Twaalf lange, eenzame maanden in Zeist

Ruim een jaar geleden raakte volleybalster Kim Staelens zwaar geblesseerd aan de linkerknie. De revalidatie heeft haar toekomstbeeld veranderd. 'Ik merk nu pas hoe klein het volleybalwereldje is.'..

'Kijk, daar heb je Tim Bakens van De Graafschap. En daar ligt die jongen van FC Utrecht, Donny de Groot. Die revalideert ook aan zijn knie.' Alsof ze de eigenaresse is, zo ervaren manoeuvreert volleybalster Kim Staelens door het sportmedisch centrum in Zeist. Al ruim een jaar is dit haar tweede thuis.

En dat door één fatale seconde op 29 december 2003 in Darmstadt. In een oefenduel met het Nederlands vrouwenteam tegen Duitsland kwam de spelverdeelster na een sprong verkeerd terecht. Ze was kotsmisselijk, viel flauw en schreeuwde het uit van de pijn.

De Belgische dokter Verhelst, die ook Kims zus Chaïne heeft behandeld, hoefde een dag later niet lang over de diagnose na te denken toen hij de abnormale buigingen zag die haar knie kon maken. Voorste kruisband helemaal afgescheurd, binnenband voor tachtig procent gescheurd, meniscus-en kraakbeenschade, stelde hij vast.

Twaalf maanden van kniebuigingen, aquajoggen, hangen aan gewichten en fietsen op de hometrainer hebben Staelens' kijk op haar sport veranderd. 'Ik merk nu pas hoe klein het volleybalwereldje is. Iedereen kent elkaar, het is heel erg ons-kent-ons. Best gek dat je zoiets niet ziet als je er zelf deel van uit maakt.'

De tv aanzetten en eens lekker naar een volleybalwedstrijd kijken heeft ze maanden niet aangekund. Waarom zijn zij wel fit en ik niet, vroeg ze zich woedend af. Nu durft ze weer te relativeren en maakt ze geregeld de gang naar een sporthal, om haar collega-internationals aan het werk te zien.

Maar als iemand het door een nietige blessure uitkermt van de pijn, zal ze diep van binnen denken: stel je niet zo aan, ik heb maanden moeten knokken. Ze laat de schroeven in haar knie voelen. 'Daar zitten er twee, de derde ben ik kwijt', wijst ze naar haar zonnebankbruine been.

Een 'lange, eenzame weg' noemt ze de stijd die ze op het lommerrijke complex van de voetbalbond KNVB voert. Lang vanwege de tijd die zo traag voorbij leek te gaan, eenzaam omdat ze er alleen voor stond. Me against the world in het kwadraat.

In de eerste week na haar blessure regende het kaarten en telefoontjes van collega-speelsters, daarna werd het stil. De brievenbus bleef leeg, de telefoon ging niet meer over. Het leek er een beetje op alsof iedereen haar in de steek had gelaten. 'Natuurlijk was dat niet zo. Die meiden zijn gewoon met hun eigen leven bezig en kunnen zich niet voortdurend om jou bekommeren. Alleen is het besef dat je alles zelf moet doen moeilijk te accepteren.'

Toch heeft de blondine, wier karakter al sinds haar jeugd is getekend door ongeduld, zich er best aardig doorheen geslagen, al zegt ze het zelf. 'Ik ben rustiger geworden, kan beter over dingen nadenken. En ik heb geleerd niet te hopen. Ik zeg niet: het duurt nog zo en zo lang voor ik weer kan spelen. Als het komt, dan komt het.'

Het ongeduld sleet, de wil om altijd maar door te gaan groeide juist. Misschien, zegt ze, is die geldingsdrang zelfs te ver doorgeschoten. 'De trainer moet me zeggen wanneer ik stop, eigenlijk kan dat niet. Want als ik te ver door ga met deze knie en er gebeurt wat, dan kan ik helemaal opnieuw beginnen.'

En daar heeft de 'blanke negerin' zoals ze gekscherend wordt genoemd, alleen zichzelf maar mee. Ze dankt die bijnaam aan haar gespierde bouw. Haar vader, voormalig Belgisch international Jean-Pierre, is ook zo'n krachtmens. 'Als hij vroeger een verkeerde beweging maakte, ging het goed fout. Dat heb ik ook.'

Wat dat betreft lijkt ze totaal niet op haar zus Chaïne. 'Zet ons naast elkaar en je ziet de verschillen. Zij is de lange dunne, ik ben de korte dikke.' Ze glimlacht. Staelens weet heel goed dat ze nog steeds het afgetrainde lijf heeft waarmee ze als geen ander een set-up kon geven.

Reikhalzend kijkt ze uit naar de volgende stap: meetrainen met het Nederlands team. Eerst anderhalf uur, daarna drie en uiteindelijk zes uur. Tot het moment dat ze haar rentree zal maken. Nogmaals, wanneer die is wil ze niet zeggen.

Ze zou het al leuk vinden als ze fit is voor de play-offs in maart. Misschien dat een aansprekende club van haar diensten gebruik wil maken, want gretig is ze zeker. 'Ik wil me opnieuw bewijzen.'

Aanbiedingen heeft ze de afgelopen maanden merkwaardig genoeg volop gekregen. 'Er was een club die mij direct wilde hebben, omdat ze niet tevreden waren over de huidige spelverdeelsters. Ik was niet eens fit!'

Ze giet thee in een plastic bekertje. Straks nog even op de hometrainer en dan is er voor Kim Staelens weer een dag voorbij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden