Nieuws

Tweeling Wevers strijdbaar en succesvol na maanden van onzekerheden

Met beiden een finaleplaats op de EK turnen in Zwitserland, bewezen Sanne en Lieke Wevers maar weer eens hun waarde voor de Nederlandse turnsport. Na een rumoerig half jaar kunnen nu alle neuzen in de richting van de Spelen. Nou ja niet alle, want hun vader ‘doet het ritje tot Tokio, niet tot en met Tokio’.

Sanne Wevers op de balk in de St. Jakobshalle in Basel, Zwitserland.  Beeld AP
Sanne Wevers op de balk in de St. Jakobshalle in Basel, Zwitserland.Beeld AP

Een tweeling in een grote turnfinale, het blijft een bijzonderheid. Sanne en Lieke Wevers traden zondagmiddag in Basel getweeën aan voor de eindstrijd om de Europese titel op balk. ‘Het is een dun ding’, zei Lieke over de moeilijkheid van de pirouettes, salto’s en spagaatsprongen op een landingsvlak van 10 centimeter breed.

Sanne Wevers voerde in de duistere Jakobshalle een vlekkeloze oefening uit en werd beloond met zilver, 0,034 punt achter de Franse winnaar Melanie de Jesus dos Santos. Zus Lieke werd in de strijd van acht evenwichtskunstenaars zevende, met val (aftrek 1,0 punt). Zij wist maar al te goed: ‘Ik had hier in de buurt van brons kunnen komen.’

Daar had zij van gedroomd: met Sanne op hetzelfde internationale erepodium. De kleur van de medailles had niet uitgemaakt. In 2016 hadden ze het één keer mogen beleven, samen in de finale van een grote wedstrijd, het olympisch testevenement van Rio. Het was toen goud en brons geworden.

De droom van Basel kwam niet uit, maar de vreugde was evenzogoed groot bij de blonde zussen uit Twente, van wie de achternaam niet meer hoeft te worden genoemd. Het is ‘Sanne en Lieke’, een merknaam. Gek genoeg nooit ‘Lieke en Sanne’. Zelfs vader Vincent, de coach van het tweetal, heeft het altijd in die volgorde over zijn dochters.

Met de coachende pa erbij vormen zij een drietal dat door rumoerige tijden is gegaan. Eerst was er het tijdelijk op non-actief stellen van Vincent in juli vorig jaar, wegens klachten over ‘grensoverschrijdend gedrag’. Daarna volgde de hervatting van de teamtrainingen in een vreemde zaal, de Sportqube in Nijmegen, met de spiedende ogen van waarnemer Marco Hoogerland in de rug.

Twee dagen per week was de vertrouwde krachttrainer Ton Leenders er ook bij. Hij zei te weten dat al die maanden in een hotel veel van de kracht van de meiden en hun vader had gevergd. Dat Sanne haar kat Rio zo had gemist. Hij had het beestje maar in huis genomen.

Waar Sanne zondag vooral vreugde over haar medaille en de gelukte oefening ventileerde, ging Lieke in op de voorbije acht maanden van malheur en misère. Ze sprak over de ‘vechtersmentaliteit’ en ‘strijdbaarheid’ bij haar zus en haar. Een week voor vertrek naar Zwitserland kregen zij te horen dat Vincent nog één keer hun trainer kon zijn, maar dat hij in Tokio zou worden vervangen door Aimee Boorman, een hooggekwalificeerde Amerikaanse turntrainer die in Basel op de tribune plaatsnam, om te observeren.

Tot de dag van vertrek naar Tokio blijft Vincent Wevers bezig met de persoonlijke begeleiding van zijn dochters, en van Naomi Visser en Vera van Pol, twee andere gegadigden voor de olympische ploeg. Dat is hem toegestaan. Lieke: ‘Hij doet het ritje tot Tokio, niet tot en met Tokio. Hij kan gelukkig tot ons vertrek het proces begeleiden.’

Lieke Wevers op de balk in Basel. Beeld AFP
Lieke Wevers op de balk in Basel.Beeld AFP

Ze hebben het er gedrieën niet eens zo vaak over. In de aanloop naar Basel ‘spraken we er helemaal niet over, je wilt andere dingen niet te belangrijk maken, je wilt in je taak blijven, maar het is wel voelbaar onder elkaar’.

Als Sanne en Lieke Wevers zich plaatsen voor de Spelen, eind juni is dat na twee Nederlandse wedstrijden duidelijk, nemen ze na alle trainingen van de voorbije twintig jaar voor vier weken afscheid van de man die hun talent tot wasdom bracht. Wevers senior mag tot de trap van het vliegtuig bij ze blijven, daarna is het aan Boorman en haar assistent José van der Veen, nu al werkzaam op het nationaal trainingscentrum in Heerenveen.

‘Als team is voor ons heel heftig dat Vincent niet mee kan, daarover ben ik eerlijk. Of het nog ongedaan gemaakt kan worden? Dat is niet aan mij. We hebben acht maanden in een turncrisis gezeten. Het was een soort schaakspel, daarin hebben we getracht een zo goed mogelijk scenario voor elkaar te krijgen. Intern. Het laatste besluit voelde wel als een nederlaag.’

Ze zegt dat er van hen maximale prestaties worden gevraagd, dat zij wel zou weten hoe die te bereiken en dat die beslissing anders zou zijn dan die nu is gemaakt door de mensen ‘die erover gaan’. De hele situatie noemt ze ‘best wel zuur’. Ze gaat zich erbij neerleggen, bij Wevers out, Boorman in. ‘Ik zal wel moeten.’ Dan een open smeekbede: ‘Ik weet niet in welke richting er nog wat aan kan worden gedaan.’

Ze gaat zelf Tokio halen, daarvan is ze overtuigd. Zus Sanne zal, als olympisch titelverdediger, een zekerheidje in het viertal van Boorman zijn. Het Zwitserse zilver voelde voor dat succesvolle deel van de tweeling ‘als een zege’. Eindelijk weer een grote finale kunnen turnen, dat was lang geleden. Waarna Sanne vertelde over hoe moeilijk het was om als eerste van de acht in zo’n finale de balk op te moeten, ‘geen one touch (even uittesten vooraf, red.)’, wennen aan het scherpe witte arenalicht, omgaan met de spanning.

Zus Lieke vult aan: ‘Het was echt superknap van Sanne dat ze direct zo’n topscore neerzet. Er staat altijd druk op haar. Het turnen op de balk blijft voor iedereen spannend, ook voor een olympisch kampioen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden