Column Peter Winnen

Twee ons meer, daar kom je tegenwoordig als wielrenner niet meer mee weg

De renners van Jumbo-Visma trekken elke avond met de smartphone naar de eetzaal. Wanneer ze, daar aangekomen, een speciaal voor hen ontwikkelde app openen kunnen ze precies aflezen hoeveel er per individu mag worden opgeschept. Er staat ook een weegschaal op tafel. Alles is precies uitgerekend, en het luistert nauw. Wanneer Steven Kruijswijk bijvoorbeeld 102,9 gram pasta mag eten, dan schept hij niet stiekem 103,1 gram op. Kwestie van discipline en vertrouwen in de wetenschappelijke ondersteuning.

Zaterdagavond kwam diëtiste en kok van de ploeg Karin Lambrechtse het een en ander uitleggen bij De Avondetappe. In het begeleidende filmpje zagen we een aantal renners heel zorgvuldig afwegen wat Karin in haar mobiele keuken met wiskundige precisie had bereid. Ik vond dat ontroerend. Karin is de beste mobiele moeder die er is.

Hadden wij maar een Karin gehad, vroeger.

Dione stak niet of stoelen of banken dat ze soms gruwelde van de rennerslijven. Zo mager, moeten we ons intussen geen zorgen maken? Volgens Karin komen de draadnagels niks tekort, mits gecalculeerd vermagerd, en onderweg gecalculeerd van benzine voorzien. Voor de klimmer en klassementsrijder is met een eenvoudige formule te berekenen dat wie licht is verder vliegt.

Ik moest opeens denken aan de wetenschappelijke pioniersdagen van de jaren tachtig. We − de renners en begeleiding van de ploeg Post − gingen in zee met de Universiteit van Maastricht. In die tijd ging het er nog niet om draadnagels te ontwerpen, we probeerden wel manieren te vinden om zo profijtelijk mogelijk de Tour te doorstaan.

Ik meldde me aan als proefkonijn. Het was de tijd dat biefstuk nog niet helemaal was uitgebannen als spil van het rennersontbijt, maar in de meer progressieve ploegen was de leren lap die de hele dag in een rennersmaag lag te rotten reeds een facultatieve optie.

Niet alleen verplichtten de proefkonijnen zich ertoe een minutieus dagboek bij te houden van al het genuttigde voedsel, ze verplichtten zich er ook toe om de paar dagen een paar cc ‘zwaar water’, beter bekend als 2H2O, tot zich te nemen en bloedmonsters af te staan. Een ingewikkelde proef. Het kwam erop neer dat met het verdwijnen van 2H2O uit het bloed, in combinatie met de persoonlijke boekhouding, kon worden berekend of de inname van energie in harmonie was met het energieverbruik.

Gek genoeg bleken wielrenners intuïtief in staat om een tekort op de ene dag te compenseren met een overschotje op de andere. Ik kwam twee ons zwaarder uit de Tour, maar daar kom je tegenwoordig niet meer mee weg.

Ik herinner me nog dat de Maastrichtse wetenschappers hebben moeten lullen als Brugman om het zware water überhaupt de Franse grens over te krijgen. Alles wat uit Holland kwam was toen verdacht. Nu niet meer, geloof ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden