Tweemaal goud en eenmaal zilver, het is Knegt om het even

Op de 500 meter pakte hij zaterdag de eerste individuele wereldtitel, zondag liet hij zich op de 1.000 meter foppen. Toch wist Sjinkie Knegt de knop om te zetten voor een topprestatie op de ploegenaflossing. Hoe flikte hij dat?

Sjinkie Knegt na de Nederlandse teamoverwinning op de 5.000 meter. Beeld getty

In de achtbaan van emoties die het shorttrack biedt, is het zaak het hoofd erbij te houden. Sjinkie Knegt werd zaterdag wereldkampioen op de 500 meter, de eerste individuele wereldtitel voor een Nederlander. Per direct werd hij aangemerkt als de onvermijdelijke kampioen van de wereld over vier afstanden. Ook hijzelf had het over een dikke kans.

Die onderneming mislukte zondagmiddag. De Fries liet zich lelijk verrassen in de kwartfinale van de 1.000 meter en werd uitgeschakeld. Hij kwam daarna, ondanks een gewonnen superfinale over 3.000 meter, in het algemeen klassement van de vierkamp niet verder dan de tweede plaats.

Toch was hij een half uur later toch weer zodanig bij de pinken dat hij op de ploegenaflossing met het Nederlandse kwartet nog het goud veroverde. Een weergaloze actie, aangeduwd door zijn maatje Daan Breeuwsma, bracht Nederland van positie vier naar één. Hij noemde de actie zelf fenomenaal. En: 'Deed ik wel netjes.'

Knegt (27) wilde na de huldiging de actie zelf ook wel eens terugzien. Hij doet soms dingen die hijzelf niet kan verklaren. Het is het intuïtieve dat de shorttracker zich door de jaren eigen maakt. Reageren op een klein gaatje, anticiperen op een situatie die zich gaat aandienen. Een neus hebben voor de beslissende kans.

De wereldkampioen van 2015 heeft dat allemaal. Hij heeft ook de conditie om aan te zetten als anderen erdoorheen zitten. Eigenlijk hoopt hij dat in elke race hoog tempo wordt gemaakt. Dan valt het veld uiteen. Er kan dan niet geblokkeerd worden en Knegt kan slalommen dan wel buitenom scheren. Het publiek, ook de duizenden in Rotterdam, komen voor die haast showachtige aanpak van de shorttrackvedette. Wat Knegt kan is werkelijk ongewoon.

Het was een wonder dat niet hij, maar de Koreaanse juniorenwereldkampioen Seo de wereldtitel in de vierkamp greep. Maar dat soort dingen kunnen gebeuren in shorttrack. Zaterdag liet Knegt zich op het openingsnummer, de 1.500 meter, te ver naar achteren dringen. Hij noemde de vijfde plaats dom. Hij zette de zaken recht met de wereldtitel op de 500 meter.

Een dag later verloor hij zijn voorsprong in het klassement door nul punten te behalen op de 1.000 meter. 'Dat had ik aan mezelf te danken', was zijn messcherpe analyse. Hij liet de Hongaar Liu voorbij, omdat hij als aanvoerder van het pelotonnetje even van het gas ging. Daarna ging hij drie, vier keer in de fout en wist hij zichzelf puntloos. Seo profiteerde door de finale van de 1.000 meter (en 34 punten) naar zich toe te halen.

In de superfinale, over 3.000 meter, hoopte hij Seo te slopen, maar hij kreeg de Koreaan niet op afstand. Knegt won, na een diskwalificatie van de Koreaan Sin, maar Seo eindigde als tweede: voldoende voor de hoofdprijs. Knegt was de teleurgestelde vicewereldkampioen.

Toen kwam het moeilijkste. Hij moest vergeten wat er was gebeurd. Het hoofd leegmaken. Hij had twintig minuten. Eerst tien minuten op de fiets, toen tien minuten op een stoeltje. In de catacomben maakte Koen Hakkenberg zijn schaatsen klaar. Daar had Knegt, normaal een geduldig sleutelaar en slijper, even geen tijd voor. 'We hebben een mes gewisseld', sprak hij. Dan nauwgezet: 'Linkerijzer. Was dusdanig bot dat ik er niet verder op kon. Maar het ijzer was goed. Dat wist ik. Daar hoefde ik niet over te twijfelen.'

In die mentale topconditie ging Knegt de finale van de 5.000 meter aflossingskoers in, 45 ronden van 111 meter met zijn ervaren teammaat Daan Breeuwsma en de jongeren Itzhak de Laat en Dennis Visser. De Nederlanders troffen de lastige Russen, de taaie Chinezen en de stevige Hongaren. De ploegen bleven duelleren, met Nederland op een gegeven moment zelfs op positie 4, tot Breeuwsma in de eindfase Knegt scherp afduwde en die in één beweging twee plaatsen won. Vervolgens katapulteerde hij zich nog langs de Hongaarse koploper. (tekst gaat verder na de foto)

Sjinkie Knegt juicht al ver voor de finish als Nederland wereldkampioen op de 3.000 meter Relay wordt.

In zijn slotbeurt was Knegt vervolgens zo knettersnel, dat de beslissing ruim voor het einde al was gevallen. Voor de laatste bocht al juichte Knegt met twee vuisten gebald. Hij leek naar het grote videoscherm te hebben gekeken, waarop hij, zo verklapte hij een dag eerder, regelmatig zijn eigen positie afleest. Maar nee, dat was nu niet het geval. Het was bondscoach Jeroen Otter die hem toeriep 'rustig aan'. 'Dat zegt hij normaal nooit.'

Want in ronde 45 hoefden geen risico's meer te worden genomen. Niemand kon meer in de buurt van de nu werkelijk op topsnelheid geraakte Nederlander komen. Het stadion ontplofte. Knegt zei later, in zijn onderkoelde stijl, er wel van genoten te hebben. 'Daar gaat het om. Toch?'

Toen alle huldigingen achter de rug waren, hij had tweemaal goud en eenmaal zilver om de nek, werd hem gevraagd of hij de aflossing een mooiere wereldtitel had gevonden dan de individuele op de 500 meter, de sprintafstand die hem volgens overlevering niet echt ligt. 'Het is me om het even', sprak de shorttracker. Het was het idolate publiek ook om het even. Een weekendje Sjinkie kijken: het was mooi geweest. Veel mooier gaat het in shorttrack voorlopig niet worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden