Twee tochtjes

Zevenvijftig, plus tweevijftig voor het parkeren. De jongen zegt het zonder blikken of blozen. De intuïtie zegt dat hier iets niet klopt....

De regelaar heeft het aardig bekeken. Het gebied is niet anders dan over water te betreden. Er ligt een waterwinbassin, streng verboden. Het is een landschap met afwisseling. Een meer, trekgaten met vakantiehuizen op de oevers, een paar sloten. Waar het water niet aansluit, zijn enkele oude matten snel gelegd. Klaar is de tocht.

Het eerste klúnen begint al na dertig meter. Dan gaat het de Loenerveense Plas over waar een smalle baan is geveegd, richting Loosdrecht. Waar het vegen geen zin had, zijn bossen stro in het ijs gezet om de route aan te geven. In de uiterste hoek van de plas, staat zowaar een stempelaar.

Hierachter ligt de Bloklaan, wijst hij, tussen Loenen en Loosdrecht. Het slootje langs die weg is eigenlijk te smal, daarop volgt een lange rij matten die naar beter begaanbaar ijs voeren. Dan links en rechts tussen veengaten door. Een landhuis hier, een molen daar. En na twintig minuten een snel opgezet koekenzopie. Chocola met koek voor drie gulden, niks aan de hand.

De stempelaar deelt mee dat het van hier nog negen kilometer naar het eindpunt is. 'Je hebt er elf gehad, dus nog negen.'

De route blijkt de plas over te laveren tussen de rieten begroeiing door. In rechte lijn misschien anderhalve kilometer. Na een kwartiertje is er een onduidelijke keuze tussen rechtdoor of rechtsaf. Een passant meldt desgevraagd en onverwacht dat hier het begin is van de tocht, de baan naar rechts leidt weer naar de plas. Rechtdoor is derhalve ook het einde.

De boer, in zijn auto met draaiende motor om hem warm te houden, stempelt nog eens en overhandigt de verdiende medaille. 'Mooie tocht, hoor', krijgt hij te horen van een dame op kunstschaatsen. Ja, mooie tocht, beetje kort, beetje duur ook.

Op de nabijgelegen Loosdrechtse Plassen motort een sneeuwschuiver over de route. Het ijs is glad, de route heeft geen kluunplaatsen. Helemaal rond is toertocht 'De Vijfde Plas' dik dertig kilometer. Afwisselend ook, nu eens de plas, dan weer een rietbegroeide sloot. Bij de controle vraagt de club tweevijftig voor het betreden van de baan. 'Dat rekenen we al jaren.' De auto staat kostenloos geparkeerd. Loosdrecht levert alleen geen medaille op.Jacques de Jong

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.