Interview Maura Visser

Twee verrotte knieën en een lieve dochter: Maura Visser zal het WK handbal niet missen

Ze heeft twee verrotte knieën en een lieve dochter. Maura Visser zal deze keer het WK handbal, dat zaterdag start in Japan, niet missen.

Maura Visser scoort tegen Noorwegen tijdens het EK handbal in 2016. Beeld AFP

Ontbreken op het WK, het doet Maura Visser niet zoveel pijn als in de jaren 2013 en 2015. Toen werd zij door de toenmalige bondscoach Henk Groener, na een onopgelost conflict, met ballingschap was gestuurd. Het WK van 2017, ze was een jaar eerder gerehabiliteerd, moest Visser missen omdat zij zwanger was. Dat ging voor alles, ook boven een WK in het land van haar handbalbestaan, Duitsland.

En nu, in 2019, gaat Visser de wereldtitelstrijd in Japan van afstand bekijken: voor de tv, in de ochtenduren, met tal van haar Nederlandse collega’s in actie. De ploeg is sinds 2015 niet meer naast het podium geëindigd op EK’s en WK’s: op vier toernooien pakten de vrouwen twee zilveren (WK 2015 en EK 2016) en twee bronzen (WK 2017 en EK 2018) medailles.

Haar lichaam zou een WK, met vijf poulewedstrijden in zeven dagen, niet meer aankunnen. ‘Na het EK van vorig jaar in Frankrijk was mijn lichaam helemaal kapot. Ik heb geen kraakbeen meer in beide knieën door artrose. Ik word elke dag behandeld. Ik kies dagen waarop ik heel weinig train. Zo houd ik mezelf nog heel in dit laatste contractjaar bij mijn club, Bietigheim.’

Een jaar geleden plakte Visser, van creatieve aanvalsleider omgeschoold tot dirigent in de defensie, toch nog een extra stukje aan haar imposante handballoopbaan vast. De Haagse, in maart van 2018 bevallen van dochter Mexie, speelde tegen alle verwachtingen in toch het EK in Frankrijk. Daags voor de toernooistart, in Montbéliard, stapte zij plots de vloer op.

Gepaaid

Het was stilgehouden. Ze was gepaaid door de toenmalige bondscoach Helle Thomsen, een handbalverliefde vrouw uit Denemarken die begin dit jaar is opgevolgd door de Franse coach Emmanuel Mayonnade. ‘Ik had het einde van mijn interlandloopbaan wel zo ongeveer gehad, dacht ik. Maar Helle bleef me maar vragen.

‘Het was voor mij een zware tijd geweest. Als kersverse moeder sliep ik weinig. Maar in de Bundesliga moest ik telkens vol spelen. In november was ik kapot. Ik dacht: nee Helle, in december ligt de competitie stil en moet ik rust houden. Ik deed de EK-voorbereiding dan ook niet mee met het Nederlands team. Helle, die me twee jaar eerder voor het EK van Zweden had teruggehaald bij de nationale ploeg, bleef me maar appen en bellen. Er was natuurlijk een probleem. Een fors deel van het middenblok, met Yvette Broch en Danick Snelder, was weggevallen. Uiteindelijk ben ik een keer gaan meetrainen en vond ik het toch wel leuk.’

Toen de geest geplooid was, kwam het ultieme voorstel van Thomsen. ‘Joh, zei ze, je neemt Mexie en je moeder mee en dan zien we wel. Als je het niet meer trekt, dan stop je ermee. Maar ik ken mezelf. Als ik ergens aan begin, dan wil ik het ook afmaken.’

Zo hield ze ooit, als groentje, vol in Denemarken. Net begonnen bij Horsens Handbold Klub brak zij het kuitbeen op vijf plaatsen en lag ze, de taal nog niet machtig en slechts af en toe vergezeld door collegaatje Monique Feijen, te verpieteren in een kamertje. Ze had naar huis gewild. Op de knietjes. Maar ze ging niet. ‘Het is gewoon zelf willen en doorzetten.’

Tranen

In die sfeer, van lichtjes ingemasseerde wil en doorzettingsvermogen, verscheen Visser met haar moeder en dochter in Frankrijk. Hoewel het toernooi voorspoedig verliep, nam ze toch het besluit dat het mooi was geweest. Na de laatste, gewonnen wedstrijd om het brons tegen Roemenië kwam ze in tranen langs in de catacomben. Het was het einde van de rit, sprak ze.

‘Ik was emotioneel. Dat dit toch nog een keer was gebeurd. Dat we een prijs haalden. Ik had al die jaren niet in het Nederlands team gespeeld en had nu op rij bij twee EK’s zilver en brons gewonnen. Ik had nooit gedacht, toen Mexie kwam, dat ik nog in Parijs om een hoofdprijs zou spelen. Daarom was het extra mooi.’

Toen Visser op die decemberdag in het uitpuilende Stade Bercy van haar onafwendbare afscheid getuigde, wist zij nog niet van het op handen zijnde vertrek van bondscoach Helle Thomsen. ‘Ik wist er niet van. Het is puur haar eigen beslissing geweest. Zij had haar dingen met het handbalverbond gehad. Ik voelde daar in Frankrijk wel aan dat het tussen haar en de bond niet lekker zat. Zij wil alles perfect hebben en er waren voortdurend kleine dingetjes. Zij is, net als ik, een perfectionist. Het is mijn zaak niet meer, maar ik weet wel dat een aantal speelsters het ook jammer vond.’

In Duitsland is Visser bezig aan haar laatste jaar als speelster. ‘Ik ben 34, heb dertien jaar in het buitenland gespeeld. Mijn lichaam wil echt niet meer. Ik wil terug naar huis. Den Haag is voor mij thuiskomen. Ik heb een huis gekocht in de Vruchtenbuurt, waar ik ben opgegroeid. Vijf minuten fietsen van het strand. Ik ben opgeleid tot gymnastieklerares. Misschien ga ik coachen. Zeker niet spelen, want van het niveau in Nederland word ik depressief.’ Zij ziet uit naar een rustige, helende decembermaand. De competitie in de Bundesliga ligt stil. De Champions League pauzeert. Er is tijd om te recupereren en het WK te volgen, languit op de bank kijken naar de snelle sport die al een jaar of dertig haar leven heeft bepaald.

Vijf blikvangers van Nederland op het WK

Estavana Polman (midden) in duel met Roemeense handbalsters tijdens het EK handbal in 2018. Beeld AFP

Estavana Polman (27 jaar, 134 interlands, 488 goals)

Veel, zo niet alles, zal bij het WK draaien om de inbreng van Estavana Polman, schutter, aangever en dirigent van de aanval sinds Nycke Groot uit de nationale ploeg is verdwenen. Zij is rechtshandig, beweegt tussen de posities in het midden en de linkeropbouw. De Arnhemse heeft zojuist getekend voor een achtste seizoen bij Esbjerg, de kampioen van handballand Denemarken. Daar wordt zij op handen gedragen. Polmannetje zoals ze liefkozend wordt genoemd debuteerde als 17-jarige in Oranje en speelde sinds 2011 tien grote toernooien, waaronder twee olympische kwalificaties (één gelukt). Zij, sinds 2017 moeder van dochter Jesslynn, is een lichtgewicht. Bij het EK van 2014 werd ze dusdanig hard tegen de grond gegooid dat ze naar het ziekenhuis werd afgevoerd. Haar lijfspreuk: ‘Ik ben een jonge vrouw, met het lichaam van een oud wijf.’

Lois Abbingh schiet tijdens het EK handbal in 2018. Beeld ANP

Lois Abbingh (27 jaar, 142 interlands, 613 goals)

De Groningse schutter is in de nationale ploeg van onschatbare waarde. Bij het WK van 2017, in Duitsland, schoot zij zich met haar harde afstandsschoten (58 goals) in het All Star Team en werd zij door het goed betalende Russische Rostov naar de Don gehaald. Met dat team kwam zij in de finale van de Champions League te Boedapest, waarin werd verloren van het al jaren oppermachtige Györ (toen nog met Nycke Groot). Abbingh heeft door haar soepele rechterschouder een formidabele uithaal, maar wordt door de nieuwe bondscoach Manu Mayonnade ook vaak benut als middenopbouwer, de positie van spelverdeler. De Nederlandse aas heeft twee ingrijpende knieoperaties achter de rug, maar gaat sinds 2015 redelijk fit door het leven. In 2016 had ze een verlenging van de olympische halve finale in de hand, maar raakte twee seconden voor tijd de paal.

Angela Malestein tijdens het WK handbal in 2017. Beeld AP

Angela Malestein (26 jaar, 135 interlands, 287 goals)

De begaafde linkshander uit Spakenburg staat internationaal bekend om haar toverballen, de draaibal uit de rechterhoek die via een stuit met veel effect om de doelvrouw draait. Voorwaarde: hars aan de bal, hars (plakgoedje, JV) aan de vingers. Als de keeper denkt, ik blokkeer die bal met stuit door laag te gaan liggen, gaat ie er juist hoog in. Met die kwaliteit zou Malestein van de Duitse kampioen Bietigheim allang verhuisd moeten zijn naar de topclubs van de wereld in Hongarije, Frankrijk, Roemenië of Rusland, maar de juiste aanbieding is niet gekomen, zo meldde zij deze zomer. Ze gaat weg, als ergens een serieuze plek is vrijgekomen. Eerder niet. Malestein is een gangmaker die om haar lange Duitse verblijf gekscherend ‘Angela Merkel’ wordt genoemd. Zij speelt haar vierde WK en geldt op goede dagen als het geheime wapen van Nederland.

Tess Wester tijdens het EK handbal in 2018. Beeld AFP

Tess Wester (26 jaar, 97 interlands, 8 goals)

De Heerhugowaardse doelvrouw werd in 2015 een ster in het Nederlandse sportlandschap. Op het WK in Denemarken sleurde zij Nederland in de kwartfinale met tal van reddingen langs het sterke Frankrijk. Haar looks en haar aparte juichgebaar na een ‘stop’ deden de rest. Zij keepte als een leeuw en werd gekozen tot doelvrouw van het toernooi, een enorme eer die haar lang op een wolk zette. Wester had een stoppercentage van 43 procent bij het WK en van 41 procent bij het olympische kwalificatietoernooi. Dat is absolute wereldtop; veel beter kan het niet. De toernooien erna zat ze in de buurt van de dertig procent (31, 34, 31 en 33) en kreeg zij af en toe kritiek. Zeker bij het ontbreken van een sterke tweede keepster is Wester de onbetwiste nummer één van wie veel afhangt in de Nederlandse verdediging en de tegenaanval, de break-out. De doelvrouw van Odense scoort ook, als de tegenstander om tactische redenen het eigen doel leeg laat. Het is haar in bijna honderd interlands acht keer gelukt.

Danick Snelder schiet op doel tijdens het EK handbal in 2016. Beeld AFP

Danick Snelder (29 jaar, 164 interlands, 385 goals)

De faam van aanvoerder Danick Snelder uit Pijnacker kwam vooral tot stand bij het WK van 2015 in Denemarken. De cirkelloper kreeg 26 keer een bal in handen in kansrijke positie, 26 keer schoot zij raak. Het is zoiets als 26 pingels raakschieten in voetbal. Als de keeper naar de goede hoek gaat, dan is het lang niet altijd bingo. Snelder, tegenwoordig spelend voor het Hongaarse FTC Rail-Cargo Hungaria, is in verdedigend opzicht een sleutelspeler voor het Nederlands team. Vorig jaar ontbrak zij bij het EK in Frankrijk en moest bijna-veteraan Maura Visser worden opgeroepen. Snelder werd aan een hernia geopereerd en kampt nu twaalf maanden later nog met de naweeën van die ingreep. Zij vindt zichzelf minder snel geworden. De beoordeling van zichzelf: ‘Een zevenenhalf.’ Van haar wordt vooral veel verdedigende organisatie verwacht, nu de grote steunpilaren in de defensie, Broch, Groot en Visser, niet langer beschikbaar zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden