereldkampioen (1.500 en 10.000 meter) trekt veel bekijks. ‘Jemig hey, hoe ver loopt ze wel niet?’

Niets maakt deze middag zulke harde klappen op het blauwe tartan van de atletiekbaan op Papendal als de voeten van Sifan Hassan. De tweevoudig wereldkampioene woont sinds deze week in Nederland. Voor hoelang weet niemand. Sinds de coronacrisis leidt Hassan een zwervend bestaan.

Ze was in haar geboorteland Ethiopië voor een hoogtestage toen de pandemie de terugkeer naar haar trainingsbasis in Amerika onmogelijk maakte. Hassan zat in plaats van vier weken vijf maanden in Ethiopië en is nu na een trainingsperiode in het Zwitserse Sankt Moritz neergestreken op de plek waar ze begon met hardlopen: Nederland.

De 27-jarige atlete trekt veel bekijks op het nationaal sportcomplex. De jonge talenten die aan het trainen zijn, zien niet elke dag een wereldster op de middellange afstand in actie.

Deze dinsdag staat een van de zwaarste trainingen van het jaar op het programma. Zeven mijl aan één stuk door knallen. Op de baan, met spikes. Hassan loopt 28 keer 400 meter achter elkaar, allemaal strak getimed tussen de 73,3 en 74,3 seconden. Sommige rondes loopt haar Amerikaanse coach Tim Rowberry mee om haar uit de wind te houden. 

Ze zag hem maandenlang niet. Hij vloog snel terug naar Amerika toen er in maart steeds minder vluchten waren. Ze werden in juli herenigd in Zwitserland, waar Hassan haar training hervatte voor een aanval op het werelduurrecord. Op 4 september liep ze in Brussel met overmacht naar een nieuw record: 18.930 meter in een uur.

Samen met Rowberry en haar trainingsgenoot Yomif Kejelcha traint Hassan nu op Papendal waar ze zich voorbereidt op het wereldkampioenschap halve marathon in het Poolse Gdynia op 17 oktober.

In Arnhem functioneert de geboren Ethiopische tevens als gids. ‘Je hebt hier twee grote bossen in de buurt, we hebben gisteren al een heel stuk gelopen in mijn favoriete bos hier om de hoek. Het is goed om weer terug te zijn. Ik heb hier jarenlang gewoond’, zegt ze.

‘Regent het hier trouwens elke dag?’, vraagt coach Rowberry, kijkend naar de net opgedroogde baan. De Amerikaan probeert in te schatten hoe hij de dagelijkse trainingen gaat inplannen. Dat weet hij met Hassan trouwens maar nooit. Die komt aan wanneer ze klaar is. ‘Meestal dertig minuten te laat’, grinnikt Rowberry.

Saillant detail aan haar terugkeer naar Nederland is dat de optie om op Papendal te trainen vorig jaar ook voorbijkwam. Op de WK atletiek, waar ze haar wereldtitels op de 1.500 en 10.000 meter won, raakte ze haar coach Alberto Salazar kwijt. Salazar werd voor vier jaar geschorst omdat hij de dopingreglementen heeft overtreden.

Er volgde een lange zoektocht naar een nieuwe coach en trainingslocatie. Uiteindelijk besloot Hassan in Amerika te blijven waar ze verder ging met de jonge Rowberry, de voormalige assistent van Salazar.

Door omstandigheden is ze nu toch op Papendal, en niet op de Nike campus in Portland, waar haar spullen nog steeds staan. Terwijl Hassan in Ethiopië was, verliep haar Amerikaanse visum. Omdat de ambassades daar dicht gingen vanwege de pandemie, kon ze geen nieuwe aanvraag doen. Het probleem is nog steeds niet opgelost. Ook vanuit Nederland komt Hassan Amerika niet in. Ze kan pas begin volgend jaar terecht voor een nieuwe visumaanvraag, al probeert haar management eerder een afspraak te maken.

Samen met Rowberry en haar trainingsgenoot Kejelcha is Hotel Papendal nu haar toevluchtsoord. Er wordt nog gezocht naar een andere woonruimte met een keuken. De Ethiopiërs eten liever niet elke dag in de kantine op het nationaal sportcomplex. ‘Sifan en Yomif willen graag zelf koken’, zegt Rowberry. ‘Als we hier niks vinden met een eigen kookgelegenheid, gaan we misschien kijken of er een woonplek is bij haar managementbureau in Nijmegen.’

Hassan wekt bewondering op de baan. Elke keer als de wereldkampioen langs komt, valt de mond van Jasmijn Lau een klein beetje open. De 21-jarige atleet trainde jarenlang samen met haar samen bij Honoré Hoedt.

Toen Hassan er eind 2016 voor koos om in Amerika te trainen, zagen de twee elkaar amper nog. ‘Kom op, Sifan. Lekker!’, moedigt Lau haar voormalige trainingsgenoot aan. ‘Jemig hey, hoe ver loopt ze wel niet?’, vraagt Lau. ‘Meer dan tien kilometer op de baan? Wie dóet dat?’

Hassan heeft de zeven mijl op haar programma staan als mentale test. Ze vindt het onderdeel erg zwaar. De hoofdcoach atletiek, Charles van Commenée, geniet van haar zwoegende manier van lopen. ‘Het ziet eruit alsof ze na twee rondjes al stuk is. Maar ze gaat al die rondes door, in precies dezelfde tijd.’

Na een mooie eindsprint komt ze bekaf over de lijn. Hassan leunt voorover, happend naar adem. ‘Ik vind dit echt heel moeilijk’, zegt ze. ‘Ik ben natuurlijk van nature een 1.500 meter-loopster. Dan is dit vreselijk om te doen. Dit is puur om sterk te worden. Maar je moet dit niet te vaak doen. Voor je voeten is het niet echt lekker.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden